เทพมารตกสวรรค์

ภาพตรงหน้าที่เว่ยเว่ย......ได้เห็นตอนนี้นั้นสร้างความตกตะลึงให้กับเว่ยเว่ยเป็นอย่างมากเพราะยอดฝีมือต่างเสียท่าห้กับไป๋หลงทั้งหมดบางคน ไม่อาจที่จะขยับตัวได้ด้วยซ้ำไป ส่วนที่เหลือนั้นบาดแผลก็ไม่ถือว่าบาดเจ็บสาหัสเพียงแค่มีลอยถลอกตามตัวเท่านั้น


    ชาวบ้านที่อยู่แถวๆนั้นก็ต่างพูดคุยกันไปต่างนาๆเกี่ยวกับการต่อสู้ ไม่สิ..เรียกว่าการถูกโจมตีฝ่ายเดียวมากกว่า...


" นี้เจ้าเห็นรึเปล่าอยู่ๆพวกนั้นก็โดนซัดปลิวไปคนละทาง นั้นมันฝีมือของมนุษย์แน่เหรอ อีกอย่าง...ดูเด็กหนุ่มนั้นอายุน่าจะไม่เกิน20!! ปีด้วยซ้ำ... "

  ชาวบ้านที่อยู่บริเวณนั้นเอ่ยขึ้น

" ข้าจะไปรู้เรอะ!!...ข้าก็ดูอยู่กับเจ้า อาจจะเป็นคุณหนู คุณท่านจากตระกูลใหญ่สักตระกูลนั้นแหละ... สมน้ำหน้า เจ้าลูกอัครเสนาบดี นั้น หึ!!  อวดเบ่งไปทั่วคราวนี้เจอ ของแข็งเข้าให้ คราวนี้ ถึงคราว จบสิ้นแน่ " 

  " เจ้าอย่าพูดเสียงดังไป...เดี๋ยวพวกมันก็ได้ยินเอาหรอก "

" หึ!! ข้าจะรอดูเรื่องสนุกต่อจากนี้ข้าอยากจะรู้นักว่า เด็กหนุ่มผู้นั้นจะทำเช่นใดกับเจ้าตัวบัดซบนั้น.. " 


     เสียงชาวบ้านระแวกนั้นต่างพูดกันไปต่างๆนาๆ ว่าลูกจากจวนอัครเสนาบดีนั้น กำลังหาเรื่องผิดคน...

" จะ..เจ้ามันสัตว์ประหลาด!! ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูท่าน อัครเสนาบดีเจ้าไม่ได้ตายดีแน่ " 

    เสียงของยอดฝีมือคนหนึ่งที่ติดตามนายน้อยของพวกมันมาหวังจะได้ผลกำไรแต่ใครจะคิดเล่าว่าจะต้องมาเจอสัตว์ประหลาดแบบนี้

" ฮ่าๆๆ..แล้วใครบอกว่าพวกเจ้าทุกคนจะรอดกลับไป ถ้าพวกเจ้าและ..นายน้อยของพวกเจ้าตายลงที่นี้ ใครจะเป็น คนคาบข่าวไปบอก..หรือจะเป็นชาวบ้านพวกนี้กัน.. "
         ไป๋หลงกล่าวพลางหันไปมองพวกชาวบ้านรอบก่อนจะประสานมือแล้วโค้งตัวลงเล็กน้อยก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อมและเป็นมิตร

" ข้าต้องขอประทานโทษพวกท่านด้วยที่สร้างความเดือดร้อนให้หวังว่าพวกท่านคงไม่ถือสาหาความ... "

    ชาวบ้านที่อยู่รอบๆได้ยินเช่นนั้นก็รีบกล่าวตอบออมาทันที

" ไม่เลยท่านจอมยุทธ์หนุ่ม...เป็นพระคุณเสียมากกว่าที่ท่านช่วยจัดการกับคนพวกนี้ให้ "

" ใช่แล้ว...โปรดท่านวางใจได้ในที่นี้ไม่ใครเอาเรื่องนี้ไปบอกแก่จวน อัครเสนาบดีแน่นอน "

      ไป๋หลงได้ยินเช่นนั้นก็หันมายกยิ้มให้กับองค์รักษ์ที่นอนหมดสภาพอยู่กับพื้น..

" อ้าว..ท่านองค์รักษ์ผู้เก่งกาจและปราชเปรื่อง...คงไม่มีใครได้ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับ   พวก..เจ้า ทีนี้ก็ลาขาด "

ฉั๊ว!!

    ไป๋หลงแทงกระบี่เข้าไปตรงหัวใจขององค์รักษ์คนนั้นก่อนจะสิ้นใจก็ยังลืมตาค้างเอาไว้แสดงออกถึงความเคียดแค้นที่มีต่อไป๋...

    ภาพตรงหน้าไม่ได้ทำให้ชาวบ้านหวาดกลัวแม้แต่น้อยกลับกันยังมีทีท่ายินดีปรีดาเสียมากกว่า ทีนี้ก็เหลือเพียงนายน้อยของพวกมันเท่านั้นที่นั่งสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว...

