Line Group
เนม : ...ส่งโลเคชั่น...
ฟ้าใส : เฮ้ยยยยย..อยู่คอนโดเหรอเนม?
แยม : จริงดิ มาทำไมไม่บอกก่อน
เนม : คิดถึงพวกแกจัง
แยม : ที่สุดอ่ะ
ฟ้าใส : แล้วนี่จะอยู่กี่วัน
เนม : ก็น่าจะสัก 2-3 วันน่ะ
ฟ้าใส : นัดเจอกันๆ
เนม : กำลังจะชวนพอดี คืนนี้ที่เดิมมั้ย (หมายถึงผับตอนสมัยเรียนที่เคยไป)
แยม : ได้เลยๆ แต่ว่ารอหน่อยนะเย็นนี้มีคุยกับลูกค้าแต่ไม่น่าจะเกิน 2 ทุ่ม
ฟ้าใส : วันนี้ว่างทั้งวัน
เนม : ได้ๆ เจอกันที่เดิม 2 ทุ่มละกัน
เมื่อจบบทสนทนาเนมก็วางมือถือไว้ข้างๆ ตัว เพราะรู้สึกอยากพักผ่อน อยากหลับเพื่อให้สมองได้พักผ่อน เธอไม่กังวลเื่เคนจะโทรหรือไลน์มาเพราะเธอบล็อกเขาทุกช่องทางแล้วรวมไปถึงห้องนี้เนมก็จัดการเปลี่ยนรหัสเข้าห้องและกำชับรปภ.ด้านล่างไม่ให้เคนเข้ามาได้
เผลอหลับไปค่อนข้างนานเนื่องจากเมื่อคืนเธอหลับไม่สนิท แถมเช้ามายังเจอเื่ให้เพลียใจอีก เนมรู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีก็ใกล้จะมืดแล้วเธอจึงเตรียมอาบน้ำแต่ตัวเพื่อไปตามนัดเพื่อนๆ
ณ ผับ
“เนม...คิดถึงจังเลย” ฟ้าใสที่มาก่อนโผเข้ากอดเนมที่ไม่ได้เจอกันนานเนื่องจากต่างคนต่างแยกย้ายไปทำงาน ทำธุรกิจ เลยไม่ค่อยมีเวลาได้เจอกัน บางครั้งที่เนมลงมาหาเคน ทั้งสองคนก็ไปดูงานต่างประเทศบ้าง ต่างจังหวัดบ้าง ไม่ได้เจอกันสักที
“คิดถึงมากๆ เหมือนกัน นี่ดูสวยขึ้นมากเลยนะฟ้าใส”
“แน่นอนล่ะ โฮะๆๆๆ เป็แอร์สาวมันก็ต้องสวยเป็ธรรมดา”
“จ้า แม่แอร์สาวสวย แล้วนี่พ่อหนุ่มใหญ่กัปตันเค้าพลาดท่าเสียทีแกไปรึยัง” เนมแซวฟ้าใส เพราะอัปเดตกันล่าสุดเพื่อนสาวของเธอกำลังตามจีบกัปตันสายการบินของตัวเองอยู่
“อุ๊ย!! พูดอะไรก็ไม่รู้อ่ะ เขิลนะ”
“ฮั่นแน่...แบบนี้แสดงว่ามีลุ้นใช่มะ”
“555 ก็ไม่รู้สินะ” ฟ้าใสทำท่ามีเลศนัย พร้อมกับกดหน้าจอมือถือโชว์เพื่อนสาว
“ตายแล้ว!!! นี่คบกันแล้วเหรอ” เนมอุทาน เมื่อเห็นหน้าจอมือถือของเพื่อนเป็รูปคู่แนบสนิทแบบคนรักกับกัปตันหนุ่มใหญ่ ดูดีเอาเื่
“อื้มม..ก็เพิ่งคบกันเองแหละ”
“ไม่น่าล่ะ หน้าตาสดใสเชียวนะ เนมดีใจด้วยนะ ขอให้รักของเพื่อนมีแต่ความสมหวังและความสุขมากๆ นะ” เนมอวยพรให้เพื่อนอย่างจริงใจ
“แต่..เดี๋ยวนะ อวยพรให้ชั้นแล้วทำไมแกต้องทำหน้าเศร้าด้วยอ่ะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าเนม”
“ก็....”
