ระบบฝึกเทพ god training system

"คิดว่าพลังของเจ้าจะทำอะไรข้าได้อย่างนั้นรึ?" อวิ๋นต้าโหวกล่าวออกมาอย่างเย้ยหยันที่เห็นหยางชิงเว่ยสวนหมัดกลับมาอย่างง่ายๆเช่นนี้ แต่ในไม่ช้ามันก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติ พลันความเย็นเยือกก็ผุดขึ้นมาภายในใจ รีบเร่งพลังปราณออกมาอย่างเต็มที่

ตู้ม!

หลังจากเกิดเสียงดังลั่นจากการปะทะกัน จู่ๆก็มีฝนเลือดสาดกระจายไปทั่วท้องฟ้า ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของอวิ๋นต้าโหวจะร่วงหล่นลงมาด้านล่างกระแทกพื้นอย่างแรง ในสภาพที่ชุดสีฟ้าของมันล้วนฉีกขาดเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ส่วนหยางชิงเว่ยกลับลอยตัวนิ่งอยู่บนฟ้าราวกับภูเขาไฟที่ระเบิดพลังรุนแรงจนทำให้รู้สึกกดดันออกมา

หยางชิงเว่ยจัดการอวิ๋นต้าโหวในหมัดเดียว ไม่ว่าจะเป็นอาวุโสเตียวหรืออาวุโสคนอื่นๆพลันเกิดความรู้สึกหนาวเหน็บที่อธิบายไม่ได้ขึ้นมาในจิตใจ คนผู้นี้คือประมุขของนิกายเพลิงอัคคีจริงๆอย่างนั้นหรือ ทำไมถึงได้มีพลังที่น่ากลัวเช่นนี้ได้

"เจ้าบรรลุระดับหลุดพ้นแล้วอย่างนั้นรึ?"สีหน้าของอวิ๋นต้าโหวพลันตื่นตระหนก ก่อนจะแสดงถึงความไม่ยอมรับและไม่อยากเชื่อออกมา

 "ฮ่าๆ! แล้วทีนี้เจ้าจะเอาอย่างไรดี?" หยางชิงเว่ยอดหัวเราะออกมาไม่ได้ เพราะวันนี้ในที่สุดเขาก็สามารถข่มประมุขนิกายเมฆอนันต์ได้เสียที หลังจากที่ทั้งสองคนต่อสู้สูสีกันมาหลายครั้ง

"ถึงแม้เจ้าจะบรรลุระดับหลุดพ้นขั้นต้นแล้วอย่างไร คิดจริงๆหรือว่านิกายเมฆอนันต์ของข้าจะยอมให้เจ้ารังแกกันง่ายๆ!"

อวิ๋นต้าโหวตะโกนออกมาด้วยใบหน้าซีดเผือด หากหยางชิงเว่ยต้องการจะสังหารพวกมัน อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลานานอยู่พอสมควร อีกทั้งนิกายของมันยังมีบรรพบุรุษที่มีพลังระดับหลุดพ้นอยู่ด้วยเหมือนกัน และหากต้องการต่อสู้ขึ้นมาจริงๆ มันก็ยังส่งข่าวไปขอความช่วยเหลือจากกษัตริย์แคว้นชิงที่ปกครองพวกมันได้ จึงทำให้มันมั่นใจว่าหยางชิงเว่ยเองก็ไม่กล้าที่จะทำเช่นนั้นอย่างแน่นอน

"เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าสังหารพวกเจ้าอย่างนั้นสินะ!"ตัวหยางชิงเว่ยเองก็ตระหนักถึงปัญหาเรื่องนี้เช่นกัน แต่หากจะให้เขาปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆนั้น ก็ไม่ใช่สิ่งที่ตัวเขาเองต้องการเหมือนกัน 

"ตอบมาว่าเจ้าเป็นคนสั่งการให้คนของนิกายเจ้าตามล่าสังหารศิษย์ของข้ารึไม่?"หยางชิงเว่ยแสยะยิ้มมุมปากเบาๆจากนั้นจึงก้าวเท้าไปข้างหน้า ซึ่งดูเหมือนว่าเขาก้าวช้าๆแต่แค่ชั่วพริบตาเขาก็มาอยู่ตรงหน้าอวิ๋นต้าโหวในทันที

"เจ้า..เจ้าคิดจะทำอะไร?"

