มหาพิภพ เทพมังกรสยบราชัน

        กายสุริยะแสดงศักยภาพของมันดูดซึมพลังแห่งหยางอย่างต่อเนื่องภายในระยะเวลาอันสั้นก็เปลี่ยนจากแสงอาทิตย์กลายเป็นพลังแห่งหยางที่บริสุทธิ์พลังปราณไหลเวียนไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว เติมเต็มจุดรวมปราณวิญญาณมังกรที่แข็งแกร่งคำราม ร่างกายเคลื่อนไหว

        ทันใดนั้นเสียงมังกรคำราม!

        พลังแห่งหยางหลอมเข้ากับพลังหมัดมายาที่แข็งแกร่งทันใดนั้น ร่างกายหลงเหยียนก็ปะทะกับวิชาสะท้านฟ้าหมัดของหลงเหยียนหลอมไปด้วยรังสีพลังมายา รังสีพลังซัดเซียวเทียนเซี่ยวลอยออกไปขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงนั้น ร่างหลงเหยียนไม่ได้หยุดนิ่งแต่อย่างใดหมัดที่สองมาพร้อมคลื่นมายา ตามเซียวเทียนเซี่ยวไปอีกครั้ง

        ฝุ่นคละคลุ้งรอบพื้นรังสีของหลงเหยียนแผ่กระจายไปทั่ว

        ขณะที่พลังปราณเติมเต็มร่างกายหมัดของหลงเหยียนก็เปี่ยมไปด้วยพลัง เมื่อหมัดระเบิดใส่ตัวคงทำให้เซียวเทียนเซี่ยวตายไม่เหลือซากแน่

        “หมัดมายา!”

        แววตาหลงเหยียนเต็มไปด้วยโลหิตเขาคำรามเสียงดัง “หมัดสะท้านฟ้าของเจ้าเป็นรองหมัดมายาข้า ตายซะเถิด”

        การเคลื่อนไหวของหลงเหยียนทำให้คนรอบข้างตะลึงงันอีกครั้ง

        “ครั้งนี้... นั่นมันหมัดมายาหรือ? จบแล้วๆเซียวเทียนเซี่ยวสิ้นชีพแน่”

        “ภายในเวลาสามวัน ฝึกวิชาระดับเหลืองทองขั้นสูงแถมยังขับเคลื่อนพลังที่มหาศาลเช่นนี้ได้อีก”

        “เจ้า... เจ้าหลงเหยียนมันเป็นตัวประหลาดต่อไปหากจะมีเรื่องกับใครในเมืองมังกร ต้องไม่เป็นผู้มีพรสวรรค์เหนือชั้นเช่นนี้”

        คนพวกนี้ต่างก็เห็นงานประลองยุทธ์ที่ตระกูลหลงกับตาฉะนั้นพวกเขาจึงเข้าใจทุกอย่างดี!

        วันนี้หลงเหยียนสลัดคำว่าคนไร้ประโยชน์ทิ้งไปแล้วต่อหน้าทุกคนเขาเสมือนเทพนักรบก็ไม่ปานเวลานี้เขากลายเป็นหนุ่มอัจฉริยะในเมืองมังกรแล้ว

        ทุกคนไม่มีข้อสงสัยไม่กังขาในพละกำลังของหลงเหยียนอีกเพราะมีเรื่องมากมายที่เป็นไปไม่ได้เกิดขึ้นกับหลงเหยียนเสียแล้ว

        ในจังหวะสำคัญหลงหยุนฉีคำราม “ไม่นะพี่เหยียน ลองนึกถึงตระกูลหลงสิสิ่งที่ท่านปู่เคยพูดกับท่าน” กลางห้วงอากาศหลงเหยียนเข้าประชิดเซียวเทียนเซี่ยวอย่างรวดเร็ว ความเร็วดุจสายฟ้าชิงโสมจักรพรรดิมังกรที่เอวแล้วร่างก็ร่วงลงพื้น

        ส่วนหมัดนี้ก็เอาชนะเซียวเทียนเซี่ยวที่ร่างอ่อนยวบลงพื้นได้อย่างสมบูรณ์คลื่นลมโหมกระหน่ำพัดผ่านหูนี่เป็นครั้งแรกที่ทำให้เซียวเทียนเซี่ยวรู้สึกเข้าใกล้ความตาย

        ภายใต้แสงอาทิตย์เงาสูงไร้ที่ติทอดยาวลงมาตรงหน้าเซียวเทียนเซี่ยวหลงเหยียนจ้องหน้าแล้วบีบคอของเขา

        ทันใดนั้นเซียวเทียนเซี่ยวรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น...