“ไฮ!!สาวๆ”
ยังไม่ทันที่เนมจะตอบฟ้าใส แยมที่เพิ่งมาถึงก็ทักมาแต่ไกลเสียงดัง ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดบทสนทนาแล้วหันไปหาพร้อมกัน
“มาแล้ว..คิดถึงพวกแกจังเลย” ทั้งสามโผเข้ากอดกันแน่น
“แล้วทำไมมาเร็วได้เนี่ย ไหนบอกติดคุยกับลูกค้าไง”
“ก็พอดีว่าลูกค้าเค้าก็ติดธุระเหมือนกัน เลยตกลงว่าเอาไว้นัดกันวันหลังน่ะ”
“งั้นสั่งอาหารกับเครื่องดื่มกันดีกว่า เราก็เพิ่งมาถึงยังไม่ได้สั่งอะไรเลย”
“ได้ๆ แต่เอ๊ะ เนม ไม่สบายหรือเปล่าทำไมหน้าตาแกดูเซียวๆ” แยมทักขึ้นมาเลยทำให้ฟ้าใสที่คุยกับเนมค้างไว้เื่นี้นึกขึ้นได้
“เออ เมื่อกี้ชั้นก็กำลังถามเลยพอดี”
“งั้นเดี๋ยวสั่งอาหารก่อนละกัน เดี๋ยวชั้นเล่าให้ฟังทีเดียว”
หลังจากอาหารและเครื่องดื่มมาเสิร์ฟแล้วทั้งสามคนก็ชนแก้วกันเพื่อเรียกน้ำย่อย เนมก็เริ่มเล่าเื่ของเธอให้ฟัง
“คืองี้ เนมกับพี่เคน คงไปต่อกันไม่ไหวแล้ว เนมเพิ่งบอกเลิกพี่เคนมาวันนี้เอง”
“อ้าว/อ้าว!!” ทั้งฟ้าใสและแยมอุทานมาพร้อมกัน
“เกิดอะไรขึ้นเนม ทำไมถึงเลิกกันปุปปับ”
“คือเนมมาธุระเื่งาน แล้ววันนี้ว่างๆ เลยตั้งว่าจะไปเซอร์ไพรส์พี่เคนที่คอนโด เห็นว่าไม่ค่อยสบาย แล้วพอเข้าไปเนมก็เจอกับ...”
“เจออะไร...อย่าบอกนะว่า...” แยมพูดทิ้งไว้แค่นั้น
เนมพยักหน้าหงึกหงัก จากที่เคยคิดว่าไม่เสียใจเท่าไหร่นัก แต่พอมาได้เจอเพื่อน ได้เห็นสายตาห่วงใยของเพื่อนๆ ทำให้เนมจุกอยู่ที่คอพูดไม่ออก
“มันเป็ใคร?” แยมถามเนม เพราะคิดว่าจะต้องเป็เื่ผู้หญิงแน่นอน พี่ชายตัวดี เธอรู้จักนิสัยเค้าดี เธอยังแอบเป็ห่วงในตอนแรกๆ ที่เรียนจบแล้วแยกย้ายกัน กลัวว่าความห่างจะทำให้ทั้งคู่มีปัญหา แต่ด้วยภาระหน้าที่และกิจการของครอบครัวที่เธอต้องรับ่ต่อก็ทำให้ไม่ค่อยได้เจอกับเคนเท่าไหร่นัก
“...พี่พราว” เนมเอ่ยออกมาเสียงเบา
“ห๊ะ!!!” แยมอุทานใเมื่อได้ยินชื่อนั้น
“ใครอ่ะแยม” ฟ้าใสที่ตามไม่ทันหันมาถามแยม
“ก็เลขาน่ะสิ แต่ไม่อยากจะเชื่อเลย พี่พราวเป็เลขาเก่าคุณลุงแล้วมาทำงานต่อกับพี่เคน แต่ไม่คิดเลย....”
“มันเป็เื่จริง เนมเห็นเองกับตา เค้าอยู่ด้วยกันบนเตียงพี่เคน กำลัง......” เนมหยุดไว้แค่นั้น
“พอๆ เนม ไม่ต้องเล่าแล้ว พวกเราเข้าใจแล้ว ดีแล้วที่เนมตัดสินใจเดินออกมา เนมยังสาว ยังสวย หาใหม่ที่ดีกว่าได้อีกเยอะ” ฟ้าใสปลอบ
“ใช่ ถึงแม้จะเป็ญาติกันแต่ทำตัวแบบนี้แยมก็ไม่สนับสนุนนะ แยมขอโทษแทนไอ้พี่เคนด้วยนะเนม”
“ไม่เกี่ยวกันเลยแยม เื่นี้มันเป็ที่เนมเลือกเอง”
“งั้นเอางี้ คืนนี้เรามาฉลองความโสดให้เพื่อนรักเราดีกว่า”
“ใช่ ฉลองให้กับความโสดและส่งท้ายรักเอี้ยๆ กันนะ”
“อื้ม”
“เอ้า...ชน!!”