อวิ๋นต้าโหวรู้สึกถึงจิตสังหารที่หยางชิงเว่ยปล่อยออกมา ก็พลันรู้สึกเสียวไปถึงไขสันหลัง อันที่จริงตั้งแต่ที่มันออกหมายจับเทียนฉิน มันก็กังวลอยู่บ้างว่าจะพบกับปัญหาที่มันแก้ไม่ได้หรือเปล่า แต่เพราะมันคิดว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือของมัน ดังนั้นมันจึงสั่งการลงไปอย่างไม่เกรงกลัวผู้ใด

แต่ใครจะไปคิดว่าเด็กหนุ่มที่มันต้องการจะสังหารผู้นั้น กลับเป็นศิษย์ของชายตรงหน้าที่มีพลังมากไปกว่ามันเสียแล้ว และเป็นวันนี้เองที่ทำให้มันรู้แล้วว่าสิ่งที่ตนเองตัดสินใจไปนั้น ผิดพลาดอย่างมากจนทำให้นิกายของมันตกอยู่ในสถานการณ์ที่พลิกผันขนาดนี้

"ข้าให้เวลาเจ้าสามลมหายใจ บอกมาว่าเจ้าทำอะไรกับศิษย์ของข้ากันแน่!"หยางชิงเว่ยเอ่ยออกมาเสียงเย็นเยียบ พลางเร่งพลังปราณออกมาเตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลา หากอวิ๋นต้าโหวคิดจะหลบหนี มันก็จะไม่ลังเลเลยที่จะสังหารมันทันที

"เป็นศิษย์ของเจ้าเองที่มาสังหารอาวุโสของนิกายเมฆอนันต์ก่อน ข้าจึงสั่งการให้ทุกคนออกไปตามจับตัวกลับมาที่นิกายเพื่อลงโทษ!" 

อวิ๋นต้าโหวเอ่ยออกมาอย่างไม่ยอมแพ้ ถึงมันจะรู้ว่าตอนนี้ไม่มีทางที่หยางชิงเว่ยจะให้ทางรอดแก่มันแน่ แต่ถ้าหากมันยอมรับความจริงออกมาทั้งหมด การคิดจะหลบหนีหรือหลีกเลี่ยงสถานการณ์ตรงหน้าก็แทบเป็นไปไม่ได้เลย ที่จะสู้ความรวดเร็วของหยางชิงเว่ยได้

"ส่วนเรื่องที่ศิษย์ของเจ้าเป็นอย่างไรในตอนนี้นั้น ข้าบอกได้เพียงแค่ว่าศิษย์ของเจ้าได้กระโดดลงไปในหุบเหวด้วยตัวของเขาเอง ซึ่งพวกข้าไม่อาจรู้ได้ว่าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร!"อวิ๋นต้าโหวกล่าวออกมาอย่างไร้เดียงสา

"ฮ่าๆ!เจ้าคิดว่าข้าโง่ขนาดนั้นเชียวรึ?"

หยางชิงเว่ยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะกับสิ่งที่อวิ๋นต้าโหวกล่าวออกมา ถึงแม้เขาจะไม่ได้รู้จักเทียนฉินดีนัก แต่เรื่องที่อยู่ดีๆศิษย์ของเขาจะไปสังหารคนอื่นโดยไม่มีสาเหตุนั้น หยางชิงเว่ยมั่นใจว่าเทียนฉินไม่ใช่คนแบบนั้นอย่างแน่นอน

"ในเมื่อพวกเจ้าใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกผู้น้อยก่อน วันนี้ข้าก็จะทำให้เจ้าได้รู้สึกกันบ้างว่า การถูกผู้ที่มีระดับพลังสูงกว่าข่มเหงนั้นเป็นเช่นไร!"

ทันใดนั้นหยางชิงเว่ยก็ยกนิ้วขึ้นชี้ไปที่อวิ๋นต้าโหว ความว่างเปล่ารอบๆตัวก็พลันกลับกลายเป็นเปลวเพลิงห่อหุ้มอยู่รอบๆกายของเขา ฉับพลันที่ปลายนิ้วก็ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นดาบเล่มหนึ่ง ที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงก่อนจะยื่นจ่อไปที่คอของอวิ๋นต้าโหว

"จงชดใช้ความผิดที่เจ้าได้ก่อขึ้นมาซะ!"จิตสังหารของหยางชิงเว่ยโหมกระหน่ำราวกับกระแสน้ำไหลหลาก ผู้คนที่อยู่รอบด้านต่างรู้สึกถึงความไร้พลังและอำนาจของตนเองอย่างชิ้นเชิง ระยะห่างระหว่างขั้นตั้นของระดับหลุดพ้นกับก่อกำเนิดขั้นสูงสุดนั้นช่างต่างกันมาก สิ่งนี้ทำให้พวกมันต่างยืนกันตัวสั่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

"ใจเย็นก่อนประมุขหยาง!"

แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงที่เปี่ยมล้นไปด้วยพลังอำนาจดังกึกก้องออกมาจากด้านในสุดของนิกายเมฆอนันต์ ก่อนจะมีเงาดำพลิ้วไหวเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว หยางชิงเว่ยขมวดคิ้วเป็นปมมองปลายดาบเพลิงของเขา ที่ถูกปลายกระบี่สีฟ้าหยุดเอาไว้ก่อนจะเสียบทะลุลำคอของอวิ๋นต้าโหว จากนั้นจึงมองไปที่เจ้าของปลายกระบี่สีฟ้านั้น ก็พบว่าเป็นชายชราร่างผอมคนหนึ่ง เส้นผมบนศีรษะรวมถึงหนวดเครายาวล้วนเป็นสีขาวกำลังยิ้มให้กับเขาอย่างเป็นกันเอง ก่อนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ที่แท้ก็เป็นอาวุโสอวิ๋นจ้างยี่นี่เอง!"

"อ่า! ข้าเป็นเพียงตาแก่ใกล้ตายคนหนึ่ง ไม่มีค่าให้คนรุ่นหลังจดจำเท่าไหร่นักหรอก!"อวิ๋นจ้างยี่เอ่ยออกมาอย่างถ่อมตนพลางหันไปมองอวิ๋นต้าโหวด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใย

"คารวะท่านบรรพบุรุษ!"

"คารวะท่านบรรพบุรุษ!"

อาวุโสทุกคนที่อยู่ที่นี่รวมถึงอวิ๋นต้าโหวรีบทำความเคารพอวิ๋นจ้างยี่ทันที ส่วนศิษย์ในนิกายที่เหลือเมื่อเห็นท่าทางของเหล่าอาวุโส ก็รีบคุกเข่าทำความเคารพกันอย่างพร้อมเพรียง อวิ๋นจ้างยี่ยกมืสื่อความหมายว่าไม่ต้องมากพิธี จากนั้นจึงเอ่ยปากบอกออกมาอย่างนุ่มนวล

"พวกเจ้ากลับไปทำธุระของพวกเจ้ากันเถอะ เรื่องทางนี้ข้าจะเป็นผู้รับผิดชอบแทนเอง!"

"แต่ว่าท่านบรรพบุรุษ...."

อวิ๋นต้าโหวพยายามจะกล่าวบางอย่างออกมา ก็ถูกอวิ๋นจ้างยี่ยกมือขึ้นขัดเสียก่อนจะจบประโยค จากนั้นมันจึงหันมาทางหยางชิงเว่ย พร้อมกับทอดถอนใจออกมา

"เรื่องของศิษย์เจ้าชายชราคนนี้ได้สืบจนรู้ความมาหมดแล้ว ซึ่งเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นล้วนเป็นความผิดของทางนิกายเมฆอนันต์ของเราเอง!"

"แต่ตอนนี้ใช่ว่าศิษย์ของเจ้าจะตายไปแล้วเสียที่ไหนกัน หากเจ้าต้องการให้ทางนิกายเมฆอนันต์รับผิดชอบละก็ ข้าพร้อมจะลงไปค้นหาที่ก้นหุบเหวนั้นด้วยตัวข้าเอง เพื่อแสดงน้ำใจให้กับประมุขหยางได้เห็น!"

"ดี! ถ้าท่านมีความจริงใจ ข้าหยางชิงเว่ยก็จะลงไปพร้อมกับท่านด้วย!"หยางชิงเว่ยเอ่ยรับกลับมาอย่างหนักแน่นพลางหันไปมองทางอาวุโสหลายคนที่ยังคงไม่จากไปไหน พลางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงดุดัน

"แต่เรื่องนี้มันคนละเรื่องกับที่ศิษย์ของข้าถูกตามสังหารมาหลายครั้งก่อนหน้านั้น!"

อาวุโสเตียวที่รับผิดชอบเรื่องนี้รีบก้มหน้าลงไม่กล้าสบตา พลางคิดในใจว่าตนเองต้องเดือดร้อนเป็นแน่ โดยเฉพาะมันเองที่เป็นคนตามไล่ล่าจนทำให้เทียนฉินต้องกระโดดลงไปในหุบเหวนั้น 

"เรื่องนี้ข้าจะจัดการให้เจ้าพอใจอย่างแน่นอน แต่ว่าตอนนี้พวกเราออกไปค้นหาศิษย์ของเจ้ากันก่อนดีกว่า!"อวิ๋นจ้างยี่เอ่ยยอมรับออกมาโดยตรงอย่างไม่มีเงื่อนไข เพราะถ้าขืนหยางชิงเว่ยยังอยู่ที่นี่ ก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่าเขาจะระเบิดอารมณ์ออกมาตอนไหนอีกแน่

หยางชิงเว่ยได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างพอใจในท่าทีของอวิ๋นจ้างยี่ ก่อนจะผายมือเชื้อเชิญให้มันเป็นคนนำหน้า จากนั้นทั้งสองจะพากันหายตัวไปอย่าง

รวดเร็ว ส่วนคนอื่นๆที่อยู่ตรงนั้นต่างพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก

จบตอนที่ 137