        “มัน... มันเป็นเพราะอะไร!” ผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่รอบๆ ไม่เข้าใจ

        วิญญาณมังกรที่แข็งแกร่งกำลังกลืนพลังวิญญาณและวิญญาณยุทธ์เซียวเทียนเซี่ยวเมื่อก่อนตอนที่อยู่เขาหยุนอู่ หลงเหยียนเคยลองแล้วไม่เพียงแค่สัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณของตนเองเท่านั้นแต่วิญญาณมังกรยังสามารถดูดกลืนพลังวิญญาณอีกด้วย

        พลังวิญญาณของเซียวเทียนเซี่ยวถูกดูดออกมาหลงเหยียนปล่อยพลังปราณออกไปห่อหุ้มพลังวิญญาณเซียวเทียนเซี่ยว

        “เก็บ!”

        พลังวิญญาณเก็บเข้าสู่ร่างกายหลงเหยียนหล่อหลอมกลายเป็นพลังปราณระลอกหนึ่ง...

        “เซียวเทียนเซี่ยว เจ้าไม่มีวันเดาวิธีการลงมือของข้าได้หรอกคนที่มีเรื่องกับข้า ข้าจะทำให้คนนั้นเหมือนตกนรกทั้งเป็น”

        พลังวิญญาณเศษสองส่วนสามถูกหลงเหยียนดูดไปแล้วเขาเหมือนคนเสียสติ หลอมกายและฝึกวิชามานับสิบปี ทว่ากลับถูกหลงเหยียนดูดออกไปภายในเสี้ยววินาทีเดียวหากไม่ใช่เพราะเจอศัตรูที่หลงเหยียนเกลียดแค้นเป็นพิเศษ เขาก็ไม่มีวันทำเช่นนี้

        “ข้าเป็นคนเกิดมามีนิสัยประหลาด นอกจากเจอเรื่องที่เกลียดชังอย่างแท้จริงข้าไม่มีทางลงมือรุนแรงเช่นนี้”

        จะปล่อยไปแบบนี้หรือ...ไม่ ถ้าจบลงเพียงเท่านี้ก็คงไม่ใช่นิสัยของหลงเหยียนแล้ว!

        เซียวเทียนเซี่ยวตกใจร่างไร้เรี่ยวแรงทันใดนั้นเขาก็เห็นมีดที่คมกริบปรากฏในมือของหลงเหยียน

        “มีดเงาโลหิต!”

        เห็นหน้าตาดุร้ายของหลงเหยียนเซียวจื่อมั่วที่กำลังดูอาการบาดเจ็บของเซียวเทียนอวี่เหงื่อแตกพลั่ก

        และที่น่าตกใจยิ่งกว่าเซียวเทียนเซี่ยวมองหลงเหยียนด้วยสายตาหวาดกลัว ครึ่งท่อนล่างก็เปียกโชก...

        “ตกใจจนปัสสาวะราดเลยหรือ...”

        ทุกคนต่างก็เห็นภาพนี้อย่างชัดเจน...หลงหยุนฉีลอยกลับมาข้างกายหลงเหยียน

        “พี่เหยียน ไม่นะ...”

        ดูออกว่านางร้อนใจมากจริงๆเพราะหากหลงเหยียนฆ่าเซียวเทียนเซี่ยว คนของตระกูลเซียวต้องไม่ยอมจบเรื่องนี้แน่ซ้ำยังต้องถูกผู้อาวุโสลงโทษอย่างหนัก นั่นถือเป็นจุดจบที่อนาถยิ่งไปกว่านั้นทั้งสองตระกูลอาจพังพินาศ! เมืองมังกรเปื้อนเลือด ถึงตอนนั้นสำนักบงกชมารจะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในเมืองมังกร

        เมื่อถึงเวลานั้นทุกคนในเมืองมังกรจะต้องตกทุกข์ได้ยาก ไร้ที่อยู่อาศัย เมืองลุกเป็นไฟทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับหลงเหยียนแล้ว ฉะนั้นหลงหยุนฉีจึงหวาดกลัวอย่างที่สุดเขาไม่ยอมปล่อยให้หลงเหยียนทำผิดครั้งใหญ่อย่างแน่นอน

