สัญญาธนาการ | Eternity Bondage
[ตอนที่ 5] ภพ: สัญญาตอน 3
แค่พบพักตร์แรกรักปักสวาท อยากเอื้อมอาจไว้ดังใจหวัง
แค่พบพานเพียงครั้งใจพะวัง เหมือนรู้จักแต่หนหลังช่างคุ้นตา
มิอาจปล่อยเ้าไปไกลอีกแล้ว โอ้ยอดแก้วดวงใจที่โหยหา
ถึงแม้นพี่จะต้องทำต่ำกริยาแต่เพื่อมีเ้ามาข้ายินดี...
นาวาเขียนกลอนลงสมุดบันทึกจิตใจร้อนรุ่มถึงแต่ใบหน้าที่คุ้นเคยของนายสอง เขาตกอยู่ในภวังค์ทันทีที่ได้พบเหมือนกับว่ารู้จักกันมานานแสนนาน ใบหน้ากร้านแดดนั้นมีเสน่ห์แววตาดุดันแต่แฝงไปด้วยความสิ้นหวังเขาตกหลุมรักทันทีและไม่อาจปล่อยให้หลุดมือไปได้นาวาครุ่นคิดถึงเงื่อนไขในสัญญานั้น มันใช้ไม่ได้ทางกฎหมายแต่นายสองไม่ใช่คนมีความรู้เลยไม่ได้เอะใจนอกจากเดินหน้าตาสิ้นหวังออกจากห้องทำงานของเขาไป นาวาพะว้าพะวังถ้านายสองไม่มาล่ะ เขาจะต้องบ้าคลั่งแน่ๆ เขาทนไม่ได้แน่ๆถ้านายสองไม่เป็ของเขา
นายอำเภอรู้ดีว่าทำผิดบาปแต่ความรู้สึกของเขามันอยู่เหนือความผิดชอบชั่วดี เขาไปหาพ่อเลี้ยงสิงห์คำตอนบ่ายได้รับการต้อนรับขับสู้ที่ดี บ่าวก็คือบ่าว ถึงแม้จะนานมาแล้วพ่อเลี้ยงผู้ยิ่งใหญ่ยังเกรงใจเขา นาวามิได้พูดจาให้นายสิงห์คำสงสัยค่อยๆตะล่อมว่าเขาอยากได้ที่ดีๆและเห็นที่นาของนายสองทำเลดีและสวยเขาไปสอบถามแล้วได้ความว่าที่ดินนั้นถูกนายสิงห์คำยึด เลยอยากมาเจรจาขอซื้อ และมันไม่ใช่เื่ยากเลยสักนิดพ่อเลี้ยงสิงห์คำมีที่ดินมากมาย แค่ยี่สิบไร่ของนายสองเหมือนเป็แค่เศษเสี้ยวพ่อเลี้ยงตกลงยกให้เขาเปล่าๆ แต่นาวาขอให้ทำเื่ซื้อขายกัน ตกลงราคาที่ 500 บาทเสมือนราคาญาติมิตร เขาให้พ่อเลี้ยงลงชื่อในสัญญาซื้อขาย และรับโฉนดที่ดินกลับมาตอนบ่ายนั้นเลย
จิตใจของนาวาร้อนรุ่มด้วยความที่เป็ลูกผู้รากมากดี เขาจึงถูกเลี้ยงดูแบบปรนเปรอเขาต้องได้ทุกอย่างที่เขาอยากได้ ถึงแม้ตอนนี้เขาจะล่วงเข้าวัยกลางคนแล้วแต่สันดานที่ถูกปลูกฝังมาแบบผิดๆก็เอาชนะความดีอยู่ร่ำไป เขามิใช่คนดีอะไรแต่ในยุคสมัยนี้ อะไรที่ตักตวงได้เขาก็ต้องทำ มิเช่นนั้นเขาจะอยู่รอดได้อย่างไร