" วางใจได้ ข้าไม่จัดการเจ้าหรอก.. "

     เม่อเทียนที่ได้ยินเช่นนั้นก็ปริยิ้มออกมาทันที แต่แล้วมันก็ต้องแข็งค้างหลังจาก...

" ข้านะไม่..แต่อีกคนนะไม่ใช่ เชิญแม่นางเว่ยเว่ย จัดการตามสบาย!! ตามที่ตกลงกันไว้ ข้าขอตัวก่อน " 

     ไป๋หลงไม่รอช้าใช้วิชาตัวเบาในการกระโดดขึ้นไปบนหลังคาแล้วหายลับตาไปในทันที ทิ้งให้ เว่ยเว่ย รู้สึกสงสัย แปลกใจ โดยเฉพาะความยำเกรง ก่อนจะละความสนใจมายังเม่อเทียนอีกครั้ง

" เอาละ เม่อเทียนข้าจะจัดการเจ้าอย่างไรดี อ้ะ พี่ๆน้องชาวบ้านทั้งหลายจะให้ข้า เว่ยเว่ยผู้นี้ทำอย่างไรกับเจ้าหมูตัวนี้ดี "  เว่ยเว่ยกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เยาะเย้ย ทำให้ เม่อเทียนโกรธแค้นแต่ตอนนี้มันทำได้เพียงก้มหน้าลงเท่านั้น


" ฆ่ามัน!! "
" ไม่ต้องตัดแขนตัดขามันออกให้มันสาสมกับเรื่องที่มันเคยทำไว้ "
" ใช่แล้ว " 

    เสียงชาวบ้านต่างตะโกนออกมาด้วยสะใจบ้างก็หัวเราะออกมาทั้งน้ำตา..

" เอาละเม่อเทียน ข้าจะขอตัดมือข้างที่เจ้าใช้ลวนลามพนักงานร้านข้าก่อนก็แล้วกัน "

ม่ายยยยยยยยยยย!!

    เสียงเม่อเทียนกู่ร้องออกมาด้ววความเคียดแค้นก่อนจะสิ้นลมหายใจลง...


   ทางด้านไป๋หลง...

" เฮ้อ..เอาละก่อนอื่นต้องหาทางไปยังหุบเขาที่มียอดฝีมือผนึกไว้เสียก่อน..แต่ข้าดันไม่รู้เส้นทางเนี้ยสิ.. นี้ก็ใกล้จะตกเย็นแล้ว"

 " นี้ๆพ่อหนุ่มสนใจมาเป็นผู้คุ้มกันข้าหน่อยไหมคือข้าต้องไปเก็บสมุนไพร ที่หุบเขาแห่งนั้น แต่ไม่มีใคร รับงานนี้สักคนเนี้ยสิ.. " 

   ชายชราท่าทางพิลึกๆ กล่าวออกมาพลางชี้ไปยังหุบเขาที่ไป๋หลงกำลังจะเดินทางไปพอดี...

  ไป๋หลงได้ยินเช่นนั้น ยิ้มแก้มปริออกมาทันที 

" ได้เลยท่านลุง...ข้าไป๋หลงก็กำลังไปที่แห่งนั้นพอดีว่าแต่..ทำไมถึงไม่มีใครไปกับท่านลุงเลยละ " 

" เอ่อ..คือหุบเขาแห่งนั้นมีสัตว์อสูรต่างๆที่แข็งแกร่ง กับ พวกปีศาจอยู่เยอะทำให้ไม่ค่อยมีคนเข้าไปใกล้นัก..แต่ข้าต้องการสมุนไพร  ทิวาเก้าราตรี!!   มาสกัดสมุนไพรชนิดหนึ่ง... ส่วนเรื่องค่าตอบแทน... " 

   ชายชรากล่าวออกมาด้วยความกังวลใจเล็กน้อย..

" ท่านลุงโปรดอย่าคิดให้มากความข้าต้องการไปหุบเขาแห่งนั้นเช่นเดียวกันกับท่าน ค่าตอบแทนขอเป็นการที่ท่านนำทางข้าไปด้วยก็พอแล้ว "

   ชายชราได้ยินเช่นนั้นครุ่นคิดเล็กน้อย..

" เอาตามที่พ่อหนุ่มว่าก็ได้ ออกเดินทางกันเลยเถอะ..ชักช้าจะยิ่งมืดค่ำแล้วมันจะอันตราย "

" เอาตามที่ท่านลุงบอกกล่าวเรารีบเดินทางกันเถอะ " 


กลับมายังบัจจุบัน....

" ฮ่าๆๆในที่สุดข้าก็พบสมันไพรอย่างสุดท้าย ทิวาเก้าราตรี!!  ต้องรีบกลับไปปรุงโอสถนั่นสักที พ่อหนุ่มขอบใจเจ้ามาก..ข้าต้องขอตัวก่อนรับป้ายนี้ไว้ " 

 ชายชรากล่าวพลางโยนป้ายหยกที่มีลักษณธเป็นหัวมังกรที่ดูสวยงามและล้ำค่าเป็นอย่างมาก..
" เก็บเอาไว้ถ้าเจ้ามีเรื่องเดือดร้อนอะไร ให้มาข้าที่ ตำหนักฟ้าประทาน!! เมืองหลวงของทวีปมังกร ข้าขอตัว " 

ฟึบ!!

