ในตอนเช้ามืด โมนิคออกไปซื้อโจ๊กที่ร้านเดิมของเมื่อวานเธอออกไปั้แ่ตีสี่ครึ่งเพื่อเลื่อนคิวให้ไวขึ้นมาและไม่ลืมซื้อมาเผื่ออธิปอีกชุด
เธอเตรียมรูปถ่ายและบรรยากาศของร้านโจ๊กเตาถ่านชื่อดังแห่งนี้เอาไว้หมดแล้วเหลือแค่รสชาติอาหารที่เธอยังไม่ได้ลองชิมเพื่อทำการเตรียมรีวิวจึงตั้งใจว่าวันนี้ต้องทานให้ได้ เพื่อประกอบการตัดสินใจว่าจะรีวิวลงหน้าเพจหลักหรือไม่
อธิปตื่นเช้าเป็ปกติของเขาและเมื่อจะลงมาทำอาหารเช้าก็พบว่าโมนิคกลับมาจากข้างนอกในมือเธอถุงโจ๊กกลับมาด้วยสองชุด ดูจากถุงแล้วคาดว่าจะเป็ร้านเดิมจากเมื่อวาน
“เมื่อวานขอบคุณมากเลยนะ โจ๊กร้านนี้อร่อยมาก”อธิปบอกเธอแล้วเผลอยิ้มให้เล็กน้อย
โมนิคเห็นเขายิ้มอย่างนั้นเธอจึงยิ้มตอบ พลางนึกว่าให้เขาเข้าใจว่าเธอซื้อมาให้เขาไปเลยก็ดีเหมือนกันจึงไม่ได้แก้ตัวอะไรออกไป
“วันนี้ฉันจะตัดสินใจว่าจะรีวิวโจ๊กร้านนี้หรือไม่”
“คุณรีวิวเองในเพจของแมนเชสอย่างนั้นเหรอเขาอนุญาตเหรอ” อธิปถามเธอพลางรับถุงโจ๊กเข้าไปแกะในครัว
“ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันนี่แหละแมนเชส”โมนิคยืนยันกับเขาอีกครั้ง แต่อธิปก็ส่ายหัวเบาๆ เธอยังเด็กเกินกว่าจะเป็แมนเชสนักชิมและนักรีวิวชื่อดังคนนั้น
“เอาเถอะผมเชื่อว่าสักวันเขาจะวางมือให้คุณได้เป็แมนเชสเต็มตัวในสักวัน”
โมนิคกลอกตาบนเล็กน้อยที่เขายังคงไม่เชื่อว่าเธอคือแมนเชสตัวจริงและไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว
เธอช่วยเขาจัดโจ๊กใส่ถ้วยแล้วนำเนื้อสัตว์และเครื่องในที่แยกใส่ถุงเล็กๆมาต่างหากมาตกแต่งถ้วยโจ๊ก ก่อนจะโรยด้วยขิงซอยและต้นหอมซอยแล้วโมนิคก็พับผ้าเช็ดมือมาวางเพื่อถ่ายรูปถ้วยโจ๊กนั้นก่อนจะเก็บกล้องกลับเข้าที่ ถือว่าได้รูปครบตามที่้าตอนนี้เหลือแค่ชิมรสชาติเท่านั้น
อธิปเห็นเธอตั้งใจจัดมุมถ่ายรูปอย่างนั้นก็ยิ้มให้กับความตั้งใจและสีหน้าจริงจังในเวลาที่เธอหน้าที่ตรงหน้าแล้วยกถ้วยโจ๊กออกไปนั่งทานที่โต๊ะอาหารพร้อมกับเธอ
“คุณว่าโจ๊กร้านนี้รสชาติเป็ยังไงบ้าง” โมนิคถามเขาที่ทานโจ๊กไปแล้วเมื่อวาน
“อร่อย เครื่องในไม่มีกลิ่นคาวแม้ไม่ได้ต้มดับกลิ่นด้วยเครื่องเทศพะโล้ แต่ก็ไม่มีกลิ่นคาวออกมาคาดว่าจะแผ่ออกแล้วเอาเยื่อที่เหม็นคาวออกไปก่อน ส่วนข้าวก็มีรสชาติหวานคงนำข้าวสารมาต้มเป็โจ๊กโดยตรงไม่ได้ผ่านการหุงให้สุกก่อน”อธิปบอกเธอเท่าที่เขาจำได้
