มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

หลังจากถอดโค้ตยาวออก ฉินเฉาก็เปลี่ยนไปใส่เครื่องแบบยามของโรงเรียนกวงหยวน

เครื่องแบบนี้เหมือนกับเครื่องแบบเก่าของเขา สิ่งที่แตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือ มีเครื่องหมายโล่สีฟ้าปักอยู่ที่อกซ้าย

“พี่ฉิน พี่กลับมาแล้ว!”

“สวัสดีตอนเช้า พี่ฉิน!”

ที่ทางเข้าโรงเรียน เหล่านักเรียนที่เดินผ่านประตูเข้ามาต่างเอ่ยทักทายเขา

สำหรับเด็กผู้ชาย ฉินเฉาพยักหน้าให้ แต่กับเด็กผู้หญิง ฉินเฉาพยายามพูดคุยด้วย บางครั้ง เมื่อเขาเห็นสาวสวย เขายังพยายามพูดเกี้ยวอีกด้วย

“คนสวย ไม่เจอกันนาน ตอนนี้เธอสวยขึ้นกว่าเดิมอีก!”

“หวัดดี สาวน้อย หน้าอกของเธอใหญ่ขึ้นนะ ไปแอบดื่มนมมาหรือเปล่า?”

เหล่าเด็กหญิงที่ถูกเขาเกี้ยว ต่างพากันด่ากลับมา

“พี่ฉิน น่าเกลียด!”

บางครั้ง ยังมีเด็กสาวขี้อาย ที่เดินไปพร้อมกับหน้าแดง

ฉากนี้ทำให้ยามคนอื่นๆ พากันอิจฉา แต่พวกเขาไม่มีความกล้ามากเท่าฉินเฉา พวกเขารู้ว่าถ้าพวกเขาทำเหมือนฉินเฉา พวกเขาจะได้ตบกลับมาแทน

“ฉินเฉา? นายกลับมาแล้ว?” เด็กสาวที่แต่งตัวอย่างดีเดินเข้าโรงเรียนมา มือข้างหนึ่งของเธอกำลังจูงมือสาวสวยอีกคน พวกเธอทั้งคู่ต่างเป็นคนสวย แต่พวกเธอทั้งสองแตกต่างกันมาก

คนหนึ่งอารมณ์ร้อนแรงราวกับไฟ อีกคนสุภาพราวกับสายน้ำ

“พี่ใหญ่ฉินเฉา...” เมื่อเห็นฉินเฉา เด็กสาวผู้ถูกจูงมือ เปล่งประกายความประหลาดใจออกมา แต่ท่าทางมีความสุขของเธอกดเหตุผลนั้นเอาไว้ และแทนที่ด้วยความใจเย็นเมื่อเธอทักทายฉินเฉา

“สาวน้อยหู่ กับสาวสวยฟาง ไม่เจอกันนาน!” เมื่อเห็นฉินเฉาตอบรับด้วยรอยยิ้ม “ฉันไม่ได้เจอพวกเธอทั้งคู่นานแล้ว พวกเธอทั้งคู่ยังสวยเหมือนเดิม”

“แน่นอน พวกเราทั้งคู่เป็นสาวสวย ไม่มีอย่างอื่นจะพูดแล้วเหรอ” หู่หลี่ลี่ดึงฟางเหวินเข้ามาแล้วพูด “เรายังต้องการให้นายพูดอีกเหรอ? มันเป็นเพราะนาย ที่หายไปตั้งสองเดือน และเล่นสนุกกับน้องสาวของฉัน!”

“หือ?” ฉินเฉาลูบจมูก เขาสังเกตว่าหู่หลี่ลี่จะไม่พอใจเขา “เป็นอะไร? เหมือนอารมณ์ของเธอจะไม่ดีเหมือนหน้าตา มีเรื่องอะไรเหรอ?”