สามสาวชนแก้วเพื่อฉลองความโสดให้กับเนม เมื่อได้ระบายพร้อมได้กำลังใจจากเพื่อนก็ทำให้เนมรู้สึกดีขึ้น โล่งใจขึ้น
เวลาล่วงเลยมาเกือบตีหนึ่ง จนใกล้เวลาผับปิด ทั้งสามสามเดินกอดคอ ประคองกันออกมาหน้าผับ
“เนมไปนอนกับเรามั้ยคืนนี้” แยมเอ่ยปากชวนเนมที่ค่อนข้างเมามากแล้วเหมือนกัน
“ไม่เอาดีกว่า พรุ่งนี้เรามีงานตอนบ่ายี้เีรีบตื่นกลับมาแต่งตัวอ่ะ เดี๋ยวเรียกแท็กซี่กลับสบาย”
“ฟ้าใสล่ะ”
“เหมือนกัน เดี๋ยวเรียกแท็กซี่กลับดีกว่า ไม่อยากขับรถ ทิ้งไว้นี่แหละ”
“แล้วนี่แยมขับรถมาหรือเปล่า” เนมถาม
“เปล่าน่ะ เพราะคิดว่าคืนนี้น่าจะดื่มเยอะเลยนั่งแท็กซี่มาเหมือนกันไม่อยากให้ที่บ้านมาส่ง งั้นเราก็เรียกแท็กซี่พร้อมกันเนาะ”
ด้วยความที่บ้านและคอนโดอยู่คนละทางกัน สามสาวจึงตัดสินใจว่าจะเรียกแกร็บคนละคัน และเพื่อความปลอดภัยกว่าการโบกแท็กซี่ข้างทาง
ทั้งแยมและฟ้าใสขึ้นรถกันไปหมดแล้วเพราะแกร็บที่เรียกมาเร็วกว่าของเนม เนมเลยตัดสินใจนั่งรออยู่ตรงป้ายรถเมล์ที่อยู่ไม่ไกลจากหน้าผับนัก คอยเปิดดูตำแหน่งของแกร็บที่มันหยุดนิ่งไม่ยอมขยับสักที ไม่นานก็มีสายเข้าจากแกร๊บ
“สวัสดีครับคุณลูกค้า ผมต้องขออภัยจริงๆ นะครับพอดีรถผมเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยคงต้องเคลียร์กับคู่กรณีสักพักครับ เดี๋ยวผมขออนุญาตกดยกเลิกนะครับขอโทษจริงๆ ครับ”
“อ่ะ อ่าว ค่ะงั้นไม่เป็ไรค่ะ”
หลังจากวางสายเนมก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วกดเรียกแกร็บใหม่อีกรอบ แต่กดเท่าไหร่ก็ไม่มีใครกดรับงานเลยสักคน
“ฮ้าวววว” เนมยกมือปิดปากหาว เนื่องจากแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปค่อนข้างเยอะและเวลาที่ดึกมากแล้วทำให้เธอเริ่มง่วง ตาก็ลาย เลยคิดว่าถ้ามีแท็กซี่มาก็จะโบกแท็กซี่ข้างทางเลยแล้วกัน
เอี้ยดด!!
“คนสวย จะไปไหนครับเดี๋ยวผมไปส่งไหมฮะ” รถคันที่จอดขวางหน้าเนมเปิดกระจกลงมา ในนั้นมีผู้ชาย 2 คนและคนที่นั่งข้างคนขับก็เป็คนเอ่ยถามขึ้น
“ไม่เป็ไรค่ะ เรียกแท็กซี่แล้ว” เนมรีบปฏิเสธพร้อมถอยไปด้านหลัง 2-3 ก้าวมือก็กระชับกระเป๋าสะพายไว้แน่น
“ดึกแล้ว แท็กซี่หายากนะครับน้อง ให้พี่ไปส่งนะ” คนในรถยังตื๊อไม่เลิก เนมก็คอยมองหาแท็กซี่ที่ไม่มีวี่แววจะผ่านมาสักคันในตอนนี้ มีเพียงรถส่วนตัวที่ขับผ่านไปไม่เยอะมากนัก
“ไม่ค่ะ ขอโทษนะคะ” เนมยังปฏิเสธเสียงแข็ง
ผู้ชายในรถเมื่อเห็นว่าเนมไม่ยอมไปง่ายๆ และถนนก็ค่อนข้างโล่ง คนที่นั่งข้างคนขับจึงเปิดประตูรถลงมา เนมถอยหลังทันที
695
