ตอนที่ 1 (1)
ปลายเดือนกุมภาพันธ์ในฤดูใบไม้ผลิที่อากาศหนาวเย็น เพิ่งเข้าสู่ต้นฤดูหลังวันตรุษจีนได้ไม่นาน เห็นท้องฟ้าขมุกขมัวเมื่อมองผ่านหน้าต่างสูงชะลูดจากพื้นจรดเพดานของห้องประธานบนชั้น 28 ณ อาคารก่วงเซิ่งกรุ๊ป ตึกแต่ละแห่งในระยะไกลและใกล้ สูงและเตี้ย สวยงามและอัปลักษณ์ ล้วนซ่อนอยู่ในม่านหมอก ไร้ซึ่งความงามแสนโรแมนติกที่จับต้องไม่ได้ เป็เพียงท้องฟ้าสกปรกที่ดัชนีชี้วัด pm 2.5 ถึงธงแดง ถังเฮ่อเบนสายตากลับมาในห้องทำงานอย่างเบื่อหน่าย ฟังสาวสวยเบื้องหน้าที่รัวคำพูดเจื้อยแจ้วใส่ด้วยความเหนื่อยล้า
สาวสวยซูอันคือผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของก่วงเซิ่งกรุ๊ป ดำรงตำแหน่งผู้ช่วยพิเศษของประธานถังเฮ่อ และเป็น้องรหัสของเขาตอนเรียนอยู่ที่สหรัฐอเมริกา ตอนรู้จักกันแรกๆ เขายังเคยตามจีบเธออย่างเอาเป็เอาตายอยู่่หนึ่ง เพราะถึงอย่างไรเธอก็เป็สาวสวยเอเชียของแท้ที่ปากแดง ฟันขาว เอวคอด อกฟู ใครบ้างจะไม่อยากจีบ สุภาพสตรีที่สวยและเพียบพร้อม ไม่ว่าสุภาพบุรุษรูปงามหรือคนขี้เหร่ต้องอยากจีบกันทั้งนั้นละ! แต่ยิ่งรู้จักมากขึ้นเท่าไร จินตนาการอันสวยงามเ่าั้ล้วนถูกความเคร่งขรึมและเ็าของซูอันกำราบเรียบ จนถังเฮ่อจำต้องขยี้ต้นกล้าแห่งรักให้ตายคามือภายใต้สายตาที่มองทะลุหัวใจคนของซูอัน แถมยังถูกบังคับให้เป็ไม้กันหมาของเธออยู่เป็ปีๆ ไล่พวกขี้เหร่ไปให้พ้น อิงตามคำกล่าวของถังเฮ่อในตอนนั้น ‘นี่คือิญญาของยายแก่อายุ 80 ที่อาศัยอยู่ในร่างของเด็กสาววัย 18 เสียของแท้ๆ’
ถังเฮ่อไม่รู้เช่นกันว่าควรเรียกปฏิกิริยาที่ซูอันมีต่อความรักว่าเป็ความเฉยชาหรือรู้สึกตัวช้ากันแน่ ใน่หลายปีที่รู้จักกันมา เธอไม่เคยหวั่นไหวต่อใครเลย ดูเหมือนว่าหัวใจดวงนี้จะทุ่มไปกับการงานและการเรียนเสียหมด ถังเฮ่อชื่นชมซูอันอย่างมากในเื่การต้านทานต่อแรงกดดัน ความสามารถในการเรียนรู้ และไอคิวอันสูงลิ่ว หลังจากเค้นสมองอย่างสุดความสามารถ ในที่สุดถังเฮ่อก็โน้มน้าวให้ซูอันกลับประเทศมาทำงานให้เขาได้สำเร็จ โดยไต่เต้าจากผู้ช่วยส่วนตัวจนมาถึงผู้ช่วยพิเศษของประธานบริษัทอย่างรวดเร็ว ซึ่งตอนนี้เธอเป็ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของก่วงเซิ่งกรุ๊ปที่รับผิดชอบงานของฝ่ายนี้แต่เพียงผู้เดียวแล้ว ทว่าถังเฮ่อชอบลืมงานหลักของเธอและมักใช้งานเป็ผู้ช่วยพิเศษ ถึงอย่างนั้นซูอันกลับไม่อิดออด เธอเป็คนเก่งคิดวิเคราะห์ฉับไว ทันทีที่ได้รับมอบหมายมา เธอจะส่งมอบงานต่อไปอีกทอดได้อย่างเหมาะสม ใช้คนเหมาะสมกับงาน เธอเข้าใจหลักการนี้ดี
