ย้อนเวลามาเป็นเซียนหุ้น ( จบภาค )

           ปิ่นแอบชอบรุ่นพี่อยู่คนหนึ่ง

          เธอเจอเขาครั้งแรกตอนที่เพื่อนสนิทชวนไปถ่ายรูปนักร้องหนุ่มชื่อดังที่มาโปรโมทอัลบั้มใหม่ในร้านเทปใหญ่ของจังหวัด

          หลังจากนักร้องหนุ่มทำกิจกรรมและให้สัมภาษณ์เสร็จ พวกเธอกับเพื่อนต้องเบียดกันเข้าไปเพื่อจะได้ถ่ายรูปข้างๆ ตอนนั้นปิ่นก็มองเห็นรุ่นพี่คนนั้น

          รุ่นพี่คนนั้นชื่อ พี่นะ เป็นรุ่นพี่โรงเรียนของเธอ         

          วันนั้นเมื่อมองสบตาที่ดูจริงจังเหมือนผู้ใหญ่ แต่ก็แฝงแววรื่นเริง ใจดี เธอจึงไม่ลังเลที่จะขอให้เขาช่วยถ่ายรูปให้พวกเธอกับเพื่อน รุ่นพี่คนนั้นตกลง และนั่นก็ทำให้ผู้หญิงคนอื่นรุมขอให้เขาช่วยถ่ายรูปให้ด้วย ซึ่งเธอก็เห็นเขาช่วยถ่ายรูปให้ทุกคนด้วยดี

          เจออีกครั้งตอนเปิดเทอมสอง ตอนเธอเดินผ่านหน้าห้องมอหกทับสี่

           เธอเห็นรุ่นพี่คนนี้ยืนอยู่นอกห้อง เหมือนจะโดนทำโทษให้ยืนนอกห้อง แต่ก็เห็นยืนอ่านหนังสือพิมพ์อยู่นอกห้องอย่างสบายอารมณ์โดยอาจารย์ในห้องไม่รู้

           หลายอาทิตย์ต่อมา 'อ้อม'เพื่อนสนิทที่โรงเรียนเก่าชวนเธอมาเที่ยวห้างสรรพสินค้าในวันหยุดโรงเรียน ก่อนจะบอกเธอว่าได้นัดกับผู้ชายคนหนึ่งในอินเทอร์เน็ตผ่านโปรแกรมแชท ซึ่งเป็นรุ่นพี่โรงเรียนของเธอ

           ด้วยเพราะปกติเพื่อนของเธอไม่ค่อยได้พูดคุยกับผู้ชายเท่าไหร่ และเกรง ๆ การนัดทางอินเทอร์เน็ต จึงชวนเธอที่เป็นรุ่นน้องของโรงเรียนอีกฝ่ายมา เพื่อจะได้ช่วยดูๆ ด้วย

           ปิ่นพบว่ากลุ่มคนที่นัดกันเป็นรุ่นพี่คนนั้น

           เธอจึงเป็นคนนำเพื่อนเดินเข้าไปทัก ก่อนจะรู้ว่าคนที่นัดกับเพื่อนของเธอเป็นรุ่นพี่อีกคน

           วันนั้นจึงได้รู้ว่ารุ่นพี่คนนั้นชื่อ นะ เธอชวนเขาพูดคุยหลายอย่าง และยังได้ถ่ายรูปสติ๊กเกอร์คู่กับเขาด้วย

           เธอรู้สึกว่าพี่นะดูเป็นผู้ใหญ่กว่าอายุมากจากการได้คุยกัน เขารู้หลายอย่าง และยังติดหนังสือพิมพ์เหมือนพ่อของเธอด้วย

          หลายวันต่อมาเธอเอารูปสติ๊กเกอร์ที่ถ่ายด้วยกันมาให้กลุ่มพี่นะที่โต๊ะประจำที่พี่เต้เคยบอกไว้

          รูปพี่นะในวันนั้นมีแค่สองแอคชั่น เธอเลือกรูปถ่ายเป็นแบบแอคชั่นละสามรูป หลังจากเอามาแบ่งแล้วเธอก็ยังเหลือเก็บรูปกลุ่มและรูปคู่ไว้หมดในสี่รูปที่เหลือ