“ไม่มีอะไร!” หู่หลี่ลี่แอบคิด ฉันบอกนายไม่ได้ “มันเป็นเพราะสาวสวยฟางเหวินของเรา ในที่สุดเธอก็คิดถึงบางคนแล้ว โชคไม่ดี ที่คนๆ ฃนั้นไม่สนใจ เขาวิ่งหนีไป และไปมีความสุขอยู่ที่ไหนสักแห่ง”

“หือ? ฉันเหรอ?” ฉินเฉาชี้ใส่จมูกตัวเอง และถาม

“ยังมีคนอื่นอีกเหรอ?” หู่หลี่ลี่ก้าวร้าวอย่างมาก ซึ่งทำให้ฉินเฉานึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่ปะทะกับตำรวจสาวสวย

เธอชื่อ อ้ายเสี่ยวเสวี่ย

เป็นชื่อที่ดีพร้อมกับขาที่ยอดเยี่ยม...แต่นิสัยของเธอแข็งเกินไป

แต่ถ้าเธออ่อนโยนกว่านี้ เธอก็จะสูญเสียตัวตนไป เหมือนกับดอกฝิ่นที่มีหนาม ฉินเฉาพยายามปราบเธอ

อ่า ผู้หญิง...เมื่อรู้ถึงความปรารถนานี้ ฉินเฉาต้องร้องออกมา พวกเธอเหมือนกับยาเสพติด

หลังจากคิดเรื่องนี้ ฉินเฉาก็จับตาจ้องร่างกายของสองสาวตรงหน้าเขาอีกครั้ง

“มีอะไร หรือว่าสองสาวงามคิดถึงฉัน?” ฉินเฉายิ้มอย่างร่าเริงและพูด “ไม่กี่วันก่อน ฉันไปทำงานที่เมืองตงชวน และเพิ่งกลับมา”

“หือ ฉันเปล่า” หู่หลี่ลี่เบ้ปาก และผลักเพื่อนรักของเธอมาข้างหน้า “สหายคนนี้ต่างหากที่คิดถึงนายมาก เธอร้องไห้ทุกครั้งที่คิดเรื่องของนาย”

“หลี่ลี่!” ฟางเหวินหน้าแดงสดใส เธอบีบคอเพื่อนของเธอ และพูดอย่างโมโหว่า “เธอ ยัยจิ้งจอก! ใคร ใครร้องไห้หลายครั้งกัน!”

เมื่อได้ยินว่าความลับในใจของเธอ ไปถึงหูของพี่ใหญ่ฉินเฉา ฟางเหวินอยากจะหารูมุดลงไป

ไอ้หยา สาวน้อยขี้อายอีกคนชอบฉัน...ฉินเฉาถอนใจ ยังไงก็ตาม เขาคิดว่าความรู้สึกที่ฟางเหวินมีต่อเขาลึกล้ำกว่าอู๋ซิ่น

“ก็ได้ ก็ได้ ฉันผิดไปแล้ว ตกลงนะ...หยุดได้แล้ว เรากำลังจะเข้าเรียนสายแล้วนะ” หู่หลี่ลี่ร้องขอความเมตตาซ้ำๆ หลังจากเล่นกันสักพัก สองสาวก็ค่อยๆ ถอยออกไป

การต่อสู้ของสองสาวงามนี้มีสายตาจำนวนมากจับจ้องอยู่ โชคไม่ดี ตอนนี้เข้าหน้าหนาวแล้ว ดังนั้นทุกคนจึงพากันแต่งตัวอย่างหนา รวมถึงสองสาวด้วย ฟางเหวินพันผ้าพันคอสีฟ้า ทำให้เธอดูสุภาพนุ่มนวล

หัวใจฉินเฉาขยับ ถ้านี่เป็นหน้าร้อนละก็...การต่อสู้ระหว่างสองสาวงามนี้จะต้องเจิดกว่านี้แน่นอน

ไม่ใช่ว่าแฟชั่นตอนนี้ เป็นแบบเปิดเผยแทบจะเปลือยหรอกเหรอ!

