เ้าของร้านใกับยาเซียนตันในมือนี่มันยาผสานลมปราณ แต่ก็ไม่เหมือนยาผสานลมปราณทั่วไป พอสังเกตอย่างละเอียดสีก็แตกต่างกัน
ยาผสานลมปราณเม็ดนี้ภายนอกที่เป็สีฟ้าอ่อนแต่สีเข้มกว่าขวดก่อนหน้านี้ลักษณะเช่นนี้เขาเจอมาไม่น้อย แต่พวกนั้นล้วนเป็คุณภาพระดับกลางยาเซียนตันระดับกลางนั้นสีมักจะเข้มกว่าระดับล่างอยู่แล้ว
แต่ยาเม็ดนี้ก็ไม่เหมือนยาเซียนตันระดับกลางเพราะสีนั้นอ่อนกว่ายาเซียนตันระดับกลางเล็กน้อย
เ้าของร้านรีบคว้าขวดที่สี่ขึ้นมาด้านในบรรจุด้วยยาคล้ายพิษ ลักษณะเหมือนกับยาผสานลมปราณขวดที่สาม เขาพบเจอเื่ราวมานับไม่ถ้วนก็ยากที่จะกระจ่างได้ทำไมคุณภาพระดับล่างเหมือนกัน แต่กลับมีสีที่ต่างกันได้
“คุณชาย นี่มัน” เ้าของร้านอดที่จะถามไม่ได้
โหยวเสี่ยวโม่เมื่อเห็นท่าทีประหลาดใจของเขาก็โล่งอกถ้าเอะใจก็แสดงว่ายาเซียนตันของเขายังพอมีลูกเล่นบ้าง ต้องขายได้ราคาที่ดีแน่นอน
“สองขวดนี้ต่างกับอีกสองขวดถึงแม้จะเป็คุณภาพระดับล่างเหมือนกัน แต่ความอันตรายในการใช้ยาไม่สูง ราวๆร้อยละสิบ”
เมื่อได้ยินดังนั้นเ้าของร้านถึงกับตะลึงงัน
สายตาที่จดจ้องโหยวเสี่ยวโม่เหมือนกับเป็ตัวประหลาดแต่ก็ปนไปด้วยความซับซ้อน คิดไม่ถึงเลยว่าหนุ่มน้อยผู้นี้จะนำพาความตกตะลึงให้เขาได้เพียงนี้
เขาเป็คนขายยาเซียนตันย่อมต้องรู้เื่ราวเกี่ยวกับยาเซียนตันบ้าง
จากที่เขารู้มายาเซียนตันที่ผ่านการหลอมร้อนมานั้นถ้าเป็คุณภาพระดับล่างยังไงคยวามเสี่ยงก็ไม่ต่ำกว่าร้อยละสิบห้าเขาเองก็ไม่แน่ใจว่ามีนักหลอมยาทำได้เช่นนี้หรือไม่แต่นี่ก็เป็ครั้งแรกที่เขาพบเจอ
ถ้าเื่นี้ถูกกล่าวออกไปคงทำเอาผู้คนตกตะลึงแน่นอน
ยาเซียนตันระดับล่างที่มีความอันตรายอยู่แค่ร้อยละสิบต่ำกว่าที่ผ่านมาร้อยละห้า แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนในดินแดนหลงเสียงตระหนกได้ถ้าเขาได้ยาพวกนี้ในมือแล้วละก็…
เ้าของร้านมองโหยวเสี่ยวโม่อย่างสับสน เด็กหนุ่มนี่ช่างน่าอัศจรรย์เมื่อคุมสติได้ เขาเอ่ยถาม “คุณชาย ยาพวกนี้ท่านหลอมเองรึ”
“ข้าหลอมเองแต่อาจารย์เป็คนสอนข้าน่ะ”
โหยวเสี่ยวโม่จ้องเ้าของร้านตาใสแป๋วพระเ้าให้อภัยข้าด้วยเถิดที่พูดปด จากท่าทางใของเ้าของร้านเมื่อครู่เขาก็รู้เลยว่า ยาที่หลอมออกมานั้นพิเศษไปจากยาทั่วไป เพื่อที่จะเลี่ยงปัญหาเลยไม่กล้าบอกไปว่าเขาฝึกฝนจนหลอมยาพวกนี้ได้เอง
ถึงได้ขอยืมชื่ออาจารย์ที่ยังไม่เคยเจอหน้ามาอ้างก่อน
“อาจารย์ผู้นั้นคือ” เ้าของร้านรู้สึกฉงน ถึงแม้ในความจริงเขาจะรู้สึกว่าคำตอบที่ได้นั้นก็น่าจะปกติ
“เื่นี้ข้าไม่ค่อยสะดวกที่จะเอ่ย”