นาฬิกาตั้งพื้นโบราณตีระฆังบอกเวลาหนึ่งทุ่มความมืดแผ่ขยายไปทั่ว เขาหยิบเหรียญกษาปณ์เหรียญเก่าขนาดเท่าลูกสะบ้ามาพลิกไปมามันเหมือนเงินโบราณ แต่ไม่มีอักษรหรือตัวเลขอะไรระบุไว้ มีรอยบิ่นตามกาลเวลาสีเทาหม่นเขาเก็บได้ตอนที่รถเสียขามาเชียงใหม่นาวาจับจ้องที่เหรียญอยู่มันก็ร้อนฉ่าขึ้นมาจนต้องสะบัดทิ้งเหรียญหมุนเคว้งอยู่บนพื้น ลมบ้าหมูพัดติ้วในห้องแบบไม่มีที่มาประตูในบ้านต่างเปิดปิดเองกระแทกไปมาตามแรงลมดังโครมคราม ตะเกียงไฟไหววูบจะดับมิดับแหล่นาวาเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ความกลัวแล่นพล่านถึงก้านสมองนี่เขากำลังถูกภูติผีตนใดหลอกหลอนอยู่หรือ นายอำเภอหนุ่มผวาตะกายตัวพิงผนังสองมือหาที่เกาะยึด ลมประหลาดดับวูบแสงตะเกียงสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงเคาะประตูบ้าน นาวาวิ่งถลาออกไปด้วยความกลัวเหรียญกษาปณ์นั้นกลิ้งตัวเองเขาไปติดซอกไม้ใต้เตียง สองตาสีแดงส่องประกายในความมืดสุ้มเสียงหนึ่งรำพันด้วยความเ็ป เ้าหนีเวรกรรมไม่พ้นจริงๆ
นาวามองคนที่เคาะประตูเบื้องหน้านายสองสวมเสื้อผ้าเก่าๆที่ดูเหมือนจะเป็ชุดที่ดีที่สุดของเขาใบหน้าเจื่อนด้วยความหวาดหวั่น
“เข้ามาก่อนสิ”นาวาเชื้อเชิญ นายสองหิ้วย่ามใบเล็กใบเดียวเดินตามเข้ามาในบ้านแสงจากตะเกียงส่องสว่างพอเห็นทาง
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ช่างก็มาดูไฟให้แล้ววันนี้ใช้ตะเกียงไปก่อนละกัน” นายอำเภอบอกสอง
“นายสองกินอะไรมาหรือยัง”
“ผมกินมาแล้วครับ”นายสองตอบตะกุกตะกัก สุ้มเสียงราวกับคนไม่มั่นใจในตัวเอง
“เป็อะไรกลัวหรือ” นายสองขยับตัวหนีมือนายอำเภอที่หมายจะมาแตะ นาวาลดมือลง ถอนหายใจเบาๆ
“นั่งตรงนี้สิ”
“ไหนโฉนด”นายสองโพล่งถาม นาวาสบตาที่ดูดุดันขึ้น นายสองดูดีมากในแสงส้มแบบนี้ นาวาหักห้ามใจเขาเข้าไปหยิบกระดายที่ม้วนไว้มาให้นายสองดู นายสองรับและอ่านดูด้วยสายตาเบิกบาน
“ผมทำตามสัญญาแล้วถึงตานายสองแล้วนะ”
หนุ่มบ้านนาสะดุ้งเฮือก หยิบสัญญาทาสยับยู่ยี่ขึ้นมาวางบนโต๊ะนายอำเภอยื่นปากการาคาแพงมาให้ สองรับมาด้วยท่าทางสลดผิดกับเมื่อครู่เขาครุ่นคิดเหม่อลอย ก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ และจรดปากกาเขียนลงไปด้วยลายมือโย้เย้
“ประทับลายนิ้วมือด้วย”นาวาออกคำสั่ง เขาไม่อยากจะทำพลาดแม้แต่เื่เล็กๆน้อยๆ
“เอาล่ะต่อจากนี้ไป นายสองเมือง ใจรักษาคือภรรยาของผม นายอำเภอนาวา พิทักษ์นาวา”
สองก้มหน้านิ่งใบหน้าแดงก่ำด้วยความอดสูเขากำหมัดแน่นในใจคิดเคียดแค้นชิงชังผู้ชายคนข้างหน้าอย่างเหลือล้น