  ไป๋หลงได้แต่นิ่งค้าง...

" นี้ท่านจะไม่ให้ข้าพูดอะไรหน่อยหรือ..แล้วอีกอย่างท่านมันยอดฝีมือชัดๆ!! ทำไมท่านไม่มาคนเดียวกัน "

    ไป๋หลงบ่นออกมาก่อนจะเก็บป้ายหยกเข้าแหวนมิติไป ก่อนจะเรียกหลิงหลุนผ่านกระแสจิต
" หลิงหลุนที่นี้ใช่หรือไม่ ที่เจ้าจับกระแสพลังแปลกๆได้ "

"  ใช่แล้วนายท่าน ข้างล่างหุบเหวนี้นี่แหละ "

"  ข้างล่างนี้มันลึกมากเลยนะข้าจะลงไปได้ยัง...อ้ะ..ข้ามีปีกนิ ข้าลืมไปได้ยังไง.."

     ไป๋หลงกล่าวจบก็กระโดดลงมาตรงดิ่งลงสู่ข้างล่างแล้วกางปีกสีขาวอันบริสุทธิ์1คู่ออกมาทันที..

" นี้ก็ 1 เค่อ (15นาที) ทำไมยังไม่ถึงก้นหุบเหวนี้กันมันจะลึกเกินไปแล้ว สงสัยต่อให้ระดับ จักรพรรดิ์ หรือ จักรพรรดิ์ที่แท้จริงยังไงก๋ไม่รอดถ้าไม่มีวิชาระดับสูงในการลอยตัว "

     ผ่านไปสักพักไป๋หลงเริ่มเห็นแสงบางอย่างก้นหุบเขา..

" แสงจากข้างล่างเนี้ยนะ..แสงอะไรกัน "

    นี้มัน!!


    ไป๋หลงล่อนลงถึงพื้นก่อนจะสลายปีกทันที...แล้วใช้สายตาตรวจสอบทุกอย่าง พื้นที่ไป๋หลงเหยียบอยู่นั้นคล้ายเป็นผลึกสีฟ้าใส ทอดยาวไปเข้าไปในถ้ำ...

" น่าแปลกผลึกสีฟ้าใสพวกนี้มันคืออะไรกัน หลิงหลุนเจ้ารู้หรือไม่ "

" เรียนนายน้อย ท่าข้าจำไม่ผิด มันคือ ผลึกหลงทาง!! เป็นลึกที่มีอยู่ในแดนสวรรค์เท่านั้นไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ในโลกมนุษย์ และอีกอย่างผลึกหลงทาง มีไว้สำหรับสะกดข่มพลังและผนึก อะไรก็ตามที่ อาจจะเป็นภัยต่อสวรรค์ จะต้องถูกผนึกด้วยผลึกหลงทาง "


" หืม? แสดงว่าตำนานเป็นจริง เอาละจะออกหัวหรือก้อยกันนะ " 

     ไป๋หลงเดินตรงไปเรื่อยๆจนมาถึงปากถ้ำแห่งหนึ่งที่มีขนาดใหญ่อาจจะเทียบเท่ากับสำหนักหมื่นกระบี่หรือไม่ก็ใหญ่กว่า....ไป๋หลงเดินเข้าไปเรื่อยพลางปล่อยสัมผัสตรวจสอบทุกตารางนิ้ว..เพื่อให้แน่นอนว่าไม่มีอะไรที่เป็นภัยต่อตน..


จนกระทั่งไป๋หลงเดินมาหยุดตรงประตูสีผนึกฟ้าใสขนาดใหญ่แผ่พลังอ่อนๆออกมา

" นายท่านข้างในนี้แหละ...พลังที่ตรวจสอบนายน้อยออกมาจากหลังประตูบานนี้ "

" เข้าใจแล้ว " 


    ไป๋หลงแตะประตูผลึกสีฟ้าใสเบาๆ ประตูก็เปิดออกทันทีราวกับไป๋หลงเป็นคนสร้างประตูนี้ขึ้น..

     ไป๋หลงเดินเข้าไปอย่างช้าๆเมื่อตรวจสอบรอบๆถึงกับสั่นสะท้านกับภาพตรงหน้า แขนขาอ่อนแรงราวกับไร้พลัง.. ไป๋หลงยังไม่ทันได้ตั้งสติ เสียงหัวเราะที่แฝงไว้ด้วยพลังมหาศาลก็ดังออกมา

" ฮ่าๆๆๆๆในที่สุด..ในที่สุดเจ้าก็มาบุตรแห่งจอมราชัน!! " 


   ไป๋หลงถึงกับสั่นสะท้านและทรุดเข่าลงด้วยระดับพลังชายชราตรงหน้าแผ่ออกมาที่ไป๋หลงทำให้ไป๋หลงถึงกับสถบออกมา..


" บัดซบ!!...นี้มันระดับ เทพสงคราม!! "


   


จบ....