"คุณพ่อคะ หนูไม่ได้ชนคุณน้าหานนะคะ!"
หลินโยวโยวเงยหน้ามองหลินเฉินที่กำลังโกรธจัด มือเล็ก ๆ ของเธอพยายามคว้าขากางเกงของเขาไว้ รอบตัวเธอเต็มไปด้วยความวุ่นวาย สิ่งของบนโต๊ะถูกปัดโครมลงมากระจัดกระจายเต็มพื้น
แต่หลินเฉินกลับไม่รับฟังคำอธิบายใด ๆ เขาตบหน้าเธออย่างแรงจนเกิดเสียงดังฉาด
"นังลูกไม่รักดี ชิงชิงทำอะไรผิดต่อแก? ในวันเกิดสี่ขวบของแกที่แม่แกจากไปกะทันหัน ก็มีแต่ชิงชิงที่ช่วยดูแลแกเหมือนลูกแท้ ๆ มาตลอดสองเดือน แกไม่รู้คุณคนก็ช่างเถอะ แต่นี่ถึงขั้นตั้งใจชนท้องเธอ! ถ้าฉันกลับมาไม่ทัน วันนี้คงต้องเสียไปทั้งแม่ทั้งลูกแล้ว!"
"ไม่ใช่หนูนะคะ คุณน้าหานล้มลงไปเองค่ะ"
ใบหน้าของหลินโยวโยวเริ่มบวมแดงและรู้สึกแสบร้อน เธอมองหลินเฉินด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจจนน้ำตาคลอเบ้า
ย้อนกลับไปตอนที่ซอมบี้เริ่มระบาด แม่ของเธอเป็กลุ่มแรก ๆ ที่ปลุกพลังพิเศษได้สำเร็จ จึงได้รับจัดสรรห้องพักขนาดสองห้องนอนจากฐานผู้รอดชีวิต
พ่อกับแม่พักด้วยกันห้องหนึ่ง ส่วนเธอพักอีกห้องหนึ่ง แต่อยู่มาวันหนึ่ง พ่อกลับบอกเธอว่าแม่เสียชีวิตแล้ว เธอยืนยันกับพ่อว่าแม่ยังไม่ตาย แต่พ่อกลับไม่เคยเชื่อเธอเลย!
หลังจากแม่จากไปได้เพียงสองวัน พ่อก็ใช้ข้ออ้างว่าเธออายุน้อยและ้าคนดูแล จากนั้นจึงพาหานชิงชิงและลูกฝาแฝดรวมสามคนเข้ามาอยู่ในบ้าน
หานชิงชิงเป็หญิงหย่าร้างที่มีลูกแฝดชายหญิงอายุหกขวบติดมาด้วย และทันทีที่ย้ายเข้ามา พวกเขาก็ยึดห้องนอนของเธอไป ซ้ำยังแอบรังแกเธอตอนที่พ่อไม่อยู่ ถึงขั้นเคยใช้เข็มทิ่มแทงตามตัวเธอ
หานชิงชิงขู่เธอเอาไว้ว่า ถ้ากล้าเอาเื่นี้ไปฟ้องพ่อ จะจับเธอโยนออกไปให้ซอมบี้รุมกิน เด็กน้อยได้แต่เก็บความกลัวไว้ในใจ และคิดว่าหากวันใดที่เธอปลุกพลังพิเศษได้จนเก่งกาจเหมือนแม่ วันนั้นคงไม่มีใครกล้ารังแกเธออีก
ทว่าจนถึงตอนนี้ เธอก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะปลุกพลังได้เลย...
"อายุแค่นี้ ไปหัดโกหกมาจากไหน?" เสียงเ็าของหลินเฉินดังขึ้นเหนือศีรษะ
เขาคว้าหมับเข้าที่แขนเล็ก ๆ ของหลินโยวโยว ก่อนจะลากเธอออกไปโยนทิ้งไว้ข้างนอกบ้าน
"ตระกูลหลินไม่มีลูกอกตัญญูอย่างแก ไสหัวออกไปซะ อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!"
"คุณพ่อ..."
ปัง!
เสียงปิดประตูดังสนั่นตัดฉับกักคำพูดของหลินโยวโยวให้จุกอยู่ที่ลำคอ ลมฤดูหนาวอันเย็นเฉียบพัดโบกราวกับใบมีดที่กรีดลงบนิัทีละน้อย
หลินโยวโยวหนาวจนตัวสั่นเทา เธอมองบานประตูที่ปิดสนิทด้วยความรู้สึกมืดแปดด้านและไร้หนทาง
ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ทำไมคุณพ่อถึงไม่ยอมเชื่อเธอ?
