เกมชีวิตลิขิตตาย [นิยายแปล]

คำพูดของเด็กสาวในชุดกระโปรงลายดอกนั้น ช่างบาดลึกยิ่งนัก

        ในฐานะนักฆ่า เธอถือว่าทำได้ดีทีเดียวการระบุตัวเป้าหมายการสังหารอย่างโจ่งแจ้งนั้น มีบทบาทสำคัญถึงสองระดับ

        ระดับแรก เป็นการทำเครื่องหมายเหมือนที่นักล่าชอบทำพวกนักล่ามักใช้เครื่องหมายพิเศษหรือสิ่งที่สามารถขว้างใส่เหยื่อเพื่อกำหนดอาณาเขตการสังหารทำให้สุนัขล่าของพวกเขาดมกลิ่นตามไปฆ่า และสามารถประสานงานกับนักล่าคนอื่นๆ ได้

        นี่คือพรสวรรค์ตามธรรมชาติที่กลุ่มคนที่ร่อนเร่ในป่ามานานจับต้องได้

        ระดับที่สอง คือการแฝงความนัยอย่างลึกซึ้งของเธอ

        เมื่อสถานะของผมถูกระบุแน่ชัดแล้ว คำถามว่าจะฆ่าผมหรือไม่ก็จะเกี่ยวข้องกับการตัดสินใจของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยโดยตรง คงต้องยอมรับว่าในช่วงต้นเกมนี้มีคนจำนวนมากเกินไปที่เอาแต่เล่นไปแบบไร้จุดหมาย

        การเปิดเผยตัวของกวนหลิงไม่เพียงแต่ไม่ช่วยผมในการอำพรางตัวแต่กลับมอบโอกาสที่สมบูรณ์แบบให้กับซางจื้อหย่วนทำให้เขาสามารถเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้เต็มที่

        หากไม่ใช่เพราะการเปิดเผยตัวเป็นกัปตันในครั้งที่สองดูน่าเชื่อถือมากเขาคงจะไม่อาจเดินเกมอย่างเย่อหยิ่งได้นานขนาดนี้

        “หุบปากไปซะ ในเมื่อเธอตัดสินใจยืนอยู่ฝั่งผู้โหยหวนแล้วคำพูดทุกคำที่เธออ้างว่าจะช่วยเหลือ คำพูดทุกครั้งต่อจากนี้เราก็สามารถละเลยไปได้หมด”

        ในเกมแวร์วูฟ ผมมักจะเห็นเหตุการณ์ที่หมาป่าซึ่งถูกบีบให้เปิดเผยตัวชอบแสดงท่าทีอ่อนโยนแบบนี้ เพื่อแสดงจุดยืนของตนเองและเรียกร้องความเห็นใจ

        “ช่างใจแข็งจริงๆ ถึงแม้พวกคุณจะตัดสินใจฆ่าฉันในรอบหน้าอย่างน้อยก็น่าจะให้ฉันมีสิทธิ์พูดสักหน่อยไม่อย่างนั้นก็ปล่อยให้คะแนนของฉันถูกละเลยไปเถอะ...”

        เด็กสาวหัวเราะ รอยยิ้มนั้นดูเศร้าสร้อยและโดดเดี่ยว

        การถูกปฏิบัติเหมือนเป็นแค่หมากตัวหนึ่งใครจะมีความสุขกับสถานการณ์เช่นนี้ได้กัน

        “ฉันคนเดียวก็คงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้มากหรอก อีกอย่างเมื่อมีกัปตันอยู่ การวิเคราะห์ของฉันก็คงไม่สร้างปัญหาอะไรนักหรอก”

        ชะตากรรม... ความสิ้นหวังนั้นมาจากการเปลี่ยนแปลงที่เราไม่อาจควบคุมได้ความผันผวนที่มากมายเหล่านั้นค่อยๆ พาชีวิตเราออกนอกเส้นทางเดิม

        แต่อย่างหมากตัวนี้ที่เต็มไปด้วยความแค้นและผิดหวังกลับยืนหยัดในตำแหน่งของตนเองและเผยผลลัพธ์ที่น่าทึ่งออกมา

        “ผิด”

        แต่ผมจะไม่ให้โอกาสแบบนั้นกับเธอ

        “ตอนนี้ ทุกคำพูดของเธอ ต่อให้เป็นแค่เครื่องหมายวรรคตอนก็ไว้ใจไม่ได้!”