โหยวเสี่ยวโม่ไม่อยากชักป้ายประจำตัวของสำนักเทียนซินเพราะรู้ว่าเ้าของร้านต้องเลื่อมใสเขาอีกเป็แน่แต่ในคราวเดียวกันก็อาจทำให้เป็ปัญหาเพิ่ม ถ้าข่าวไปถึงสำนักแก้ตัวอย่างไรก็ฟังไม่ขึ้นแน่
เ้าของร้านมีท่าทีเข้าใจ เพราะถ้าเขาล่วงรู้เคล็ดลับนี้ก็จะเก็บงำไว้ไม่เปิดเผยออกมา ทว่าเด็กหนุ่มยอมเอายาพวกนี้ออกมาขายย่อมต้องผ่านความเห็นชอบของอาจารย์แล้วแน่ แบบนี้ก็จัดการง่ายหน่อย
เมื่อเก็บเม็ดยาใส่ขวดเรียบร้อยเ้าของร้านพูดด้วยสีหน้านิ่ง “คุณชาย ในเมื่อท่านอยากขายยาพวกนี้งั้นข้าจะให้ราคาที่เหมาะสม ยาเซียนตันระดับล่างธรรมดาสองขวด ขวดละยี่สิบตำลึงทองส่วนที่เหลือสองขวด ข้าให้ราคาเม็ดละสิบตำลึงทอง ท่านว่าจะได้หรือไม่”
ดวงตาคู่โตดำขลับของโหยวเสี่ยวโม่เป็ประกาย
แต่หนึ่งเม็ดสิบตำลึงทองกับหนึ่งขวดยี่สิบตำลึงทองนี่ก็ช่างต่างกันเหลือเกิน นอกเหนือความคาดหมายของเขาแต่ว่าราคายี่สิบตำลึงทองต่อหนึ่งขวด เทียบกับร้านอื่นก็ยังสูงกว่าอยู่
ในสี่ขวด แต่ละขวดมียี่สิบเม็ดนี่คือครึ่งหนึ่งจากทั้งหมดที่เขา อีกครึ่งเขาตั้งใจเก็บไว้ไปถามร้านอื่น แต่เ้าของร้านให้ราคาสูงขนาดนี้ทำเอาเขาใจเต้นนัก ทว่า…
“เถ้าแก่ ราคาที่ท่านให้มามันสูงกว่าที่อื่นใช่หรือไม่”
โหยวเสี่ยวโม่ไม่คิดว่าด้วยหน้าตาจะทำให้เ้าของร้านเอ็นดูมากนักฉะนั้นการที่เขาให้ราคาสูงนั้น ย่อมต้องมีเหตุผลอื่นจึงลองถามออกไป
เ้าของร้านหัวเราะ “ใช่แล้ว”
โหยวเสี่ยวโม่คิดอยู่ชั่วครู่จากนั้นจึงเข้าใจ ทั่วไปแล้วการทำการค้าถ้าหากมีประโยชน์ร่วมกันก็มักจะให้ส่วนลดกับอีกฝ่ายเพื่อให้ค้าขายกันต่อไปอีกยาวๆ
ทว่าเงินเหล่านี้ล้วนมีประโยชน์กับเขายิ่งนัก เมล็ดพันธุ์ที่เขาจะซื้อนั้นมีไม่น้อยแรกเริ่มเขายังกังวลว่าเงินที่ขายยาเซียนตันพวกนี้จะพอหรือไม่การค้าขายนี้ราวกับจุดประกายไฟท่ามกลางความหนาวเหน็บ
“เถ้าแก่ ขาจะขายยาเซียนตันพวกนี้ให้ท่านแต่มีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่ง”
“เงื่อนไขอะไรรึ” เ้าของร้านถาม
โหยวเสี่ยวโม่พูดอย่างระวัง “ข้าไม่้าให้ใครรู้ว่าข้าเป็คนหลอมยาเซียนตันพวกนี้ยังไงก็ตามข้าไม่อยากเื่ของข้าแพร่งพรายออกไป ถ้ามีคนมาขาย ก็บอกไปว่าไม่รู้ถ้าท่านตอบรับ อีกหน่อย ข้าจะมาขายให้ท่านอีก” โดยเฉพาะสำนักเทียนซิน
“ได้เลย” เ้าของร้านตอบทันที
เขาเองไม่คิดจะพูดออกไปอยู่แล้วแหล่งขายดีๆ เช่นนี้ก็ต้องเก็บไว้ในมือตัวเองสิอีกอย่างคำร้องขอของเขาก็สมเหตุสมผล
เมื่อจบการเจรจาเ้าของร้านก็คำนวณเงินให้เขา
ธรรมดาสองขวดเท่ากับสี่สิบสองขวดที่พิเศษทั้งหมดเท่ากับสี่ร้อย รวมทั้งหมดเป็สี่ร้อยสี่สิบตำลึงท่องนี่เป็รายได้ก้อนแรกที่เขาหาได้ั้แ่มายังโลกนี้
เท่าที่เขารู้ สำหรับครอบครัวธรรมดาหนึ่งตำลึงทองก็สามารถอยู่ได้ครึ่งเดือนแล้ว
3K
