“โลกแฟนตาซีหรอ? ก็แค่เกมที่ผมจะปั้นกิลด์ฮาเร็มให้ติดอันดับ 1 เท่านั้นแหละ”

สนามทดสอบแห่งความเงียบ – ด่าน “มิติสะท้อนจิต”

เสียงทุกอย่างดับหายไป—ไม่ใช่เพียงความเงียบธรรมดา หากแต่คือ “ความเงียบสมบูรณ์” จนแม้แต่เสียงหัวใจเต้นของตัวเอง เรย์ยังไม่ได้ยิน

เขายืนอยู่กลางลานสีดำว่างเปล่า พื้นหินเรืองแสงจาง ๆ เป็นเส้นเวทบางเหมือนรอยแตกแห่งเวลา กลิ่นเหล็กร้อนคละคลุ้งในอากาศ แต่ไม่มีลม ไม่มีความสั่นสะเทือน มีเพียงแสงจันทร์ปลอมที่สาดลงมาจากฟากฟ้าแห่งเวท

เรย์ก้าวช้า ๆ ไปข้างหน้า… ลมหายใจสงบ ผิวหนังเย็นเยียบอย่างแปลกประหลาด

ทันใดนั้น—“เงาร่างกว่า 15 ตน” ปรากฏขึ้นรอบสนาม ไม่มีเสียง ไม่มีประกายเวท ไม่มีคำเตือน ไม่มีคำอธิบาย แต่เรย์รู้ในทันที

"นี่คือเงาของตัวฉันเอง…"

พวกมันมีใบหน้าเหมือนเขา เปื้อนคราบเลือด ท่าทางบิดเบี้ยวราวกับคนที่ติดอยู่ในฝันร้าย ทั้งหมดเคลื่อนไหวแบบเดียวกับเขา เป๊ะทุกระยะ ทุกจังหวะ… แต่สายตาพวกมันกลับไม่เหมือน—มันเย็นชา ไร้แววเหมือนศพ

“ถ้าฉันขยับผิดเพียงก้าวเดียว พวกมันจะฉีกฉันเป็นชิ้น ๆ…”

เรย์ชักมีดคู่เบา ๆ เงาร่างทั้ง 15 ทำตามทันที

ตึง... (แม้ไร้เสียง แต่เรย์สัมผัสแรงสะเทือนจากจังหวะเหยียบพื้นที่ตรงกันราวกับโลกสะท้อน)

เขากระโจนซ้าย — มีดเงาซ้ายแทงสวน

เขาหมุนตัว — ดาบเงาหลังฟันเฉียดต้นคอ

แต่เรย์ “หยุดการเคลื่อนไหวกลางอากาศ” ได้อย่างไร้เสียง ราวกับควบคุมแรงโน้มถ่วงของร่างตัวเอง

“ถ้าเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณ... ก็จบแล้ว”

เขาหลับตา ลมหายใจเข้า–ออกเป็นจังหวะสมดุล

หนึ่งในเงานั้นสะดุด ทันใดนั้น—

ฉัวะ!! เรย์ฟันเฉียงทะลวงมันออกเป็นเสี้ยวแสง

เงาทั้งหมดส่งเสียงกรีดร้องในจิตโดยไม่เปล่งเสียง—คลื่นความกลัวแทรกเข้ามาทันที

แต่เรย์… ยังคง “เงียบ” ดั่งเงา

“ขอแค่ฉันควบคุมใจตัวเองได้… ฉันจะควบคุมสนามนี้ได้ทั้งหมด”

ความเงียบ ไม่ได้แค่ทดสอบเสียง... แต่มันทดสอบ “ใจ” เมื่อเรย์ทำลายเงาร่างหนึ่งได้—สนามกลับไม่ว่างเปล่าลงอย่างที่ควรจะเป็น

มันตรงกันข้าม เงาร่างใหม่สองตน “แตกตัวออกจากเงาเดิม” ราวกับกำเนิดจากบาดแผลทางจิตใจของเขาเอง

“กลัวเหรอ?”

เสียงหนึ่งดังในหัว… ไม่ใช่ของใครอื่น—แต่เป็น “เสียงของเรย์เอง” จากอดีต

“แกกลัวจะพลาดเหมือนครั้งนั้นอีกใช่มั้ย?”

“กลัวจะไม่ช่วยใครได้อีกใช่ไหม?”

ภาพวาบผ่านเข้ามาในมิติรอบข้าง—ภาพของเขาตอนอายุสิบเจ็ด โลกก่อน… ชายหนุ่มที่เคยยืนอยู่ข้างเตียงคนที่รักที่สุดในชีวิต ท่ามกลางเสียงหัวใจที่ค่อย ๆ หยุดเต้น

“แกก็แค่เด็กที่เก่งแต่พูด… แต่สุดท้ายช่วยใครไม่ได้เลย…”

เงาทั้ง 2 ตนพุ่งเข้าพร้อมกัน—

หนึ่งแทงมาจากด้านซ้าย ต่ำระดับชายโครง อีกตนยกมีดขึ้นสูงตั้งใจตัดจากศีรษะลง แต่เรย์ “ไม่ขยับ”

เขาหลับตาในจังหวะพริบตา... และปล่อยให้ “เสียงภายใน” ดับไปด้วยสติ แชะ...

