ตอนที่ 2
ชีวิตของฟ้าดำเนินมาอย่างปกติสุขราวกับว่าเื่ราวที่ตัวเขาหลุดไปอีกโลกนึงนั้นไม่ใช่เื่จริงหลังจากที่เริ่มปรับตัวกับชีวิตปกติได้ฟ้าก็เริ่มนึกถึงกลุ่มเพื่อนของตัวเองจึงนึกขึ้นได้ว่าเขายังไม่ได้ติดต่อหาพวกนั้นเลย
“ถ้าจำไม่ผิดเบอร์โทรของพวกนั้นน่าจะอยู่ในหนังสือรุ่นนะ”ฟ้ารื้อหนังสือรุ่นตอนจบม.หกออกมาดูเพราะมือถือเครื่องเก่าของฟ้าพังั้แ่อยู่ที่คานาสแล้ว
ตู๊ด ตู๊ดตู๊ด
ฟ้าใช้มือถือเครื่องใหม่ของตัวเองติดต่อไปหาครามเพื่อนสนิทหนึ่งในสามคนของเขา
“นั่นเบอร์ครามรึเปล่าครับ” เมื่อมีคนรับโทรศัพท์ฟ้าก็เอ่ยถามทันที
“ใช่ครับ ไม่ทราบว่าใครพูดสายครับ” เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยถามกลับมา
“ไอ้คราม กูฟ้าเองเว้ย”
“เฮ้ยไอ้ฟ้า!! มึงหายหัวไปไหนมาเป็ปีๆว่ะพวกกูตามหามึงทั่วไปหมดจนพวกกูนึกว่ามึงตายไปแล้ว” เสียงโวยวายของคนปลายสายดังโหวกเหวกโวยวายออกมาจนฟ้าต้องถือโทรศัพท์ออกห่างจากหู
“เบาๆก็ได้มึง กูยังอยู่ดีไม่ได้ตายแค่ไปทำงานมาเองขอโทษทีที่ไม่ได้ติดต่อไปนี่กูเองก็เพิ่งกลับบ้านมาไม่นานนี้เอง”
“เดี๋ยวเย็นนี้มึงเจอพวกกูแน่ไอ้คมกับไอ้หวานเองก็ถามหามึงตลอด” เสียงของคนปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจปนเป็ห่วง
“งั้นมาหากูที่บ้านละกันเห็นพี่ชัยบอกว่ามึงแวะมาถามหากูบ่อยๆเดี๋ยวกูทำอาหารเลี้ยงขอโทษพวกเอ็งละกัน”
“มันต้องแน่นอนอยู่แล้วสิวะเดี๋ยวกูโทรนัดไอ้คมกับไอ้หวานเองแล้วนี่เบอร์ใหม่มึงหรอไอ้ฟ้า”
“เออ พอดีเครื่องเก่ามันเจ๊งเบอร์ก็หายแล้วกูก็ไปทำงานกับคนรู้จักที่ต่างประเทศเลยติดต่อใครไม่ได้เลยนี่กูดูเบอร์โทรมึงจากในหนังสือรุ่นเนี่ย” ฟ้าอธิบายคร่าวๆให้เพื่อนฟัง
“เออ พวกกูก็เป็ห่วงมึงแทบแย่อย่างนี้ต้องมาเลี้ยงไถ่โทษพวกกูหลายๆมื้อเลย”
“ได้เลยๆ เดี๋ยวกูจะเตรียมของกินไว้รอพวกมึงที่บ้านละกัน” หลังจากนัดแนะกันเสร็จฟ้าก็วางสายทันทีพอเห็นว่าเที่ยงแล้วเลยถือโอกาสออกไปกินข้าวนอกบ้านและซื้อของกลับมาทำอาหารรอพวกนั้นด้วยเลยทีเดียว