“ฉิน...ฉินเกา...” เมื่อสองสาวจัดเสื้อผ้าเรียบร้อย อีกสาวงามในโค้ตสีเทาอ่อนก็เดินอย่างมีความสุขเข้ามา และยืนตรงหน้าฉินเฉา

“ฉินเกา...ไม่เจอกันนาน”

ฉินเกา? ทำไมชื่อฉันพลันกลายเป็นน่าเกลียดแล้วล่ะ? ฉินเฉาหันไปมอง พระเจ้า! นี่ไม่ใช่นักเรียนเกาหลีแลกเปลี่ยนหรอกเหรอ! เอิ่ม เธอชื่อ...ฮานเอินสี!

อีกคนตามหลังฮานเอินสีมา ชายคนนั้นที่ฉินเฉาเตะไปเมื่อครั้งนั้น คิมวู

“เฮ้ ทำไมชายคนนี้ยังอยู่ที่นี่อีก?” คิมวูพูดด้วยภาษาเกาหลี ดังนั้นฉินเฉาจึงฟังไม่เข้าใจ

และเป็นธรรมดาที่ฮานเอินสีจะไม่แปล

“ไง ไม่เจอกันนาน” ฉินเฉาโบกมือทักทาย และพูดกับหญิงสาว

“แล้วก็ ฉันชื่อฉินเฉา ไม่ใช่ฉินเกา” ฉินเฉาพยายามทำให้เธอออกเสียงให้ถูก “ชื่อฉินเกามันฟังดูไม่ดี...”

“เอิ่ม...ฉิน...กะ...เอา...” ฮานเอินสีพยายามออกเสียงอย่างละเอียด เพื่อที่จะเรียกชื่อเขาอย่างถูกต้อง

แต่ผลลัพธ์กลับทำให้ฉินเฉาอยากจะเอาหัวพุ่งชนกำแพง

“ไม่ ไม่ ไม่ ชื่อฉินเฉา ไม่ใช่ ฉินกะเอา!”

“ฉิน...กะ...เด้า...”

ฉินเฉาแทบบ้า

“เอิ่ม...เรียกฉันว่าฉินเกา....”

ฉินเฉารู้สึกยอมแพ้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขายอมแพ้อย่างหมดใจ

สองสาวงามใกล้ๆ ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา มีเพียงแค่คิมวูที่ไม่เข้าใจว่าพวกเธอหัวเราะอะไรกัน

(เกา มีบางตัวที่ออกเสียงอย่างนี้ แปลว่า เ*ด)

“ตกลง...” สาวงามเกาหลีพยักหน้า ตาที่ชุ่มฉ่ำของเธอจับจ้องไปที่ฉินเฉา และพูดทีละคำ “ฉันชอบนาย ฉันชวนนายไปกินอาหาร!”

“หือ?” ฉินเฉาตะลึง นี่ฉันสุดยอดขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันเพิ่งกลับมา แล้วยังมีสาวเกาหลีกำลังสารภาพรักอีก?

ตาของนักเรียนชายบางคนที่อยู่ใกล้ๆ แดงก่ำด้วยความอิจฉา พวกเขาคิด บัดซบ ฉินเฉามีดีอะไรกัน? เขาก็แค่รู้จักกังฟู และไม่ได้เป็นอะไรมากกว่ายาม แต่ทำไมสาวงามอย่างนี้ถึงสารภาพรักกับเขา!

นี่ไม่ยุติธรรม ทำไมเธอไม่สารภาพกับฉัน!