หรือเป็เพราะคุณพ่อกำลังจะมีน้องชายคนใหม่ เลยไม่้าเธออีกต่อไปแล้ว?
หลินโยวโยวสะอื้นไห้ด้วยความน้อยใจ หยาดน้ำตาค่อย ๆ ร่วงเผาะลงบนพื้น
โลกภายนอกมีแต่พวกซอมบี้เพ่นพ่าน หากต้องออกจากบ้านหลังนี้ไป แล้วเด็กตัวเล็ก ๆ อย่างเธอจะไปพึ่งพิงใครได้?
[ระบบกำลังดำเนินการผูกมัด โปรดรอสักครู่ โฮสต์!]
เสียงจักรกลไร้อารมณ์ดังขึ้นข้างหู ทำเอาหลินโยวโยวสะดุ้งโหยงด้วยความใ
รอบข้างไม่มีใครอยู่เลยนอกจากเธอ หรือเมื่อกี้จะเป็เสียงผีพูดกันนะ?
[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ผูกมัดกับระบบเศรษฐีเ้าของที่ดินสำเร็จ ได้รับอพาร์ตเมนต์พื้นฐานระดับสูงสองชั้นจำนวนหนึ่งหลัง โปรดเลือกสถานที่ตั้งและตั้งชื่อให้อพาร์ตเมนต์ เมื่อทำภารกิจสำเร็จจะได้รับแพ็กเกจของขวัญสำหรับมือใหม่]
พอสิ้นเสียงระบบ เบื้องหน้าของหลินโยวโยวก็ปรากฏแผนที่จำลองสามมิติแบบกึ่งโปร่งใสของเมืองอวี๋เฉิง
เด็กหญิงอ้าปากค้างจนกลมเป็รูปตัว O
ดวงตากลมโตสีดำขลับราวกับผลองุ่นเบิกกว้างด้วยความตื่นตาตื่นใจ
เธอมองสิ่งแปลกตาตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ลองใช้นิ้วจิ้มลงไปเบา ๆ ทีหนึ่ง แล้วรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น แผนที่เมืองอวี๋เฉิงขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้า จุดที่เธอเพิ่งใช้นิ้วััไปเกิดรอยแยกบนพื้นดิน ก่อนจะมีตึกเล็ก ๆ สองชั้นสภาพทรุดโทรมค่อย ๆ ผุดขึ้นมา
ครู่ต่อมา รอยแยกบนพื้นก็สมานตัวหายไป เหลือเพียงตึกเล็กโดดเดี่ยวหลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง
หลินโยวโยวตะลึงตาค้าง นี่เธอไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม?
[โปรดตั้งชื่อให้อพาร์ตเมนต์ โฮสต์] เสียงจักรกลดังขึ้นอีกครั้ง
"27!"
ตัวเลขนี้ผุดขึ้นมาในหัวของหลินโยวโยวทันที
มันคือวันที่แม่ของเธอจากไป และยังตรงกับวันเกิดของเธออีกด้วย!
[ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจสำเร็จ ได้รับแพ็กเกจของขวัญสำหรับมือใหม่ ตรวจพบสัญญาณซอมบี้รอบตัวโฮสต์ เริ่มเปิดใช้งานฟังก์ชันเคลื่อนที่พริบตาโดยอัตโนมัติ โปรดเตรียมตัวให้พร้อม โฮสต์!]
หลินโยวโยวยังไม่ทันเข้าใจความหมายของคำว่าเคลื่อนที่พริบตา ทัศนียภาพตรงหน้าก็แปรเปลี่ยนจากทางเดินหน้าห้องกลายเป็ซากปรักหักพังเหมือนในแผนที่ทันที
และตึกเก่า ๆ ตรงหน้าเธอก็มีสภาพเหมือนกับภาพที่เห็นในแผนที่ไม่มีผิดเพี้ยน
นี่มันคือเวทมนตร์มหัศจรรย์อะไรกันนะ?