        อัยการที่ฉลาดไม่มีวันสนใจคำพูดของนักโทษประหารที่ไร้สาระย่อมมองเห็นความเคียดแค้นและความน่ารังเกียจที่แฝงอยู่ในคำพูดอันมืดมนเหล่านั้น

        “ถ้าพวกคุณไม่อยากถูกหลอกให้ช่วยนับเงินตอนถูกขาย ก็เปิดตาให้กว้างๆต่อไปนี้ ทุกคำพูดจากเธอและพวกผู้โหยหวนคนอื่นๆ จะมีแต่การบิดเบือนและหลอกลวงเท่านั้นไม่สามารถเชื่อมโยงไปสู่เบาะแสที่แท้จริงได้เลย”

        ผมก็ไม่โง่หรอก คุณพยายามใช้ท่าทีที่ยอมจำนนเพื่อเน้นว่าตนเองเป็นผู้โหยหวนที่ไม่มีอันตรายอะไร งั้นก็ทำเหมือนกับเซี่ยหลิงสิ จบชีวิตตนเองไปอย่างกล้าหาญไปเลยถ้าคุณไม่อยากทำร้ายคนอื่นอีก การยุติตนเองก็น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดไม่ใช่หรือ

        ยิ่งไปกว่านั้นนิติเวชหญิงเองก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่สมควรต้องมาตายในการเล่นเกมนี้เลย

        เมื่อเทียบกับคนอื่น การจากไปของเธอช่างน่าอึดอัดและไร้เหตุผล

        “หึๆ ฉันว่าตอนนี้นายเองก็คงตื่นตระหนกไม่ใช่น้อย พลาดโอกาสล้ำค่าไปครั้งหนึ่งใครจะพิสูจน์ได้ล่ะว่าฉันคือผู้โหยหวน”

        ความกล้า นี่นับเป็นคุณสมบัติที่เราต้องการที่สุดเพราะมันช่วยให้คุณยังคงแสดงพลังออกมาได้มากที่สุดแม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบก็ตาม สามารถเพิกเฉยต่อแรงกดดันของอีกฝ่ายและหาโอกาสรอดได้อย่างง่ายดาย

        ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ความกล้าหาญของซางจื้อหย่วนนั้นน่าประทับใจถ้าหากเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ของผมเป็นเหมือนเขา เกมนี้ก็คงไม่มีอะไรท้าทายอีกแล้ว

        “ดังนั้น นายต้องการจะหมายถึงอะไรกันล่ะ”

        หลิวเนี่ยนเหมือนจะเริ่มใส่ใจคำพูดขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ได้รับเพียงเสียงหัวเราะเยาะจากอีกฝ่ายเท่านั้น

        “หึ นายก็แค่แอร์โฮสเตสไม่ใช่หรือ แล้วในเมื่อถูกเปิดเผยแล้วคู่หูของนายก็ไม่ใช่เขาแน่ๆ แต่เป็นคนอื่นต่างหาก”

        การวิเคราะห์เช่นนั้นแทงเข้าไปถึงใจจนทำให้สีหน้าของหลิวเนี่ยนเปลี่ยนไปอย่างมากสูญเสียความกล้าที่จะโต้แย้งกับซางจื้อหย่วนไปเลย

        “จะให้พูดอะไรดีนะ ไร้ประโยชน์ คู่หูอีกคนของนายอาจตายไปแล้วก็ได้ หรืออาจยังไม่ตายก็เถอะแต่การที่พวกนายมีคะแนนผูกติดกันแล้วมันยังไงล่ะ? ฉันไม่สนใจเลยสักนิด”

        ใครที่ถูกสงสัยว่าเป็นผู้โหยหวน แล้วยังสามารถพูดด้วยท่าทีมั่นใจเช่นนี้คงมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นแหละ

        นักศึกษาผู้น่าสงสาร คงอึดอัดไม่น้อยเพราะมีเพียงคนส่วนน้อยที่เข้าใจถึงความบริสุทธิ์ของเขา ถ้าให้ผมจัดอันดับหลิวเนี่ยนคงอยู่ในลำดับที่น่าสงสัยน้อยที่สุด

        ยิ่งไปกว่านั้น โอกาสที่ลูกเศรษฐีจะเป็นผู้โหยหวนยังมีมากกว่าเขาเสียอีกและเฉียนตัวตนเองก็ดูไม่น่าจะเป็นผู้โหยหวนมากนัก เขาก็แค่ตัวป่วนไร้ประโยชน์ เป็นเพียงการ์ดตัวละครขาวเปล่าๆในเกมก็เท่านั้น