นี่เป็นความคิดในใจของนักเรียนชายทุกคน

“โอ้ ดูนี่สิ!” ในเวลานี้เอง น้ำเสียงหวานๆ ที่เต็มไปด้วยความอิจฉาลอยมา “ช่างเป็นฉากที่อบอุ่นในยามเช้าจริงๆ ...ฉินเฉา สาวงามเกาหลีนี้กำลังสารภาพความรู้สึกของเธอกับนาย นายต้องรับโอกาสนี้ไว้นะ”

ฉินเฉามองกลับไป และเห็นใบหน้างามของซูจีที่สามารถทำให้หัวใจของผู้คนสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นได้ ดวงตาทั้งสองข้างของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกอิจฉาอย่างลึกล้ำ

“ศิษย์น้อง คนชั่วจากเส้นทางปีศาจ พวกเขามักจะทำเรื่องผิดธรรมชาติ” หลวงจีนหน้ามนด้านข้างเธอ ฝ่าเซียงสั่นไม้เท้าที่ซ่อมแล้วของเขาแล้วพูด “ให้ศิษย์พี่ช่วยส่งเขาไปใช้ชีวิตหลังความตายดีมั้ย”

“ศิษย์พี่!” ซูจีรีบกลายเป็นกังวล “พูดเหลวไหลอะไรอีก! ไม่ใช่ว่าเราตกลงกันแล้วเหรอ ว่าถ้าศิษย์พี่จะตามฉันต่อ ศิษย์พี่จะไม่ลงมือกับฉินเฉาอีก! เป็นพระโกหกไม่ได้นะ หรือว่าศิษย์พี่ลืมไปแล้ว?!”

“อามิตตาพุธ...” ฝ่าเซียงทำท่าสรรเสริญพระพุทธ แต่กลับโพล่งออกมา “พุทธะตรัสว่า ถ้าเราไม่ลงนรก แล้วใครจะลงนรก”

ซูจีพูดไม่ออก

เมื่อเห็นหลวงจีนนี้ ท้องของฉินเฉาก็เต็มไปด้วยความโกรธ เขาพูดอย่างเย็นชา

“หลวงจีน ถ้านายอยากจะสู้ ฉัน ฉินเฉาจะเล่นเป็นเพื่อนนายเอง! ยังไงก็ตาม นี่ก็ไม่ใช่สถานที่ที่เราจะมาพูดเรื่องนี้ เอาไว้เวลาอื่น”

“อามิตตาพุธ!” ฝ่าเซียงสรรเสริญพระพุทธอีกครั้ง “โยม ตอนนี้ท่านเพิ่งจะอยู่ขั้นสูงสุดของขั้นกำเนิดจิต ถ้าอาตมาสู้กับท่าน มันจะเป็นการเอาเปรียบท่านเกินไป อาตมาจะรอจนกว่าท่าน ผู้ชั่วร้าย เมื่อท่านไปถึงขั้นความสามารถเทวะ อาตมาค่อยสู้กับท่าน”

“จะแข่งกันว่างั้น...” ฉินเฉายกยิ้ม

คนใกล้ๆ พากันงง พวกเขาคิด ความสามารถเทวะอะไร? ผู้ชั่วร้ายอะไร? มีเพียงหู่หลี่ลี่ที่เข้าใจ โดยเฉพาะเมื่อหลวงจีนแสดงตัว เธอก็รู้สึกกลัวอย่างอธิบายไม่ถูก

ถ้าพลังอสูรของฉันไม่อ่อนล่ะก็ ฉันกลัวว่าหลวงจีนรูปนี้จะรู้สึกถึงมัน และเขาจะต้องฟาดฉันด้วยไม้เท้านั่นแน่ ๆ

“ฉินเฉา...” เมื่อรู้สึกว่าเธอไม่ได้รับคำตอบ และเห็นว่าฉินเฉาไม่สนใจเธอ ฮานเอินสีเรียกความกล้าของเธอ และเดินเข้าไปดึงแขนเสื้อฉินเฉา “โปรดตอบรับคำขอของฉัน!”