[ยินดีต้อนรับโฮสต์สู่อพาร์ตเมนต์หมายเลข 27 อพาร์ตเมนต์เลเวลเริ่มต้น เลเวล 0 มีระบบป้องกันระดับต้น ซอมบี้ทั่วไปไม่สามารถโจมตีอพาร์ตเมนต์ได้ คุณสามารถเก็บเงินค่าเช่าจากการเปิดห้องให้เช่าเพื่อนำมาใช้อัปเกรดอพาร์ตเมนต์ ทุกครั้งที่เลเวลอพาร์ตเมนต์เพิ่มขึ้น จะมีการปลดล็อกห้องฟังก์ชันที่เกี่ยวข้อง พร้อมทั้งเพิ่มระดับการป้องกันและฟังก์ชันอื่น ๆ อีกมากมาย]
"ตึกหลังนี้เป็ของหนูเหรอคะ?" หลินโยวโยวตื่นเต้นและใมาก
เมื่อกี้เธอยังมืดแปดด้านอยู่เลยว่าโดนไล่ออกจากบ้านแล้วจะไปนอนที่ไหน ไม่คิดเลยว่าพริบตาเดียวจะมีที่พักเป็ของตัวเองแล้ว
หลินโยวโยวเงยหน้ามองป้ายชื่อบนอพาร์ตเมนต์ ตัวเลข 27 บนนั้นเด่นหราสะดุดตา
ถ้าแม่ยังไม่ตายแล้วได้มาเห็นตัวเลขนี้ แม่จะคิดถึงเธอเหมือนที่เธอคิดถึงแม่ไหมนะ?
เด็กหญิงยืนจ้องป้ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้แขนเล็ก ๆ ผลักประตูอพาร์ตเมนต์แล้วก้าวเดินเข้าไปข้างใน ดวงตากลมโตคอยกวาดมองสำรวจรอบตัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น
โถงของอพาร์ตเมนต์เป็ห้องทรงสี่เหลี่ยม ผนังและพื้นเป็ปูนเปลือยสีเทา โดยไม่มีร่องรอยของการตกแต่งใด ๆ เลย
มีเพียงสายไฟที่โผล่ออกมาซึ่งถูกยึดติดกับผนังไว้อย่างเป็ระเบียบ และข้าง ๆ สายไฟนั้นมีเชือกเส้นเล็ก ๆ ห้อยลงมา
หลินโยวโยวลองเอื้อมมือไปดึงเชือกดู ทันใดนั้นหลอดไฟบนเพดานก็สว่างวาบ พร้อมส่องแสงสีเหลืองนวลอบอุ่นออกมา
เธอเงยหน้ามองขึ้นไป้าด้วยความสงสัย
นี่คือเทียนหรือเปล่านะ?
แต่มันสว่างจ้า สว่างกว่าเทียนที่บ้านเธอเคยใช้ตั้งเยอะ
ครั้งสุดท้ายที่เธอได้เห็นแสงไฟสว่างไสวขนาดนี้ คือตอนที่แม่ยังไม่ถูกซอมบี้...
พอเริ่มคิดถึงแม่ จมูกของหลินโยวโยวก็เริ่มเบ้และรู้สึกแสบจี๊ดขึ้นมา เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้พลางเขย่งเท้าขึ้นสุดตัว เพื่อหวังจะเป่าหลอดไฟบนเพดานให้ดับ
เด็กน้อยพองลมจนแก้มป่อง ทำปากจู๋พ่นลมออกไปเสียงดัง "ฟู่ ฟู่"
แต่เมื่อเห็นว่าหลอดไฟยังคงสว่างนวลอยู่เช่นเดิม หลินโยวโยวก็เอียงคอด้วยความฉงน
ทำไมเทียนเล่มนี้ถึงเป่าแล้วไม่ดับกันนะ?
หลินโยวโยวทำปากยื่น แก้มยุ้ย ๆ สองข้างยิ่งดูกลมป่องน่าเอ็นดู มือเล็กที่ยังจับเชือกอยู่พลันเลื่อนดึงลงด้านล่าง ทันใดนั้น แสงไฟบนเพดานก็ดับวูบลง
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลองกระตุกเชือกอีกครั้ง ไฟก็กลับมาสว่างวาบ!
ดวงตาคู่กลมเป็ประกายระยิบระยับ เธอสนุกกับการลองดึงเชือกอีกครั้งจนไฟดับลง
มหัศจรรย์ที่สุดเลย!
