กระทะเหล็กกู้โลก

        ตอนที่ 28แสงสว่างท่ามกลางความมืด

        ทั้งสี่วิ่งหนีออกจากหมู่บ้านท่าทาง‘สนุกสนาน’ แต่จะสนุกขนาดไหนนั้นคงต้องไปถามพวกเขาเอง    

        ซ่งเจิงหันกลับไปมองด้านหลังเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีซอมบี้ตัวไหนตามมาแล้วพวกเขามาถึงถนนที่เต็มไปด้วยดินโคลนในสภาพเหนื่อยอ่อนเจ้าลิงผอมและพี่ใหญ่กุ้ยดูไม่เป็นผู้เป็นคนอีกต่อไป ทั้งสองอ้าปากพะงาบ ๆเหมือนปลาขาดน้ำ ร่างใหญ่โตของพี่ใหญ่กุ้ยลงไปนอนแนบพื้นราวกับกำลังนมัสการพระแม่ธรณีส่วนลิงผอมนั้นล้มตัวลงข้าง ๆ และอ้าปากกอบโกยอากาศเข้าไป

        ฉู่อี้ยืนกอดอกเชิดหน้าขณะที่ซ่งเจิงหันกลับไปสบตาอีกฝ่ายอย่างท้าทายสีหน้าของฉู่อี้เปลี่ยนไปมาอยู่หลายครั้งแต่สุดท้ายเขาก็ล้มตัวลงกับพื้นอย่างไม่เต็มใจและปล่อยให้เหงื่อบนร่างกายไหลลงดิน

        ซ่งเจิงออกแรงเตะพี่ใหญ่กุ้ยเมื่อลมหายใจของพวกเขากลับมาเป็นปกติ“ตอนนี้กี่โมงแล้ว?”พี่ใหญ่กุ้ยยกศีรษะขึ้นมองนกกาที่กำลังบินกลับบ้านท่ามกลางแสงสีทองยามพระอาทิตย์ตกดินก่อนจะลูบท้องและตอบกลับไปอย่างมั่นใจว่า “ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว!”

        “จ๊อก… จ๊อก… จ๊อก…”

        เสียงท้องร้องประสานกันระงมทำให้พวกเขาพร้อมใจยกมือขึ้นกุมท้องโดยไม่ได้นัดหมายท่าทางพร้อมเพรียงดูพิลึกจนน่าขัน คนทั้งสี่เงียบไปครู่หนึ่งก็หัวเราะออกมา

        ซ่งเจิงหัวเราะจนหายใจไม่ทัน “ฮ่าๆๆ! เฮ้อ!ฮ่าๆๆ… หัวเราะอะไรไอ้น้อง? ฮ่าๆๆ!”

        ฉู่อี้หัวเราะน้ำหูน้ำตาไหล“ไม่รู้เหมือนกัน... ฉันแค่อยากหัวเราะเฉยๆ”

        ลิงผอมหัวเราะสุดเสียง“รู้สึกกันไหมว่าพวกเราเหมือนคนบ้าเลยว่ะ…”

        พี่ใหญ่กุ้ยหัวเราะเมื่อได้ยินคำพูดของลิงผอมเขามองไปยัง ‘ขนมเปี๊ยะนึ่ง’ สีแดงทางทิศตะวันตกพร้อมกับแลบลิ้นเลียริมฝีปาก“จะได้กินข้าวแล้ว มีความสุขจังเลยโว้ย!”    

        ฉู่อี้ปาดน้ำตาที่ไหลออกมา “ใช่เลย!กินข้าวกัน! ดีใจชะมัด!”

        ซ่งเจิงถีบก้นของพี่ใหญ่กุ้ยพร้อมเอ็ดลั่น“ไอ้ตะกละ!”

        พี่ใหญ่กุ้ยมองดู ‘ขนมเปี๊ยะ’ทางทิศตะวันตกอีกครั้งเขาไม่สนใจคำด่าของซ่งเจิงในเวลาที่ท้องร้องดังลั่นเหมือนมีกลองศึกอยู่ข้างในแบบนี้หรอกลิงผอมลุกขึ้นกวาดสายตาไปรอบ ๆพลางใช้มือปัดฝุ่นที่ก้นของตัวเองก่อนชี้ไปทางทิศใต้ “ไปทางนั้นกันเถอะพวกเรา”

        ซ่งเจิงลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากมือและดึงพี่ใหญ่กุ้ยให้ลุกขึ้นตาม“ได้ ไปทางนั้นกัน”