“นายจะโกรธจะเกลียด ผมไม่ว่าหรอกนะ แต่ถ้านายจะทำอะไรสิ้นคิด เช่นจะทำร้ายผมและชิงโฉนดไปก็ขอให้คิดให้ดีๆพ่อเลี้ยงสิงห์คำที่นายหวาดกลัวไม่กล้าทำอะไรยังยอมให้โฉนดที่ดินของนายมาง่ายๆนายคิดหรือว่าจะทำอะไรผมได้ง่ายดายขนาดนั้น”
สองหยุดคิดมองหน้านายอำเภอที่อยู่เบื้องหน้า หากเขาทำอะไรด้วยอารมณ์ชั่ววูบเขานั่นแหละที่จะต้องเจ็บตัว เพราะผู้ชายที่กำลังจะเป็สามีเขานั้นร่างกายสูงใหญ่คะเนด้วยสายตาก็ราวๆ 175 เซ็นติเมตรมัดกล้ามเต่งตึงอวดแน่นในเสื้อกล้ามสีขาวบางผิวพรรณขาวผุดผ่องเนียนละเอียดยิ่งกว่าผู้หญิง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปปั้นดวงตาเล็กเหมือนคนเจ๊กจีนแต่ดูน่าเกรงขาม ผิดกับเขาที่ถึงแม้จะรูปร่างกำยำแต่ความสูงก็ต่างกันราว 10 เซ็นติเมตรเห็นจะได้ใบหน้าดำทะมึนด้วยกรำแดดทำงานหนักมาั้แ่เด็ก ผิวพรรณหยาบกร้านมือไม้แข็งกระด้าง มิได้มีส่วนไหนน่าพิศวาสเลยแม้แต่น้อย
“ท่านจะทำอะไรผมน่ะ”สองเบือนหน้าหนีทันทีที่นายอำเภอยื่นใบหน้ามาใกล้
“ผมก็จะจูบนายไงเมียรัก” สองพยายามเบือนหน้าหนี แข็งขืน
“อย่าขัดขืนสิครับอย่าลืมสิว่าเรามีสัญญากันอยู่นะ” นายสองชะงักเมื่อได้ยินคำว่าสัญญาเขายืนนิ่งให้นายอำเภอหนุ่มประกบริมฝีปากความอุ่นเลื่อนคล้อยมาดูดดันบดเบียนริมฝีปากเขา ลิ้นลุ่มชอนไชเข้าไปเบื้องในควานหาความหอมหวาน นายสองมิได้มีอะไรกับคนอื่นเลยนับั้แ่เมียหอบลูกน้อยหนีไปด้วยวัยเพียง 25 ปีที่ถูกปลุกเร้าอย่างหนักความ้าปลดปล่อยมีมากกว่าความหวาดกลัวและสำนึกความถูกต้อง
“ไปที่ห้อง”นายอำเภอหนุ่มออกคำสั่ง สองถูกจูงมือเข้าไปในห้องนาวานั่งที่กลางเตียงสองขาแตะพื้น
“ถอดเสื้อผ้าออกสินายสอง”ไม่รู้ว่ามีสิ่งใดดลใจ สองค่อยๆบรรจงถอดอาภรณ์ตัวเองจนสิ้นปลดเปลื้องทุกสัดส่วนต่อคนที่นั่งมองอยู่เบื้องหน้า
“มาหาผมสิ” นายสองเดินไปช้าๆมนต์สะกดจากรสจูบยังไม่คลายไปไหน ท่อนเอ็นของเขายังคงตั้งตระหง่าน
“เป็ของผมนะครับ”นาวาพูดก่อนจะดึงนายสองลงมาประกบริมฝีปาก นายสองนอนราบลงที่เตียงอ่อนนุ่มส่งเสียงครวญครางด้วยความกระสัน
2K
![[นิยายแปล] ยามรักสะพรั่งดั่งพุดซ้อนผลิบาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748496566_25194072.webp)