ขณะนี้ยายแก่ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินที่ถูกใช้งานอย่างไม่เหมาะสมกำลังยืนรายงานความคืบหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วนอยู่เบื้องหน้าถังเฮ่อ สองสามโครงการดำเนินไปพร้อมกับการลงทุนอย่างราบรื่น ประธานถังเฮ่อรับฟังด้วยความพึงพอใจและเบื่อหน่ายในเวลาเดียวกัน ในที่สุดซูอันก็รายงานมาจนถึงรายการสุดท้าย และเดิมทีไม่จำเป็ต้องรายงานโครงการนี้ต่อประธานถังเลยด้วยซ้ำ
เมื่อไม่นานมานี้ก่วงเซิ่งกรุ๊ปได้ลงทุนในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์สองสามแห่ง และกรรมการาุโจำนวนหนึ่งได้เสนอในการประชุมคณะกรรมการประจำเดือนมกราคมก่อนวันตรุษจีนว่า ‘อยากทำโฆษณาส่งเสริมภาพลักษณ์เพื่อเพิ่มความสนใจในการซื้ออสังหาริมทรัพย์’ ถังเฮ่อแค่นเสียงหัวเราะ เขาไม่คิดว่ามีความจำเป็ต้องเพิ่มการโฆษณาใดๆ ในเมื่อลำพังแค่ศักยภาพของก่วงเซิ่งกรุ๊ปก็เพียงพอ แต่เพราะไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับคณะกรรมการาุโในประเด็นเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่สำคัญแบบนี้ เขาจึงให้ซูอันไปจัดการ จริงๆ แล้วเขาไม่สนใจเื่นี้เลยด้วยซ้ำ ดังนั้นเมื่อซูอันรายงานความคืบหน้าของงาน เขาจึงเพียงตอบรับแบบขอไปทีอย่างไม่ตั้งใจฟัง
เมื่อซูอันเห็นท่าทางขอไปทีและไร้ซึ่งความสนใจของถังเฮ่อก็นึกโมโหขึ้นมา เธอหัวหมุนอยู่ตั้งนานกว่าจะได้ข้อสรุปการร่วมมือกับผู้ผลิตแบบคร่าวๆ ออกมา พอเห็นเพื่อนเก่าเกียจคร้านและไร้ความกระตือรือร้น ซูอันจึงพ่นประโยคหนึ่งออกมาด้วยอารมณ์บูดบึ้ง “ผู้กำกับของบริษัทโฆษณานั่น้าพบพี่”
“ฮะ ทำไมล่ะ” ถังเฮ่อขมวดคิ้วพร้อมปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด “ฉันไม่พบ”
“ฉันช่วยปฏิเสธให้ไปแล้ว แต่ผู้กำกับคนนั้นยืนกรานว่ายังไงก็ต้องเข้าพบ บอกว่าต้องคุยเื่แผนการของเขาต่อหน้าพี่ให้ได้” ซูอันรายงานด้วยความสงบนิ่ง
“งั้นก็เปลี่ยนคน บริษัทโฆษณามีเกลื่อนกลาด ต้องเป็บริษัทนี้เท่านั้นรึไง” ถังเฮ่อคลึงขมับที่เริ่มตึงๆ พร้อมพูดอย่างหงุดหงิด เขาอยู่ในตลาดมานานจนรู้ว่าหลายคนอ้างตำแหน่งสารพัดสารพันเพื่ออยากเจอเขาสักครั้ง ไม่มีอะไรมากไปกว่าแค่อยากสร้างคอนเน็กชัน ดูว่ามีโอกาสดีๆ อะไรไหม และขอบเขตของโอกาสดีๆ นั้นกว้างขวาง ั้แ่เื่การแบ่งปันผลประโยชน์ที่เป็ความลับทางการค้า ไปจนถึงเื่จดจ้องเตียงนอนของประธานถังตาเป็มัน ไม่ว่าแบบไหนเขาล้วนรู้สึกเบื่อหน่าย ทุกวันนี้แม้แต่ผู้กำกับโฆษณาโนเนมสักคนยังอยากมาพบเขา เห็นถังเฮ่ออย่างเขาเป็อะไรกัน สัตว์ที่เอาไว้เชยชมในสวนสัตว์ หรือหมาแมวข้างถนนเหรอ