        น่ากลัวที่ซางจื้อหย่วนสามารถใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

        ทำให้ตนเองกลายเป็นตัวตนที่โดดเด่นเหนือใคร

        และใช่แล้ว ตัวตนของซางจื้อหย่วนก็คือซางจื้อหย่วน

        พรึ่บ! นิ้วของเขาชี้มาที่ผมทั้งสายตายังคงท่วมท้นไปด้วยความทะเยอทะยานเช่นเคย

        ในฐานะผู้ได้รับประโยชน์จากการประลอง PK ครั้งล่าสุด เหมือนว่าเขายังไม่รู้จักพอ

        “งั้นให้ฉันดูหน่อยสิ ในฐานะกัปตัน นายจะปกป้องตนเองได้ยังไง ในรอบหน้าฉันคงไม่สนับสนุนให้ฆ่านายแน่ๆฉันคิดว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคงจะปกป้องนายอยู่แล้ว ในเมื่อเป็นอย่างนี้ทำไมต้องเสียโอกาสไปโดยเปล่าประโยชน์ด้วยล่ะ”

        เขามองไปรอบๆ ตอนนี้ เมื่อเกมเข้าสู่รอบเก้าคน บทบาทที่สับสนการตายที่กล้าหาญของเซี่ยหลิง และปริศนาที่เธอทิ้งไว้ทั้งหมดนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของพวกเรา

        ความขัดแย้ง คือแรงผลักดันแรกเริ่มของทุกสิ่งเสมอตอนนี้เราควรจะเล่นเกมต่อไปหรือจะขุดคุ้ยหาความจริงเกี่ยวกับนิติเวชหญิงให้กระจ่างซึ่งก็คือการเริ่มสำรวจจากผม ไม่มีใครสามารถให้คำตอบที่น่าพอใจได้

        ยังไงก็ตาม ตอนนี้ผมก็ชัดเจนว่าเป็นฝ่ายดีที่ชัดเจนที่สุดแล้วแม้แต่ผู้โดยสารธรรมดายังไม่สามารถเล่นได้อย่างที่ผมทำอยู่

        แน่นอน ในกรณีส่วนใหญ่ การโผล่ออกมาเปิดเผยตัวเป็นกัปตันแบบนี้คือหนทางสู่ความตายล้วนๆไม่คุ้มที่จะเลียนแบบ

        “ไม่ต้องดูแล้ว แม้แต่ผมยังไม่รู้เลยว่าใครคือเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยผมว่าเลิกพยายามดิ้นรนได้แล้วล่ะ”

        ผมเข้าใจดีว่าเขาใส่ใจกับสิ่งนี้ขนาดไหนเพราะเขากำลังมองหาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบุคคลที่มีพลังพอจะเปลี่ยนแปลงเกมได้ หากพวกเขาสามารถซ่อนตนเองได้ดี ผมอาจมีหวังได้ผ่านคืนปลอดภัยไปบ้าง

        ไม่มีใครสามารถแน่ใจได้เลยว่าในครั้งหน้าผู้โหยหวน จะเลือกผมหรือเปล่าเพราะผมเป็นภัยคุกคามที่ชัดเจนที่สุดจนอาจทำให้พวกเขาละความสนใจและหันไปหาคนอื่นที่จัดการได้ง่ายกว่า 

        แต่ถ้าเกิดมีการคิดสวนทาง และพวกเขาตัดสินใจไม่ปกป้องผมในครั้งนี้ในขณะที่ผู้โหยหวนเลือกเล่นงานผมจริงๆและถ้าผิ่นชวนเซี่ยกับซางจื้อหย่วนร่วมมือกันเพื่อลวงทุกคนด้วยละครฉากนี้ผมก็คงไม่รอดถึงรอบหน้า

        ไม่ว่ามองยังไง ผมก็เหมือนคนที่มีแต่จะต้องตาย จนแม้แต่คนรอบข้างอาจอยากยืนสงบนิ่งไว้อาลัยให้ผมสักสามวินาที

        และตัวตนของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็กลายเป็นกุญแจสำคัญหากพวกเขาสามารถล่อให้ผู้โชคร้ายคนนั้นเปิดเผยตัวออกมาได้รอบถัดไปก็จะต้องฆ่าเขาก่อนแน่นอน