ั้แ่กลับมาอยู่บ้านฟ้ามีใช้เวทย์มนต์ในชีวิตประจำวันบ้างประปรายอย่างพวกทำความสะอาดหรืออำนวยความสะดวกเล็กๆให้ตนเองเครื่องปรับอากาศที่บ้านฟ้าก็ไม่ได้ใช้แล้วเพราะเขาใช้เวทย์อักขระกับตัวบ้านทำให้อุณหภูมิในบ้านนั้นเย็นตลอดเวลาแถมตัวเขาเองก็ลงอักขระกันผู้บุรุกเอาไว้ด้วยพูดง่ายๆเลยคือถ้าไม่ใช่เขาเป็คนเปิดให้ใครก็ไม่สามารถเข้ามาในบ้านได้
“เย็นนี้ทำอะไรให้พวกนั้นกินดี”
“นั่นมันน้ำผลไม้ลดราคา” ฟ้ามองไปที่ป้ายขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่หน้าร้านเมื่อเห็นว่าน่าสนใจจึงลองเดินเข้าไปดูภายในร้านกวาดตามองไปรอบๆก็มีแต่ยี่ห้อทั่วๆไปเห็นแล้วก็นึกถึงน้ำผลไม้ที่ตัวเขาเคยทำตอนที่อยู่คานาสจากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าในมิติส่วนตัวของเขามีพวกเมล็ดพืชพันธุ์ต่างๆจากคานาสอยู่บ้างถ้าเอามาลองปลูกที่นี่ไม่รู้ว่าจะขึ้นรึเปล่า
ฟ้ารีบเร่งซื้อของกลับมาบ้านด้วยความเร็วพอกลับมาบ้านปุ๊บก็รีบเดินไปทางหลังบ้านที่มีดินถูกปล่อยว่างเอาไว้มือก็ควานหาพวกเมล็ดพันธุ์ต่างๆของคานาสออกมากองเอาไว้บนโต๊ะที่ฟ้าเสกออกมาชั่วคราวพอเอามารวมๆกันก็ดูจะมีมากมายหลากหลายชนิดในที่สุดฟ้าก็ตัดสินใจปลูกผลวีเวอร์ก่อนเป็อันดับแรกมันเป็ผลไม้ที่ฟ้าชอบกินมากที่สุด
เวทย์ที่ฟ้าใช้ปลูกต้นไม้ขณะนี้นั้นเหมือนกับที่เขาใช้ขณะอยู่ในคานาสทุกอย่างและต้นวีเวอร์เองก็ค่อยๆเติบโตขึ้นมาทีละนิดพอฟ้าเร่งเวทย์ใส่ลงไปมากขึ้นต้นวีเวอร์ก็เติบโตเต็มที่พร้อมกับออกผลมามากมายต้นวีเวอร์นั้นมีลักษณะคล้ายๆต้นมะม่วงแต่ออกผลเป็ลูกขนาดเท่าลูกเมล่อนตัวลูกมีสีชมพูเข้มตัวต้นสูงขนาดชั้นสองของตัวบ้านพอดีฟ้าจึงคิดว่าเขาน่าจะร่ายเวทย์ลวงตากำกับไว้พรางตาคนทั่วไปให้มองไม่เห็นถ้าจะเห็นต้นไม้หลังบ้านเขาต้องเปิดประตูหลังบ้านมาดูเท่านั้นถ้าเดินเลาะมาจากทางด้านหน้าก็จะมองไม่เห็นเช่นกันเพื่อป้องกันคนอื่นพบเห็น