หลินโยวโยวคลี่รอยยิ้มกว้าง เล่นเปิดปิดไฟอย่างเพลิดเพลินจนดวงตาโค้งหยีเป็รูปพระจันทร์เสี้ยว
ในอีกด้านหนึ่ง บ้านที่หลินเฉินอาศัยอยู่เป็ห้องเช่าที่ได้มาจากฐานผู้รอดชีวิต หานชิงชิงกำลังนอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียงพลางเคี้ยวบิสกิตอัดแท่งคำโต
แต่พอได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินมา เธอก็รีบยัดซ่อนบิสกิตที่เหลือลงใต้ผ้าห่มทันที
เมื่อเห็นหลินเฉินเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและหม่นหมอง เธอจึงรีบปรับเปลี่ยนท่าทาง แสร้งทำเป็อ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรงในพริบตา
"พี่เฉินคะ ติดต่อหมอได้หรือยัง?"
หลินเฉินส่ายหน้าพลางเม้มริมฝีปากบางแน่น
เขารู้สึกเจ็บใจในความไร้สามารถของตัวเอง นอกจากจะปกป้องหานชิงชิงและลูกในท้องไม่ได้แล้ว เขายังไม่มีเงินพอที่จะส่งเธอไปโรงพยาบาลอีกด้วย
ตอนแรกตั้งใจจะแอบติดต่อหมอเป็การส่วนตัว แต่หมอทุกคนต่างอ้างว่าไม่ว่างและปฏิเสธที่จะมาตรวจให้!
หานชิงชิงแอบลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
ความจริงแล้วเธอไม่ได้ตั้งครรภ์เลยสักนิด ตอนนั้นเธอแค่ขอยืมที่ตรวจครรภ์ของเพื่อนสนิทมาใช้หลอกลวง เพื่อหาทางเข้ามาสุขสบายอยู่ในบ้านของตระกูลหลิน
แต่เื่โกหกยังไงก็คือเื่โกหก หากเธอยังดึงดันแสร้งทำเป็ท้องต่อไป อีกไม่นานความลับต้องแตกแน่ และประจวบเหมาะกับที่เธอไม่ชอบหน้าหลินโยวโยวอยู่เป็ทุนเดิม จึงสบโอกาสใช้เด็กคนนั้นเป็แพะรับบาปเพื่อเขี่ยลูกในท้องที่ไม่มีอยู่จริงทิ้งไปเสีย!
"พี่เฉินคะ เมื่อกี้ฉันได้ยินพี่ดุโยวโยว โยวโยวแกยังเด็กคงไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ พี่อย่าไปโทษแกเลยนะ ไปตามแกกลับเข้ามาเถอะค่ะ"
หานชิงชิงเอ่ยปากพลางคอยลอบสังเกตปฏิกิริยาของหลินเฉิน
ใบหน้าของหลินเฉินพลันถมึงทึงเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ก่อนจะแค่นเสียงเหอะในลำคอ "เธอไม่ต้องไปพูดแก้ตัวแทนเด็กนั่นเลย ฉันไล่มันออกจากบ้านไปแล้ว!"
หานชิงชิงแสร้งทำสีหน้าเป็ห่วงเป็ใย รีบผุดลุกขึ้นนั่ง "โยวโยวยังเด็กมากนะคะ พี่จะทิ้งแกไว้ข้างนอกคนเดียวได้ยังไง? ต่อให้โชคดีไม่โดนพวกซอมบี้คาบไปกิน แกก็ต้องอดตายอยู่ดี!"
"ตายไปก็สมควรแล้ว!" หลินเฉินขยับเข้าไปช่วยจัดมุมผ้าห่มให้หานชิงชิงอย่างทะนุถนอม "ตอนนี้ร่างกายของเธออ่อนแอมาก ต้องพักผ่อนให้เยอะ ๆ อย่าไปมัวกังวลกับคนที่ไม่สำคัญพวกนั้นเลย"
เมื่อได้เห็นท่าทีที่เด็ดขาดและไร้เยื่อใยของหลินเฉิน ภายในใจของหานชิงชิงก็ลิงโลดเบิกบานราวกับดอกไม้ผลิ
พอไม่มีหลินโยวโยวขวางหูขวางตา ค่าใช้จ่ายในบ้านก็จะประหยัดลงไปได้อีกโข
และหลังจากนี้... ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็ของหลินเฉิน ก็จะตกเป็ของเธอแต่เพียงผู้เดียว!
2K