        เมื่อนึกถึงผลลัพธ์ที่รุนแรงเช่นนั้นหลงหยุนฉีจึงตื่นตระหนกมากกว่าใคร แต่วันนี้การที่หลงเหยียนใช้หมัดสายฟ้าแปดทิศถึงหมัดที่แปดอีกทั้งหมัดมายาที่แข็งแกร่ง เพียงเท่านี้ก็ทำให้นางตกใจจนพูดไม่ออกแล้วหากนางไม่ได้เห็นทั้งหมดกับตาคงไม่มีทางเชื่อ

        แต่สิ่งที่ใครก็นึกไม่ถึงเลยก็คือตอนนี้หลงเหยียนสะสมเสี้ยววิญญาณมังกรได้เพียงสองชิ้นเท่านั้นหากเขาสะสมวิญญาณมังกรจนครบ ไม่อยากคิดเลยว่าพรสวรรค์เขาจะเหนือชั้นแค่ไหน

        มีดเงาโลหิตที่คมคายปลายมีดอยู่ห่างจากลูกตาของเซียวเทียนเซี่ยวเพียงหนึ่งเซนติเมตรเท่านั้นมีดกำลังจะแทงลงไปแล้ว หากไม่ใช่หลงเหยียนหยุดลงก่อน

        หลงเหยียนลุกขึ้นมองไปทางผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่รอบๆ ในสายตาเต็มไปด้วยรังสีสังหารทันใดนั้นร่างกายก็ขยับ พลังปราณที่มหาศาลถูกปล่อยออกจากร่างกายทำให้คนรอบข้างต่างตกใจถอยหนี

        รังสีที่น่ากลัวอย่างหาใดเปรียบของหลงเหยียนถูกเก็บกลับมา

        วิธีรับมือคนชั่วเพียงหนึ่งเดียวคือการสังหารคนชั่วช้ามักฉกฉวยบารมีคนอื่นมาใช้ และคนที่โหดร้ายถูกกำหนดให้ต้องเดียวดาย

        “ข้าเป็นคนใจกว้างถึงเพียงนี้ เพราะเหตุใดถึงทำเช่นนี้กันนะ ฮ่าๆๆ!”เมื่อนึกได้เช่นนั้น หลงเหยียนก็ก้าวเท้าเดินผ่านเซียวเทียนเซี่ยวเดินไปทางเซียวจื่อมั่ว วันนี้หลงเหยียนไม่มีทางปล่อยพวกเขาสามคนไปแน่อย่างน้อยก็ให้พวกเขาขายหน้าต่อหน้าผู้ฝึกยุทธ์เหล่านี้ใครเป็นผู้ชนะก็มีสิทธิ์พูด

        “ถ้าวันนี้ไม่ใช่เพราะข้าแข็งแกร่งกว่าเกรงว่าคนที่ต้องขายหน้าคงเป็นข้ากับหยุนฉี”

        เซียวจื่อมั่วตกใจกลัวล้มลงกับพื้น คลานถอยหลังไม่หยุดแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว “ไม่นะเจ้าอย่าเข้ามา ข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น เจ้าอย่าทำเช่นนี้กับข้า”

        “ข้าทำอันใดหรือ แม่หนู!” หลงเหยียนหัวเราะอย่างร้ายกาจ

        “ไม่ เจ้าอย่าเข้ามานะ”

        หลงเหยียนกระตุกยิ้มที่มุมปากและจ้องนาง “แม่หนู ถึงแม้หน้าตาเจ้าจะไม่เลว แต่ข้าก็หาได้สนใจไม่แค่วันนี้เจ้าฝากความทรงจำไว้ให้ข้ามากสุด”

        เมื่อพูดจบหลงเหยียนก็ปรากฏกายข้างนางยื่นมือไปจับ จากนั้นก็ดึงนางมานอนคว่ำระหว่างขาของตน

        หลงเหยียนถกแขนเสื้อขึ้นจากนั้นก็ตีบั้นท้ายนางต่อหน้าทุกคน

        การกระทำของหลงเหยียนทำให้ทุกคนอ้าปากค้างตอนนี้ทุกอย่างตกสู่ความเงียบ มีเพียงเสียงที่ดังเพียะๆ ...

        หลงเหยียนผยองมากมองคนที่ถูกตนตีจนกระอักเลือดจากนั้นจึงหันไปมองพี่น้องตระกูลเซียวแล้วพูดอย่างลำพอง “เข้ามาสิแน่จริงก็เข้ามาห้ามข้าสิ” พวกเขามองหลงเหยียนเงียบๆแม้กระทั่งสายตายังไม่กล้าแสดงความโกรธกริ้วเพราะวันนี้หลงเหยียนสร้างความตกใจให้แก่พวกเขามากเหลือเกิน

        --------------------