นอกจากต้นวีเวอร์แล้วฟ้าก็มีปลูกต้นอื่นๆเพิ่มอีกนิดหน่อยเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยฟ้าก็ปิดประตูหลังบ้านและล็อคด้วยเวทย์มนต์จึงค่อยเอาผลวีเวอร์มาคั้นน้ำเพื่อแยกกากใยออกไปทุกขั้นตอนฟ้าใช้เวทย์มนต์ตลอดเวลาพอเสร็จจึงลองนำมาชิมดูพบว่ารสชาติเหมือนตอนดื่มที่คานาสไม่มีผิดฟ้ากะว่าจะลองเอาให้เพื่อนๆได้ชิมดูถ้ามันโอเคเขากะจะลองทำขายดู แถมสรรพคุณของมันเองก็ดีมากช่วยบำรุงร่างกายและรักษาส่วนที่ทรุดโทรมของร่างกายได้ถ้าจะทำขายน่าจะอยู่ในจำพวกเครื่องดื่มบำรุงสุขภาพ
“แค่นี้คงพอแล้วมั้ง” ฟ้าเอ่ยจบก็กวาดตามองอาหารบนโต๊ะที่เขาเพิ่งทำเสร็จบางอย่างบนโต๊ะก็เป็อาหารที่นิยมของโลกคานาสบางอย่างก็เป็อาหารไทยฟ้าอยากกินอะไรก็ทำออกมาหมดตามใจปากตัวเองสุดๆกะว่าวันนี้จะจัดให้เต็มที่ไปเลย
ออด ออดออด
“ไอ้ฟ้าเว้ย พวกกูมาแล้ว”เสียงะโดังมาจากทางหน้าบ้านให้ฟ้าได้ยินทำให้เขารีบเดินไปเปิดประตูทันทีสองหนุ่มกับหนึ่งสาวผู้มาเยือนนั้นต่างอยู่ในชุดนักศึกษากันทุกคน
“ไม่เห็นเอ็งต้องะโเลยไอ้ครามแค่เสียงออดกูก็ได้ยินแล้ว”
“ไอ้ฟ้า หายหัวไปไหนมารีบเล่ามาซะดีๆเลย” ชายหนุ่มอีกคนที่มาด้วยกันกับครามเอ่ยทักเพื่อนทั้งสามคนของเขาดูโตเป็ผู้ใหญ่มากขึ้น
“นั่นสิฟ้าหวานนึกว่าจะไม่ได้เจอฟ้าแล้วซะอีก” หญิงสาวหนึ่งเดียวในกลุ่มรีบเอ่ยสมทบ
ในกลุ่มเพื่อนของฟ้านั้นครามนั้นมีหน้าตาดีสูสีกับฟ้าเลยทีเดียวส่วนสูงของครามเองเท่าที่ดูน่าจะสูงพอๆกับฟ้าที่สูงถึง 187เซนเลยทีเดียวสีผิวและใบหน้าของครามจะออกแนวจีนๆนิสัยก็ออกจะร่าเริงคุยง่ายบ้านจัดว่ามีฐานะพอสมควรเพราะทำธุรกิจเกี่ยวกับอาหารส่งออก
ทางด้านคมนั้นจะเตี้ยกว่าครามไม่มากเท่าไหร่สีผิวออกสีน้ำผึ้งหน้าตาคมเข้มหล่อแบบแนวไทยๆชอบเก๊กหน้าขรึมๆตลอดเวลาที่อยู่กับคนที่ไม่สนิทที่บ้านทำธุรกิจเกี่ยวกับพวกอสังหา
ส่วนหวาน หญิงสาวหนึ่งเดียวในกลุ่มนั้นจะมีดวงตากลมโตใบหน้าน่ารักตัวไม่ถือว่าเล็กมากเพราะสูงถึง170 เซน ผิวขาวอมชมพูมีนิสัยยิ้มง่ายครอบครัวรับราชการตำรวจเป็ส่วนใหญ่
“เข้ามาก่อนค่อยคุยละกันนี่กูเพิ่งทำกับข้าวเสร็จพอดีเลย” ฟ้ารีบชวนเพื่อนให้เข้าไปข้างในบ้านขืนมายืนะโคุยกันคงถูกบ้านข้างๆะโด่าพอดี
“กลิ่นโคตรหอมเลยว่าฟ้าฝีมือทำอาหารของมึงพัฒนาอีกแล้วหรอวะ” คมเอ่ยทักเป็คนแรกทันทีที่เดินเข้าบ้านมา