        ผมยังไม่ลืมเลยว่าคืนปลอดภัยครั้งที่แล้วนี่เองที่สร้างโอกาสให้ถึงตอนนี้เพราะฉะนั้นความแค้นของผู้โหยหวนที่มีต่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็พุ่งสูงขึ้นในชั่วข้ามคืนคงยากที่จะยับยั้งได้

        หากจะบอกว่าเป็นการพัฒนาทางตรรกะการสืบสวน คงจะไม่ใช่แต่เหมือนการใช้วิธีการคัดออกและเล่นกับตัวตนต่างๆ มากกว่าเพราะรอบนี้มีผู้เล่นที่ไม่รู้จักวิธีเล่นมากเกินไป จึงทำให้ผู้โหยหวน สามารถจับจุดของตัวตนได้ดีโดยไม่ต้องใช้เหตุผลมากนัก

        พวกเขามีแค่สองคำถามให้คิด

        “จะฆ่าใครก่อน” และ “จะเล่นบทบาทยังไง”

        เพียงแค่ทำได้สักข้อหนึ่ง ก็ถือว่าภารกิจของผู้โหยหวน คนนั้นเสร็จสิ้นถึงแม้จะต้องสละชีพก็ตาม

        เหมือนว่าตัวตนจะถูกเปิดเผยได้ง่ายและมีน้อย แต่ก็เพราะความสงสัยและการเสแสร้งในจิตใจของมนุษย์นี่เองที่สร้างความวุ่นวายจนถึงขั้นนี้

        และผม เลือกที่จะเป็นหมาป่าเดียวดายก็ด้วยเหตุผลหากทุกคนสามารถเชื่อถือและร่วมมือกันได้เกมครั้งนี้คงจะไม่ซับซ้อนพลิกผันมากมายขนาดนี้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็คงเต็มไปด้วยการแสดง

        “หึ คิดว่าพูดแบบนี้แล้วจะหยุดฉันจากการหาข้อมูลได้งั้นเหรอ ท่านกัปตัน?ฉันกับนายยังไงก็ไม่เหมือนกันหรอกฉันจับได้ตั้งนานแล้วว่าใครถือไพ่ของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ต้องบอกเลยว่าการแสดงของเขาน่าชื่นชมจริงๆ...”

        เสียงปรบมือพร้อมรอยยิ้มเยาะ ซางจื้อหย่วนเงยหน้าขึ้น เผยไพ่ลับของตนเองอย่างเปิดเผยนี่แหละเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้มั่นใจ และกล้าเผชิญหน้ากับผมอย่างหนักแน่นเช่นนี้

        ตอนนี้เราเสียเพื่อนร่วมทีมที่จะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจไปอีกหลายคนและการต่อสู้เชิงเหตุผลและสติปัญญาก็ลดน้อยลงไปด้วย

        เหมือนสัตว์ป่าสองตัวที่เผยเขี้ยวอย่างบ้าคลั่ง สู้เพื่อให้ตนเองรอดด้วยบทบาทและความสามารถที่เหลืออยู่เพียงลำพัง

        หากมองจากมุมที่เมตตาแล้วผู้โหยหวนเองก็คงแค่ต้องการมีชีวิตรอดก็เท่านั้น

        พวกเขาคงไม่อยากได้ไพ่ตัวตนสีดำทะมึนในมือต้องทำตัวเป็นนักแสดงมืออาชีพ คอยพูดจาที่สวนทางกับใจเพื่อรักษาตัวตนหลากหลายไว้หรอก

        แต่จากความรู้สึกของผม ผู้โหยหวนในครั้งนี้อย่างน้อยก็มีหลายคนที่ไม่ได้ซื่อตรงธรรมดา หากพวกเขาไม่ซับซ้อนขนาดนี้คงไม่สามารถซ่อนตัวได้ลึกขนาดนี้ และยากที่จะถอนรากถอนโคนได้เช่นนี้

        หากถอยไปอีกสักหมื่นก้าว หากซางจื้อหย่วนเป็นคนบ้าที่แท้จริงคนบ้าที่อยากเห็นผู้โหยหวนชนะ คนที่อยากให้การชนะของฝ่ายผู้โดยสารยากขึ้นล่ะก็เขาคงจะเป็นหนึ่งในคนที่น่ากลัวที่สุดที่ผมเคยเจอเลยล่ะ