โมนิคพยักหน้ารับรู้วิธีเข้าหาอธิปเพื่อผูกมิตรด้วยคงไม่พ้นเื่อาหารเพราะเขาดูมีสีหน้าที่ดูมีความสุขต่างจากปกติที่ชอบทำหน้านิ่งและปากร้ายใส่เธอ
เธอคนเครื่องในและผักที่โรยหน้าเข้ากับโจ๊กให้เป็เนื้อเดียวกันแล้วตักโจ๊กเปล่าขึ้นมาชิมหนึ่งคำ ก่อนจะตักคำที่สองแบบมีเครื่องในติดมาด้วย
“ทำไมคุณไม่ลองชิมแบบเครื่องในเปล่าๆก่อนคนล่ะ” อธิปถามเธอเมื่อเห็นว่าเธอคนทุกอย่างเข้ากัน
“จริงๆแล้วร้านนี้เขาขายแบบใส่เครื่องรวมกับโจ๊กในถุงเดียวเลย แยกให้จริงๆก็แค่ขิงซอยกับหอมซอยเท่านั้น ที่ฉันสั่งแยกเพราะจะนำมาถ่ายรูป ดังนั้นคนที่ไปซื้อทานก็ต้องทานแบบรวมกันมาในถุงหากฉันชิมแยกก็จะทำให้รสชาติเพี้ยนไป เลยต้องคนให้เข้ากันก่อนค่ะ”เธออธิบายวิธีคิดของเธอให้แก่อธิปฟัง
พอได้ยินดังนั้นเขาจึงคนโจ๊กให้เข้ากันดูแล้วลองชิมเข้าไปรสชาติต่างจากตอนที่ไม่คนให้เข้ากัน และมีกลิ่นเครื่องในที่อยู่ในทุกอณูของเนื้อโจ๊ก
โมนิคตักทานคำที่สามแล้วพยักหน้าออกมาเบาๆก่อนจะค่อยๆ ตักทานไปทีละคำโดยไม่พูดอะไรอีก อธิปเองก็เช่นกันเมื่อเห็นว่าเธอเงียบ เขาเองจึงเงียบเพราะไม่รู้จะคุยอะไรกับเธอดี
เมื่อเธอวางช้อนลงหลังจากที่ทานหมดแล้ว อธิปจึงลอบสังเกตท่าทางของเธอที่กำลังใช้ปากกาทัชเพ็นขีดเขียนอะไรบางอย่างในโทรศัพท์มือถือแล้วมองหน้าเธออย่างใคร่รู้
หญิงสาวลูกครึ่งั์ตาสดใสตอนนี้เธอเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มให้กับเขาที่กำลังจ้องมองเธออยู่ รู้ว่าเขาคงสงสัยกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ร้านนี้ฉันจะเก็บไว้ในโพสต์ส่วนตัว เพื่อเก็บความทรงจำว่าครั้งหนึ่งเคยได้ต่อแถวไปซื้อมาทานแต่ไม่ได้เอาลงไปรีวิวที่เพจแมนเชส”เธอบอกให้กับชายหนุ่มตรงหน้าได้รับรู้ถึงการกระทำของเธออย่างน้อยก็ในฐานะผู้ปกครองที่เธอมาอาศัยบ้านเขา
“ทำไม ไม่อร่อยเหรอ”
“อร่อยค่ะ แต่ไม่ถึงขั้นต้องนำมารีวิว”
“ทำไมล่ะ”
“อันดับแรกเลย ไม่มีหน้าร้าน เข้าแถวยาว รอนานและเป็แบบซื้อกลับมาทานเท่านั้น” โมนิคอธิบาย
“ต่อมา เื่รสชาติ อร่อยค่ะมีกลิ่นหอมจากเตาถ่านเฉพาะตัว แต่ยังไม่เด็ดพอให้ฉันนำไปรีวิว”
“ยังไง” เขาถามอย่างสงสัยเพราะสำหรับเขาแล้วโจ๊กเ้านี้อร่อยมากจริงๆ