        พี่ใหญ่กุ้ยมองขนมเปี๊ยะที่ลับขอบฟ้าไปแล้วครึ่งหนึ่งตาละห้อยพลางกลืนน้ำลายลงคอส่วนฉู่อี้จ้องมองภาพแสงสุดท้ายของวันที่ย้อมหมู่เมฆให้เป็นสีแดงเพลิงตาไม่กะพริบ“สวยจริง ๆ ไม่รู้ว่าต่อไปจะมีโอกาสเห็นมันอีกหรือเปล่า” 

        ซ่งเจิงยื่นมือให้ “มีสิต้องมีโอกาสอีกแน่นอน” ฉู่อี้มองมือสกปรกของซ่งเจิงก่อนจะยิ้มแฉ่งอวดฟันขาวสะอาดจนอีกฝ่ายตาพร่าเขาจับมือซ่งเจิงลุกขึ้นยืนด้วยแววตาเปล่งประกายราวกับทองยี่สิบสี่กะรัต

        ทั้งสี่เดินต่อมาไม่ไกลจนถึงสถานที่นัดพบลิงผอมมียศเป็นนายพลส่วนซ่งเจิงและพี่ใหญ่กุ้ยเป็นเพียงนายทหารธรรมดาพวกเขาเริ่มตั้งค่ายกันอย่างเรียบง่าย ฉู่อี้ที่เฝ้ามองอยู่นั้นอยากร่วมวงด้วยใจแทบขาดลิงผอมที่เหลือบไปเห็นจึงพยักหน้าอนุญาตด้วยความขบขัน

        ยังไม่ทันที่ลิงผอมจะได้พักหายใจซ่งเจิงและฉู่อี้ก็เริ่มส่งเสียงโหวกเหวกทันทีเมื่อเขาหันไปมองกลับต้องโมโหยิ่งกว่าเดิม ซ่งเจิงเป็นตัวป่วน ฉู่อี้ก็เป็นตัวป่วนและเมื่อป่วนกับป่วนมาเจอกันย่อมทำให้ความวุ่นวายทวีคูณยิ่งขึ้น!

        กระโจมชั้นดีกลายสภาพเป็นก้อนกลมจนลิงผอมต้องตะโกนด่าออกมา“พวกนาย! ไปเก็บผักเก็บปลาเลยไป!”

        ซ่งเจิงและฉู่อี้ย่นคอลงพลางถอนหายใจอย่างปลงตก“เหมือนโลกนี้กำลังหัวเราะเยาะเย้ยฉันอยู่เลย”

        ทั้งสองหันมามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจก่อนโผเข้ากอดกันทันที“เพื่อนรู้ใจ!”

        ลิงผอมได้แต่หัวเราะอย่างเอือมระอา “เหอะ ๆ…”

        เด็กไร้ประโยชน์ทั้งสองคนวิ่งไปยังป่าใกล้เคียงเพื่อหาผลไม้

        ซ่งเจิงมองดูผืนป่าตรงหน้าพลางเกาหัวไปมา“นายรู้เหรอว่าอะไรกินได้กินไม่ได้?”

        ฉู่อี้พยักหน้าและยกมือลูบคางอย่างใช้ความคิด“ฉันไม่รู้…”

        ซ่งเจิงเงยหน้ามองท้องฟ้าเขาไขว้มือไว้ด้านหลังก่อนพึมพำออกมา “เฮ้อ… เมื่อก่อนฉันก็พอรู้อยู่หรอกแต่โลกนี้มันเปลี่ยนไปมากแล้ว… จนตอนนี้ฉันไม่รู้อะไรเลย”

        ฉู่อี้ยกมือขึ้นกอดอก“บางทีนี่อาจเป็นโอกาสให้เราได้ทำความรู้จักกับโลกใบนี้ใหม่อีกครั้ง…”

        แววตาของซ่งเจิงเปล่งประกายขึ้นมาทันที“สุดยอด นายพูดได้ดีนี่! พูดดีจริง!”

        ฉู่อี้โบกมือไปมาอย่างเขินอาย“ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า…” 

        ลิงผอมกัดฟันแน่น “นี่คือสาเหตุที่พวกนายกลับมามือเปล่างั้นเหรอ?”

        ซ่งเจิงส่ายหน้า“ลมพัดน้ำตาของฉันไปหมดแล้ว นายเลยไม่เห็นว่าฉันซาบซึ้งกับคำพูดนั้นแค่ไหน”

        ฉู่อี้ช่วยเสริม “ใช่! ถ้อยคำเพราะ ๆแบบนี้ก็มีไว้สำหรับคนประเสริฐเท่านั้นแหละ ชาวโลกธรรมดาไม่เข้าใจหรอก!”