ซูอันส่งข้อมูลในมือให้ประธานถัง “แต่บริษัทโฆษณานี่เป็ตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ เพิ่งได้รับรางวัลชนะเลิศด้านความคิดสร้างสรรค์ในการโฆษณาเมื่อสองสามเดือนก่อน และตอนนี้เป็ที่้าของตลาด มีหลายบริษัทกำลังแย่งกันร่วมงานกับพวกเขา ถ้าไม่ใช่ว่าชื่อเสียงก่วงเซิ่งของพวกเราเลื่องลือเป็ทุนเดิม พวกเขาจะเร่งจัดตารางมาขอพบพวกเราได้ยังไง และฉันตรวจสอบผู้กำกับคนนั้นแล้ว จริงๆ ที่เขาอยากขอพบไม่ใช่เพราะเป็พี่ แต่เขาจะขอคุยกับผู้บริหารระดับสูงสุดก่อนทุกครั้งที่ตอบรับงานของลูกค้า เมื่อเห็นพ้องต้องกันแล้วถึงจะคอนเฟิร์มร่วมงานกัน นี่เป็รูปแบบการทำงานของเขามาั้แ่ไหนแต่ไร ฉันไปสอบถามเ้าของบริษัทที่เคยคุยกับเขา คนคนนี้น่ะคุยเื่โครงการอย่างจริงจัง ได้ยินมาว่ามีความคิดกว้างไกล เสียงลือเสียงเล่าอ้างไม่เลวเลยนะ พี่อยากลองเจอเขาหน่อยไหมล่ะ”
ถังเฮ่อเปิดแฟ้มเอกสารอย่างเบื่อหน่ายเหลือทน ด้านในเป็การแนะนำบริษัทออกแบบโฆษณาเมิ่งจือชู รูปถ่ายบนนั้นดึงดูดความสนใจของเขาเข้า จึงหยิบออกมาพิจารณาโดยละเอียด
“เขานั่นแหละ หัวหน้าผู้กำกับโฆษณาพ่วงตำแหน่งผู้อำนวยการบริษัทเมิ่งจือชู ตู้เจี้ยนโยว เขานี่แหละที่อยากเจอพี่” ซูอันเหลือบมองรูปถ่ายในมือของถังเฮ่อ
“ตู้เจี้ยนโยวเหรอ” ถังเฮ่อพึมพำชื่อนี้เบาๆ พลันตื่นเต้นขึ้นมา “โอเค เธอไปบอกตู้เจี้ยนโยวคนนี้ว่าฉันตกลงพบเขา แต่เขาต้องเตรียมแผนโฆษณาเบื้องต้นฉบับสมบูรณ์มาให้พร้อม ฉันไม่อยากเสียเวลา”
ซูอันนิ่งไปชั่วครู่ด้วยความประหลาดใจ “ได้ ฉันจะไปจัดการทันที” เธอนึกว่าไม่ว่าอย่างไรถังเฮ่อก็คงจะไม่มีทางตอบตกลงเสียอีก คาดไม่ถึงว่าสถานการณ์จะพลิกกลับในเวลาสั้นๆ แค่ห้านาที เขาดันตอบตกลงเสียนี่ เกินความคาดหมายของเธอจริงๆ ซูอันกลัวว่าอีกฝ่ายจะกลับคำจึงรีบออกจากห้องทำงานประธาน ตั้งใจว่าจะกำหนดเวลานัดพบให้เรียบร้อยก่อนเลิกงาน รีบทำเื่น่าปวดหัวนี้ให้เสร็จโดยเร็วที่สุด
เห็นว่าซูอันรีบเร่งออกไปแล้ว ถังเฮ่อจึงหยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมาพินิจอีกครั้ง เขามั่นใจว่าเคยเห็นใบหน้านี้มาก่อน ใน ‘บาร์มูนไลท์’
540