        ความเป็นไปได้แบบนั้น ผมไม่กล้าคิดถึงเลยจริงๆ

        “ใครล่ะ? ใครคือเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย? นายคงไม่ได้จะมาขู่พวกเราเล่นๆ หรอกใช่ไหม รอบนี้กัปตันเปิดเผยตนเองแล้วไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม เราก็ควรปกป้องตัวตนของคนอื่นให้ดีที่สุด”

        คำพูดของหลิวเนี่ยนทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นใจอย่างน้อยพวกเขายังพร้อมจะยืนอยู่ข้างผม แม้ผมจะทำสิ่งที่หุนหันพลันแล่นและไม่รอบคอบไปบ้างการสนับสนุนนี้ทำให้ผมรู้สึกซาบซึ้งอย่างมาก

        “ฉันจะขอเงียบไว้ก่อน ตอนนี้ฉันเริ่มไม่เข้าใจอะไรอีกแล้ว”

        ท่ามกลางความเคลื่อนไหวน้อยๆ ผมสังเกตเห็นสายตาของลูกเศรษฐีมันไม่ใช่มิตรภาพที่อบอุ่น และก็ไม่ใช่สายตาที่จริงใจนักราวกับเขามีบางอย่างอยากจะพูดออกมา หรืออยากจะแสดงความสามารถของตนเอง

        หรือบางทีเขาอาจไม่พอใจที่ถูกมองข้ามและคิดว่าเป็นคนโง่ไม่เพียงแค่ต้องการเอาตัวรอด แต่ยังอยากจะทำอะไรให้เป็นข่าวใหญ่โตอีกด้วย

        คนรวยสมัยนี้ ช่างเข้าใจความคิดของพวกเขายากจริงๆ

        “หึ เรื่องนี้หนีไม่พ้นหรอก ผมเองก็ถูกบีบจนไม่มีทางเลือกแล้วตอนแรกผมแค่อยากจะออกมาเป็นกัปตันเพื่อชี้นำพวกคุณเท่านั้นแต่ก็ยอมรับว่าผมมั่นใจเกินไปที่เลือกผิ่นชวนเซี่ยเป็นตัวเดิมพัน...”

        “แต่ถึงเธอจะเป็นผู้โหยหวน เธอก็ไม่ได้พูดอะไรที่เป็นอันตรายมากนักหรือแม้แต่ลงคะแนนเสียงที่เสี่ยงเกินไปใช่ไหม”

        การแก้ต่างให้ตนเองเป็นศิลปะที่ต้องใช้ทักษะอย่างมากแค่พลาดนิดเดียวก็อาจพาตนเองล้มไปด้วย เสียมากกว่าได้

        ชายคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้าผม ไม่ขยับเขยื้อน แต่ชี้ไปที่หวังเฉียงพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ

        “นาย เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยใช่ไหม...”

        “เขา?”

        “เป็นไปไม่ได้หรอก!”

        สถานะของอดีตทหารเองก็เป็นหัวข้อที่หลายคนสนใจแต่เหตุผลที่ทำให้ใจผมยังไม่สงบกลับไม่ใช่เพราะหวังเฉียงที่เหมือนจะถูกจับตามอง

        “แค่ล้อเล่นน่ะ พวกคุณนี่ช่างไม่มีอารมณ์ขันเลยจริงๆ...”

        เขาหมุนตัวอย่างสง่างาม และยืนอยู่ตรงหน้าผมกับหวังเฉียงโดยไม่ยอมเข้าใกล้เด็กชายแม้แต่ก้าวเดียว

        “นี่ เจ้าเด็กน้อย แผลที่หูของเธอเกิดจากพวกแก๊งค้ามนุษย์ใช่ไหม พวกเขาคงบังคับให้เธอทำอะไรบางอย่างอย่างเช่นการเลือกปกป้องพวกเขาสองคนสินะ เธอเลยต้องถูกทำร้ายแบบนี้ ใช่หรือเปล่า”

        แต่เขาก็ทำสำเร็จแล้ว เมื่อพูดออกมาการวิเคราะห์นี้สร้างความตกตะลึงไปทั่วทั้งกลุ่ม

        “เพราะเธอรู้ดีว่าสองคนเลวนั่นไม่มีค่าพอที่จะปกป้องเลย!”

        สถานการณ์ที่เหมือนน้ำเน่าในบึงนิ่งกลับกลายเป็นเรื่องที่น่าสนใจขึ้นมาในทันที