“เราคิดถึงอาหารฝีมือฟ้ามาก” หวานเอ่ยจบก็เดินไปยังที่มาของกลิ่นหอมพอมาถึงห้องครัวก็มาดูอาหารบนโต๊ะด้วยแววตาเป็ประกายเพื่อนชายอีกสองคนที่เดินตามมาก็เช่นกัน
“พวกแกจะกินที่ไหน? ในบ้านหรือหน้าบ้าน?” ฟ้าเอ่ยถามความเห็นเพื่อน
“หน้าบ้านก็ได้นะฟ้าจัดสวนซะสวยเลยเราเห็นน้ำตกจำลองด้วย” หวานเสนอเป็คนแรกเพื่อนชายอีกสองคนก็ตามใจเพื่อน
“งั้นมาช่วยกันยกกับข้าวออกไปด้วยละกันข้างนอกนั้นมีโต๊ะนั่งเล่นอยู่ชุดนึงแล้ว” ฟ้าเอ่ยจบก็กวักมือเรียกเพื่อนให้มาจัดการส่วนเขาก็ไปเตรียมจานกับอุปกรณ์อื่นๆออกมาแล้วยกเดินตามไปด้านนอกเมื่อเห็นว่าเพื่อนๆยกจานกับข้าวออกมาหมดแล้วฟ้าจึงเดินไปเปิดตู้เย็นนำเหยือกน้ำผลไม้ออกมาพร้อมแก้วสี่ใบวางบนถาดแล้วถือออกมา
“น้ำอะไรวะ” ครามเอ่ยถามด้วยความสนใจเพราะเห็นว่าสีมันแปลกดี
“น้ำผลไม้เว้ย พวกเอ็งลองกินดูแล้วจะติดใจ” ฟ้าเอ่ยจบก็เทแจกเพื่อนไปคนละแก้วหวานเป็คนแรกที่ลองชิม
“อร่อยอ่ะฟ้า ไปซื้อมาจากไหนเนี่ย”
“เออว่ะ รสชาติกำลังดีเลย” ครามเองก็เห็นด้วย
“กินแล้วรู้สึกหายเหนื่อยเลยว่ะนี่ผลไม้อะไรวะ” คมดื่มเสร็จก็เสนอความเห็นบ้าง
“ผลไม้นี้กูปลูกเองเลยนะเว้ยชื่อว่าผลวีเวอร์นี่กูก็เอากลับมาด้วยไม่มากหรอก” ฟ้าเอ่ยตอบเพื่อนๆด้วยความภูมิใจ
“จริงดิวะ ทำไมชื่อวีเวอร์กูไม่เคยได้ยินเลยวะ” ครามเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ
“ไม่เคยได้ยินอ่ะถูกแล้วนี่กูเพาะพันธุ์เองไง” ฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงราวกับจะอวดพวกเพื่อนๆต่างทำสีหน้าไม่เชื่อขึ้นมาทันทีที่ได้ฟัง
“มึงโม้แล้วไอ้ฟ้า! มึงไปมีความรู้เื่แบบนี้ั้แ่เมื่อไหร่วะ” คมจ้องหน้าเพื่อนที่หายไปเป็ปีราวกับจะจับผิด
“ที่มึงหายไปเป็ปีนี่เพราะไอ้ผลไม้นี่หรอวะ” ครามถามอย่างข้องใจ
“ก็ประมาณนั้นแหล่ะกูไปทำงานที่ญี่ปุ่นกับคนรู้จักพ่อมาเกี่ยวกับพวกคอมอ่ะแล้วพอดีได้ไปรู้จักพวกนักวิจัยด้วยเลยลองไปเรียนรู้มาบ้างนี่กูก็ลองๆทำดูผลออกมาก็เป็นี่ไงยังมีอีกหลายอย่างเลยที่กูลองๆทำดูแล้วใช้ได้อยู่” ฟ้าเอ่ยจบก็ชูแก้วน้ำผลวีเวอร์ให้เพื่อนๆดู
“จริงดิ! มิน่ามึงถึงมีเงินมาทำบ้านซะสวยเชียว”ครามมองเพื่อนตาโต