“ใช่ นายต้องตอบรับเธอ” ไหน้ำส้มของซูจีแตกออก เธอพูดอย่างฉุนเฉียวว่า “ถูกสาวงามเกาหลีตกหลุมรัก เมื่อนายแต่งงานกับเธอ นายสามารถอพยพไปอยู่สาธารณรัฐเกาหลี นี่ไม่ใช่เรื่องดีหรอกเหรอ?”

“ทำไมฉันต้องไปเกาหลีใต้!” ฉินเฉายกยิ้ม “มันเหมือนกำลังกินมะม่วงตอนปีใหม่”

พร้อมกันนั้น ภายใต้สายตาของทุกคน ฉินเฉาดึงซูจีลงมาสู่อ้อมแขน

“อ๊า!” ซูจีอ้าปากร้อง แต่ไม่ต่อต้าน เธอเอียงคอซบไหล่ฉินเฉาอย่างใจเย็น

ทุกคนตกใจ คิดว่า ฉินเฉากำลังพยายามทำอะไร?

“สาวน้อยเกาหลี เธอดู ฉันมีแฟนแล้ว ซึ่งเป็นอาจารย์พละของพวกเธอ คุณซูจี”

“หา?” หู่หลี่ลี่และฟางเหวินเบิกตากว้าง จ้องไปที่ทั้งสองคนด้วยความตกใจ ในจินตนาการของพวกเธอ อาจารย์ซูจีจะต้องตบหน้าฉินเฉา และเรียกเขาตัวลามก

แต่ฉากนั้นไม่เกิดขึ้น อาจารย์ซูจี ผู้ที่รู้จักกันดีในโรงเรียนว่าเป็นคนที่ไม่อาจแตะต้อง ไม่คิดว่าเธอจะมีท่าทางมีความสุขเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของฉินเฉา

หระ หรือว่าฉินเฉาชนะใจอาจารย์ซูได้จริงๆ?

ข่าวนี้ระเบิดออกไป พอๆ กับระเบิดไร้เสียงไปทั่วโรงเรียนกวงหยวน

เหล่าเด็กหนุ่มรอบๆ พากันค้างกับที่ราวกับถูกฟ้าผ่า ไม่ใช่เพียงแค่สาวงามเกาหลีฮานเอินสีที่ตกหลุมรักฉินเฉา แม้แต่คนรักในฝันของพวกเขาอย่างอาจารย์ซูจีก็ยังถูกเขาเอาไป

พระเจ้า นี่มันฝันร้ายชัดๆ ....

เหล่าชายหนุ่มพากันร้องไห้ออกมา พวกเขาเอามือปิดหน้าและวิ่งหนีไป

บางคนที่กล้าหน่อยก็พุ่งเข้ามาและตะโกนเสียงดัง ต้องการจะดวลกับฉินเฉา

“เวร...” เมื่อเห็นกลุ่มคนที่หนาแน่นตรงหน้าเขา ฉินเฉาเอามือลูบจมูกและพูดกับซูจี ผู้ที่มีใบหน้ามีความสุขในอ้อมแขนของเขา

“ดูเหมือนฉันจะไปยุ่งกับรังแตนเข้าให้แล้ว....” พร้อมกันนั้น เขาก็หันหัวและจ้องมองซูจี “สาวน้อย บอกฉัน เธอเป็นนางพญาใช่มั้ย?”

“เหอะ นายนั่นแหละที่แกว่งเท้าหาเสี้ยนเอง!” หญิงสาวกลอกตาอย่างมีเสน่ห์ ซึ่งทำให้ฉินเฉารู้สึกเพลิดเพลินอย่างมาก

“ดีมาก ดูเหมือนฉันจะไม่มีทางเลือกแล้ว” ฉินเฉากอดซูจีแน่น เผชิญหน้ากับกลุ่มคนตรงหน้าและประกาศเสียงดัง

“ทุกคนฟัง! จากนี้ไป อาจารย์ซู ซูจีคนสวย เป็นผู้หญิงของฉัน บิดาคนนี้!”

จบตอน