        ลิงผอมรู้สึกเลี่ยนจนแทบอาเจียนกับคำพูดไร้สาระของทั้งสองคนออกไปด้วยกันไม่ทันไร… กลับมาก็เป็นบ้าไปแล้ว!ไม่อยากเชื่อว่าเด็กพิลึกสองคนมารวมตัวกันจะเป็นเอามากขนาดนี้!

        ซ่งเจิงและฉู่อี้เห็นท่าทางคลื่นไส้ของลิงผอมจึงรีบนำเห็ดที่เก็บได้ออกมาแย่งกันอวดทันที“นายดูนี่สิ! ดูนี่! เห็ดของฉันดูดีกว่าของเขาอีก!”ลิงผอมส่ายหัวทันทีที่เห็นเห็ดเหล่านั้นก่อนจะดึงกริชออกมา...

        ซ่งเจิงกำลังทำอาหารจากผักผลไม้ป่าที่พี่ใหญ่กุ้ยเก็บมาได้พลางบ่นพึมพำใบหน้าของเขาเป็นสีเขียวคล้ำและบวมตุ่ยเพราะรอยฟกช้ำ “ฉันก็แค่ล้อเล่นเอง…”

        ฉู่อี้ที่อยู่อีกด้านกำลังดิ้นรนแก้เชือกที่มัดมือทั้งสองข้างเอาไว้“ฮึบ… ฮึบ… ฮึบ…” เขาพยายามคายเห็ดพิษหลากสีที่ถูกจับยัดใส่ปากออกมาลิงผอมแสยะยิ้มพลางหยิบกริชขึ้นมาวางไว้ข้างตัว

        เมื่อซ่งเจิงเห็นท่าทางของฉู่อี้ที่กำลังถูกวางยาพิษอย่างน่าอนาถก็รีบผัดข้าวต่อด้วยความหวาดกลัว

        ซ่งเจิงนอนลงข้างฉู่อี้หลังกินอิ่มจนพุงกางเขาทอดสายตามองดวงดาวที่ส่องประกายระยิบระยับบนท้องฟ้าอย่างสบายใจฉู่อี้ที่กำลังแคะฟันอยู่เอ่ยชมขึ้น “พี่ซ่งผัดข้าวได้อร่อยมาก!”

        ซ่งเจิงลูบท้องตัวเองอย่างพึงพอใจ“งั้นเหรอ? ฉันเคย…” จู่ ๆเขาก็หยุดพูดและหันไปจ้องมองท้องฟ้าที่พร่างพราวไปด้วยหมู่ดาว “สวยจริง ๆ …”

        ฉู่อี้ไม่ได้สนใจคำตอบไม่ชัดเจนของซ่งเจิงก่อนหน้านี้เขาใช้มือหนุนหัวตัวเองนอนดูดาวเช่นกัน “ใช่ สวยมาก… ฉันเคยได้ยินมาว่าถ้าเราอธิษฐานกับดวงดาวเหล่านี้อย่างตั้งใจพวกเขาจะได้ยินคำขอของเรานะ…”

        ซ่งเจิงยกยิ้ม “งั้นเรามาลองกันเถอะ…”

        ฉู่อี้ลุกขึ้นเขามองไปยังซ่งเจิงก่อนหันไปมองดวงดาวที่ลอยเต็มฟ้า “ได้เลย!”

        เมื่อพูดจบเด็กหนุ่มก็หลับตาลงพร้อมกุมมือทั้งสองข้างไว้ที่อก

        ซ่งเจิงเองก็หลับตาลงพลางอธิษฐานเงียบ ๆในใจ เขาอยากกลับไปพบหลี่ว่านหลู อยากเป็นหัวหน้าในค่ายแห่งนี้ และที่สำคัญที่สุด…ขอให้พวกเขาจัดการสุนัขกลายพันธุ์ได้สำเร็จ ขอให้ทุกคนได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนับจากวันนี้ไปอย่าได้พบเจอความหวาดกลัว และขอให้มีอาหารกินอิ่มท้อง

        เมื่อซ่งเจิงลืมตาขึ้นอีกครั้งจึงเห็นว่าฉู่อี้กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่าซ่งเจิงลูบหน้าตัวเองก่อนถามออกไปด้วยความสงสัย “ทำไม? หน้าฉันมีอะไรติดอยู่รึไง?”

        ฉู่อี้ตั้งสติ แววตาของเขาทอประกายวูบไหว“พี่ซ่ง… ดวงดาวช่างสวยเหลือเกิน ดวงจันทร์ก็ด้วย”

        ซ่งเจิงหลุดยิ้ม “เด็กโง่มันก็สวยไปหมดนั่นแหละ…”

        ฉู่อี้ได้แต่เกาหัวและส่งยิ้มยิงฟันสดใสมาให้