“สุดยอดไปเลยฟ้า! หวานอยากลองทำบ้างจัง”
“แล้วนี่มึงต้องกลับไปทำงานต่อรึเปล่าวะ”
“ไม่แล้วว่ะ นี่กูกะจะกลับมาเรียนต่อให้จบที่ไทยนี่แหล่ะ” ฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงปกติแต่ภายในใจนี่สิเหงื่อแตกพลั่กๆภาวนาว่าอย่าให้เพื่อนทั้งสามถามอะไรเยอะเลยเพราะกลัวความแตกถึงแม้ประสบการณ์ชีวิตเกือบพันปีจะดูมากมายแต่มันก็เป็เื่ของอีกโลกนึงไม่เกี่ยวกับโลกปัจจุบันที่เขาอยู่ตอนนี้
“กินๆได้แล้ว กินเสร็จแล้วค่อยคุย” ฟ้าเอ่ยขัดคำถามเพื่อนๆพร้อมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเพื่อนเริ่มหันไปสนใจอาหารแทนแล้ว
“แล้วมึงจะเรียนที่ไหนวะ? มาเรียนที่เดียวกับกูดิ” คมถามเพื่อนทันทีที่เห็นว่าทุกคนเริ่มวางมือจากอาหารบนโต๊ะแล้ว
“กูก็ว่าจะลองสอบเข้าคณะวิศวะคอมมหาลัยเดียวกับพวกมึงแหล่ะ”
“เออ ดีๆแล้วมีอะไรให้พวกกูช่วยบ้างเปล่าวะ”
“แล้วทั้งสามคนเรียนอยู่คณะอะไรบ้างล่ะ”ฟ้าเอ่ยถามเพื่อนอย่างนึกขึ้นได้
“หวานอยู่นิเทศน์คมอยู่บริหารครามอยู่วิศวะโยธา” เพื่อนสาวหนึ่งเดียวในกลุ่มเป็คนแนะนำ
“อย่างนี้มึงก็น่าจะพอรู้จักพวกวิศวะคอมบ้างรึเปล่าวะเพราะมันก็ถือว่าเป็วิศวะเหมือนกัน”ฟ้าถามอย่างสนใจ
“ก็มีรู้จักอยู่บ้างว่ะแต่ก็ไม่ได้สนิทเท่าไหร่”ครามยักไหล่ตอบกลับเพื่อน
“ลองไปถามๆมาให้หน่อยดิว่ามหาลัยมึงรับสอบตรงเมื่อไหร่แล้วเกณฑ์มีอะไรบ้างไอ้พวกข้อสอบถ้ามีให้อ่านก็เอามากูเอาหมด”
“เดี๋ยวกูไปถามมาให้แล้วกันส่วนพวกเอกสารข้อสอบไม่รู้ว่าพวกนั้นยังเก็บไว้อยู่รึเปล่า”ครามตอบเพื่อนทันที
“เดี๋ยวหวานจะไปลองถามๆคนรู้จักมาให้ฟ้านะ”
“กูด้วย” คมพยักหน้ากับคำพูดหวาน
“ขอบใจทุกคนมากนะเว้ย! ถ้ากูสอบเข้าได้เดี๋ยวกูพาไปเลี้ยงฉลอง”
“อย่างฟ้าสอบเข้าได้อยู่แล้วล่ะ” หวานยิ้มออกมาอย่างมั่นใจ
“พวกกูก็ว่างั้นแหล่ะขนาดเราสามคนยังสอบเข้าได้แล้วนักเรียนระดับท็อปของโรงเรียนอย่างมึงจะสอบเข้าไม่ได้ได้ยังไงกัน” ครามเองก็เห็นด้วยกับเพื่อนสาวซึ่งคมเองก็เช่นกัน
“อวยกันเองนี่สนุกไหมวะฮะๆๆ” ฟ้าเอ่ยพร้อมทั้งหัวเราะกับคำพูดของเพื่อนอย่างชอบใจ
>>>>>>>
136K
