สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่หกสิบสอง NPC-Non Player Character

มองมาเรียที่นอนหายใจอ่อนระทวยแล้วผมก็คิดว่าคนเราปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ได้ดีจริงๆ

จากประวัติตัวละครบอกว่ามาเรียเป็นเด็กซุกซนและชอบวิ่งเล่นไปมากับเล่นดาบไม้ตอนเด็กนี่นะเลยเป็นหนึ่งของขวัญที่สร้างขวัญกำลังใจได้ดีอย่างหนึ่งหากมีไว้กับตัวเอง

และเธอก็เป็นคนที่มีเสน่ห์จริงผมเริ่มเข้าใจนิดๆแล้วว่าทำไม พวกขุนนางถึงดูไม่สนโลกในขณะที่โลกมีปีศาจและมอนสเตอร์อยู่รอบๆนอกพื้นที่เพราะในเมืองนั้นปลอดภัยกว่าข้างนอก และปราสาทราชวังยิ่งปลอดภัยมากกว่าในเมือ

ในช่วงกามหฤหรรษ์ มันนำพาให้คนเราไม่อยากคิดอะไรปล่อยกายปล่อยใจไปกับความสุข

เพราะต่อให้หาความสุขไปชั่วชีวิตแทบไม่ทำงานสำหรับดยุกหมูอ้วนก็ไม่มีคนคิดว่าอะไรแม้แต่น้อย

มันชวนให้ละทิ้งความสามารถความฉลาดของตนเองให้ลุ่มหลงไปกับกามตัณหา ความสุขทางเนื้อหนังที่ไร้ที่สิ้นสุด

บางทีมันอาจจะไม่ใช่แนวความคิดของขุนนางเท่านั้นแต่เป็นเรื่องของชาวบ้านด้วยเช่นกัน

“เดี๋ยวก็เช้าเดี๋ยวก็เย็นนี่ล่ะชีวิต”ที่สามารถใช้ชีวิตไปในป่าเขาที่ห่างไปเล็กน้อยที่หากเดินออกนอกเส้นทางเอกก็อาจจะโดนมอสเตอร์คาบไปทานได้

ในทางเทคนิค เมืองหลวงคือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดเต็มไปด้วยผู้คน มีปราสาท มีทหาร มีระบบป้องกันที่ทำให้คนอาศัยอยู่ได้อย่างปลอดภัย

ทำให้ค่าใช้จ่ายที่ดินในเขตเมืองหลวงแพงตามและค่าครองชีพก็แพงตามไปด้วย

ไปอยู่ตามป่าเขาลำเนาไพรบุกเบิกที่ดินไม่ใช่เรื่องที่ไม่เคยมีและทางราชวงศ์และขุนนาง สนับสนุนด้วยซ้ำ มีดินแดนที่สามารถจัดเก็บภาษีและอ้างความเป็นเจ้าของได้ทำไมคนจะไม่ชอบ?

แต่คนในที่บุกเบิกพื้นที่ใหม่ต้องไปแย่งพื้นที่กับมอนสเตอร์และสัตว์ร้ายต่างๆที่เป็นเจ้าของพื้นที่อยู่เดิมหรืออาจจะร้ายกว่านั้นโดยขาดแคลนกำลังคนหรือการสนับสนุนด้านเครื่องมือ อุปกรณ์ต่างๆจากส่วนกลาง

เครื่องมือขุดบ่อ หรือแม้แต่ตัวช่างฝีมือเองอาจเป็นช่างไม่กี่คนที่ผู้ที่คิดจะบุกเบิกพื้นที่มีหากช่างตายก็อาจจะต้องคอยอีกนานกว่างานจะเดินหน้าต่อไปได้และหากมีข่าวว่าคนตายไม่ปลอดภัยก็อาจจะมีช่างที่กล้าเสี่ยงไปชายแดนน้อยลงมากกว่าเดิม หรือช่างที่มีฝีมือสูงก็อาจจะคิดว่าตนเองหางานอย่างปลอดภัยในเมืองหลวงดีกว่า

มันคือการลงทุนที่เสี่ยงมากเพราะหากคนที่บุกเบิกตายกันหมดค่าจ้างแรงงาน ค่าอุปกรณ์ต่างๆก็อาจจะสาบสูญ

นี่คือสาเหตุที่พระเอกอิเซไคสามารถบุกเบิกเมืองได้

เพราะพวกเขามีความสามารถมากพอที่จะสร้างความปลอดภัยให้กับเมืองบ้านนอกชายแดนหรือดินแดนบุกเบิกที่พวกเขาอาศัยอยู่กำลังทหารตีความเป็นมูลค่าเงินได้มหาศาลนัก

แนวความคิด NPC Non-Player Character ตัวละครที่ไม่มีผู้เล่นควบคุม

ไม่ได้หมายความว่าผมดูถูกโลกนี้หรือเห็นโลกนี้เป็นเกมส์แต่มันคือความหมายแฝงทางการเมืองที่มาจากสังคมปัจจุบันที่ผมจากมา

มันคือการมองว่า NPC คือคนที่ปล่อยให้สังคมพาตนเองล่อลอยไปมีมอนสเตอร์ก็ไม่คิดจะแก้ปัญหาต้องการแค่รอดชีวิตไปวันวันตามแนวคิดปลอบใจตนเองว่า

 “ เดี๋ยวก็เดี๋ยวก็เย็น นี่ล่ะชีวิต”

มีแต่คนที่มีอำนาจและแนวคิดระดับผู้นำสังคมเท่านั้นเป็นเป็นผู้เล่นPlayer ที่คิดจะเปลี่ยนแปลงสังคมและให้เข้ากับตนเองเพื่อบรรลุเป้าหมายอะไรบางอย่างที่ตนเองตั้งเอาไว้

ในแง่หนึ่งพระเอกอิเซไคคือ Player เพราพวกเขามีเป้าหมายที่ต้องการบรรลุและใช้กำลังทักษะวิเศษทำให้ได้มันมา

มันคือการแบ่งคนที่มีชีวิตในสังคมกับคนที่ต้องการเปลี่ยนสังคมให้เข้ากับตนเองนั่นเอง

มันอาจจะไม่มีถูกมีผิด มีแต่เรื่องของผลประโยชน์และความโลภของมนุษย์แต่หากไม่ได้ผลประโยชน์และสนับสนุนสังคมที่ทำร้ายตนเองนั่นล่ะคือเรื่องที่แปลกแล้ว

ผมถอนร่างกายจากมาเรียและกอดเธอไว้พร้อมกับกล่าวว่า

“มาเรียเจ้าต้องการอะไร หรือว่าของสิ่งใดหรือบอกมาแล้วข้าจะหาให้”ผมพูดอย่างมั่นใจและคิดว่าหากต้องการหาดอกไม้ที่อยู่บนยอดเขาตามแบบในเกมส์ที่ต้องปีนหน้าผาน้ำแข็งเข้าฝ่าดันเจี้ยนเจ็ดชั้นก็จะลองให้พวกนักผจญภัยลองฝ่าดันเจี้ยนแบบนั้นดู

มาเรียหน้าแดง เอานิ้วมือจิ้มไปมาต่อหน้าของตนเอง

“ชะชั้นอยากเป็นเจ้าสาวค่ะ”มาเรียตะกุกตะกักเอ่ยออกมา

ผมอึ้งไปไม่เคยคาดหวังคำตอบนี้ก่อนที่จะเตือนตนเองว่านี่มันคือนางเอกของเกมส์จีบหนุ่มนี่นา