เรย์หายใจเข้าเพียงครั้งเดียว ร่างเขาหายไปจากจุดเดิม—ทิ้งไว้เพียงเงาเปล่า ๆ ตึง!! เสียงเงากระแทกกันเอง ก่อนระเบิดสลายไปจากแรงสะท้อน

เมื่อเขาปรากฏตัวอีกครั้ง เรย์อยู่เหนือเส้นเวทกลางสนาม มีดในมือสั่นไหวเบา ๆ เหมือนยังคง “จับคลื่นจิต” อยู่

“ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว… ฉันเดินต่อมาแล้ว”

เขาเงยหน้ามองฟ้าของสนามเวทที่เหมือนไร้ขอบเขต และพูดในใจ

“นี่คือสนามของฉัน… และฉันจะเป็นคนกำหนดจังหวะ”

บทเรียนสุดท้าย: เมื่อเงาไม่อาจหลอกใจได้อีก สนามรอบตัวเรย์เริ่มสั่นสะเทือน พื้นเวทที่เคยนิ่งเรียบ ปริแตกเป็นเส้นสายเหมือนรอยแผลทั่วพื้น แผ่นดินสีดำเริ่มเปิดเผย "เส้นทางแสง" ใต้เท้า—เส้นทางเดียวที่จะพาเขาออกไปจากด่านทดสอบนี้ แต่ขวางกลางเส้นทางนั้น คือ "เงาร่างสุดท้าย"

มันไม่เหมือนกับตัวก่อนหน้า สูงกว่าปกติหนึ่งช่วงตัว ดวงตาสองข้างว่างเปล่า แต่วาวโรจน์ด้วยแสงสีเงินมัว มันไม่ได้เคลื่อนไหวเลียนแบบเรย์อีกแล้ว มันเป็น "ตัวตนจริง" ของความกลัวที่ยังหลงเหลืออยู่ในหัวใจเขา

เสียงระบบกระซิบในใจเรย์

【คำเตือน: ด่านพิเศษเปิดใช้งาน — Absolute Silent Duel】

【กฎ: หากเปล่งเสียงแม้แต่ครั้งเดียว = ล้มเหลวทันที】

เรย์ยกมีดขึ้นช้า ๆ เงาร่างนั้นเองก็แผ่ควันเวทดำออกมาเหมือนคลื่นน้ำหมุนวน ขยับมือเปล่า ๆ ทว่าแรงกดดันที่ส่งมาทำให้กระดูกทั้งร่างของเรย์สั่นสะเทือน ฟึ่บ!! มันพุ่งเข้าโจมตีด้วยความเร็วเหนือสายตา แต่เรย์ "ไม่หลบ" ทันที เขาเพียงก้าวเท้าเบา ๆ หมุนตัวอย่างแม่นยำพอที่จะเบี่ยงหลบคมพลังเวทที่ฟาดผ่านไปเฉียดหางผม ฉัวะ! เสียงเสี้ยววินาทีแห่งการปะทะสายเวทกับพื้นหิน เงาร่างแทงหมัดกลับมาอีกครั้ง เรย์ลื่นกายต่ำหลบอย่างแม่นยำ ร่างโน้มต่ำจนแทบจะแนบพื้น มือขวาไถลมีดเฉียงตัดสวนกลับเข้าลำตัวคู่ต่อสู้ เสียงโลหะกรีดร้องในความเงียบ เงาร่างแตกสะเก็ดเวทกระจาย ทว่าไม่สลาย “เร็วเกินไป... ต้องรอจังหวะเดียวเท่านั้น...” เรย์คิดในใจ เขาตั้งสมาธิจดจ่อกับการเคลื่อนไหวทุกเซนติเมตรของศัตรู จังหวะกล้ามเนื้อเกร็งก่อนปล่อยหมัด จังหวะไหล่ที่ยุบก่อนพุ่งหมัดตรง และในที่สุด ในเสี้ยวพริบตาที่เงาร่างพยายามปรับท่าโจมตีใหม่— เรย์เหยียบเส้นแสงใต้เท้า ดีดตัวพุ่งเข้าไปเหมือนอัสนีสายหนึ่ง! ฟึ่บ!!! มีดของเขาทะลุผ่านหัวใจของเงาร่างอย่างแม่นยำ ไม่มีเสียงกรีดร้อง มีเพียงแสงสีเงินแตกสลายเป็นผุยผง ก่อนถูกสายลมแห่งมิติพัดหายไป สนามกลับมาเงียบอีกครั้ง เส้นแสงใต้เท้าเรย์สว่างจ้า แล้วแผ่ออกกลืนกินความว่างเปล่าทั้งหมด

เสียงระบบดังขึ้นในหัว

【การทดสอบ Absolute Silent Duel: ผ่านแล้ว】

【ทักษะใหม่ปลดล็อก — Shadowflow Reflex (สัญชาตญาณการเคลื่อนที่ในมิติ)】

【ค่าพลัง AGI +25 | INT +10 | CHA +5】

...

เรย์ยืนนิ่งอยู่กลางแสงที่เริ่มล้อมรอบตัว เขาหลับตา สูดลมหายใจลึก ๆ แม้ไม่มีเสียงปรบมือ แม้ไม่มีการเฉลิมฉลอง แต่เขารู้ —ตัวเองกำลังแข็งแกร่งขึ้นอย่างแท้จริง และนี่เป็นเพียง "ก้าวแรก" บนเส้นทางอันยาวไกล ที่เขาจะต้องก้าวข้ามเงาแห่งตนเอง เพื่อช่วยเหลือ "คนที่สำคัญที่สุด" ให้กลับมาได้