          และแอบเก็บรูปคู่ไว้ในกระเป๋าสตางค์ด้วย

          ตั้งแต่รู้ว่าโต๊ะประจำของพี่นะกับเพื่อนอยู่ไหน เวลาเดินผ่านเธอก็จะหันไปมองเสมอ แต่พี่นะก็ไม่เคยทักเธอสักที เพราะดูเหมือนจะมัวแต่อ่านหนังสือพิมพ์ หรือไม่ก็เล่นกับแมว จึงไม่เห็นตอนเธอเดินผ่าน

          วันหนึ่งที่ห้องปิ่นมีรุ่นพี่มารับสมัครนักกีฬา เธอจำพี่เต้ได้

          แม้เธอจะเล่นตะกร้อเป็นเพราะได้เล่นตั้งแต่เด็ก ๆ แต่ก็ไม่คิดจะสมัครเป็นนักกีฬา จนกระทั่งรู้ว่า พี่นะ ก็เป็นสตาฟนักกีฬาด้วย เธอจึงเดินออกไปสมัคร

          หลายวันต่อมาในตอนเย็น เธอเห็นพ่อของเธอคุยโทรศัพท์อยู่ ฟังเหมือนน่าจะเป็นสายของเธอ จึงรีบแย่งโทรศัพท์จากพ่อผู้ชอบรับโทรศัพท์สายของเธอ

          เธอดีใจมากที่คนโทรฯ มาเป็นพี่นะ ก่อนจะเฉาเล็กน้อยที่รู้ว่าพี่นะเพียงโทรฯ มาบอกเรื่องการประชุมนักกีฬาเท่านั้น

          ชีวิตของปิ่นเธออยู่กับพ่อสองคนตั้งแต่เล็ก ๆ

          นอกจากเพื่อนที่โรงเรียน คนที่แวดล้อมเธอตั้งแต่เด็ก ก็มีแต่ผู้ใหญ่ เช่น ลุงดาบ พี่ผู้กอง น้าสารวัตร ที่อยู่ในเขตบ้านพักตำรวจเป็นส่วนใหญ่

          ดังนั้นเธอจึงคุ้นเคยกับผู้ใหญ่ และ......ชอบคนที่ดูเป็นผู้ใหญ่

          การสมัครเป็นนักกีฬาของเธอไม่สูญเปล่า

          เพราะในเวลาซ้อมกีฬา พี่นะจะมาเฝ้าพวกเธอแทบทุกครั้ง ทั้งยังหาน้ำ หาขนมมาเลี้ยงพวกเธอ และยังดูแลเอาใจใส่ตลอดหลังซ้อมเสร็จ และนั่นก็ทำให้เธอสนิทสนมกับพี่นะเพิ่มมากขึ้นอีกด้วย

          ปิ่นตั้งใจซ้อมตะกร้อเป็นอย่างมาก กลับถึงบ้านเธอก็ไปเล่นต่อที่สนามแถวบ้านพักกับพวกพี่ ๆ ลุง ๆ

          เธออยากจะชนะ และชิงเหรียญทองมาให้พี่นะเห็นและดีใจ ให้รู้ว่ารุ่นพี่จะไม่เสียแรงเปล่า ที่ดูแลพวกเธออย่างดีตลอดการซ้อม

           ถึงวันแข่งตะกร้อครั้งแรก ก่อนแข่งเธอรวบรวมความกล้าหันมาคุยกับพี่นะ

          "ถ้าชนะ พี่นะต้องเลี้ยงหนูนะคะ"

          "ได้สิ พี่จะเลี้ยงพวกเราทุกคนเลย ขนม ไอติม หรือเลี้ยงหนังด้วยก็ได้หมด"

          "......."

          สุดท้ายทีมพวกเธอก็ชนะได้ในนัดแรกนี้ และจะเข้าไปรอแข่งรอบชิงเหรียญทองอีกครั้งในวันมะรืน

          วันนี้พี่นะพานักกีฬากับสตาฟทุกคนไปเลี้ยงไอศกรีม

          แม้จะไม่ได้มากันสองคนอย่างที่เธอหวัง

          แต่ตอนนี้แค่ได้นั่งกินไอศกรีมข้างๆ เขา เธอก็ดีใจแล้ว....

             --------------------------- 0 ----------------------------------