“เนื้อหมูบด มีกลิ่นพริกไทยอ่อนๆปรุงรสด้วยเกลือ ตับหมูต้มสุกหั่นบางไม่มีกลิ่นคาวแต่ไส้หมูถึงจะไม่มีกลิ่นอย่างที่คุณว่าแต่กระบวนการที่ใช้ทำนั้นคิดว่าน่าจะเอาไปล้างด้วย..Vinegar เรียกว่าอะไรนะคะ”
“น้ำส้มสายชู” อธิปตอบเธอ
“ใช่ค่ะ ไส้อ่อนและไส้ใหญ่คาดว่าจะถูกนำไปล้างด้วยน้ำส้มสายชูเพราะรสััของมันเด้งและนุ่ม ใช้ในการล้างไส้ใหญ่ถือว่าขจัดกลิ่นคาวได้ดีและมีการลอกเยื่อผนังลำไส้ออกอย่างที่คุณว่า”
อธิปพยักหน้าตามเธอ ฟังดูแล้วเธอมีความรู้ด้านวัตถุดิบอยู่มากพอสมควรก่อนจะตั้งใจฟังเธออธิบายต่อ
“ซึ่งมันแทนที่จะนุ่มเด้งเหมือนไส้ใหญ่แต่กลับเปื่อยยุ่ยและซับกลิ่นของน้ำส้มสายชูเอาไว้ คงเป็เพราะแช่นานและใช้เวลาต้มนานพอๆ กับไส้ใหญ่ซึ่งความร้อนเท่ากันในเวลาที่เท่ากันแต่เป็ไส้คนละประเภททำให้รสััที่ได้นั้นแตกต่างกัน” เธออธิบายถึงเหตุผลที่เธอไม่ลงรีวิวในเพจหลัก
“ถ้าอย่างนั้น แล้วร้านอาหารของผมคุณคิดว่าจะผ่านไหม” เขาถามเธอ
เริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าหากทำให้โมนิคไม่พอใจเธอจะแนะนำให้แมนเชสมารีวิวร้านของเขาหรือไม่ เพราะดูทรงแล้ว ถ้าเธอเป็ตัวแทนของแมนเชสมาชิมอาหารที่ร้านของเขาถ้าเธอบอกว่าไม่ผ่าน แมนเชสคงไม่มาแน่
“บอกไม่ได้หรอกค่ะฉันยังชิมอาหารร้านคุณไม่ครบเลย” โมนิคตอบเขาแล้วอมยิ้ม
จริงๆ เธอจะรีวิวให้เขาเลยก็ได้แต่เป็เพราะกังวลว่าเมื่อรีวิวให้แล้วเขาจะไม่ช่วยเหลือเธอด้านที่พักอีกเพราะยังไม่รู้จักนิสัยใจคอของอธิปดี ไม่รู้ว่าเขาเป็คนที่น่าไว้ใจได้แค่ไหน และจะยังช่วยเหลือเธออีกหรือไม่หากงานของเธอจบลงไปแล้ว
เธอจึงเลือกวิธีคอมเมนต์ถึงร้านเพื่อช่วยกระตุ้นยอดชั่วคราวก่อนจะรีวิวจริงในอีกไม่นานนี้
“แต่ปกติแมนเชสก็เลือกรีวิวเมนูเด็ดของร้านนั้นๆเลยไม่ใช่เหรอ ผมเคยอ่านรีวิวของเขา เขาไม่ได้รีวิวอาหารทุกอย่างในร้านเสียหน่อย”เขาแย้งขึ้นมาด้วยความสงสัย
“ฉันอยากชิมจนกว่าจะเจอเมนูที่ฉันชอบแล้วฉันจะส่งเมนูนั้นให้เป็เมนูเด็ดจากแมนเชส รับรองว่าต้องขายดีติดดาวทำไม่ทันอย่างแน่นอน เชื่อมือฉันเถอะนะ”
“ร้านผม ลูกน้องผม ขึ้นอยู่กับคุณแล้วนะโมนิคผมฝากด้วย” เขาพูดเสียงเบา ยอมรับว่าตอนนี้ที่ดีขึ้นมาได้ก็เพราะความช่วยเหลือจากเธอทั้งนั้น
**********************
7K
