Age of war

วันที่ 88 ของเกมส์แห่งสงคราม

ในที่สุดก็ถึงวันแห่งชะตากรรมของเผ่ามนุษย์

และยังเป็นวันเดียวกับที่ความมืดแห่งการล่มสลายคืบคลานสู่ผืนแผ่นดิน

เทพเจ้าทั้งสาม ไร้หน้า ไร้แขน และไร้ขา ไม่ลืมที่จะทำตามสัญญาที่ให้เอาไว้ในวันแรก

นั่นคือการล่มสลายของโลก

ในยามเวลาเที่ยงคืนที่ขึ้นวันใหม่ ได้มีแผ่นดินไหวสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งทวีป

ความมืดที่เคยจำกัดวงกว้างแค่ผืนทะเลได้คืบคลานสู่ผืนแผ่นดิน

มหาทวีปภาคเหนือ ตะวันออก ใต้ และตะวันตกล่วนจมลงสู่ความมืดที่ไร้ก้นบึ้ง

ทุกสิ่งที่สัมผัสความมืดนั้นต่างถูกดูดทำลายเข้าไปในห้วงมิติที่เหนือความรู้และสามัญสำนึกของพวกเขา

ภูเขาภาคตะวันตกสุดขอบทวีป

ทะเลสาบภาคตะวันออกสุดขอบทวีป

แม้แต่ริมชายทะเลภาคเหนือกับภาคใต้ของทวีปก็เช่นกัน

ทุกสิ่งล้วนกำลังถูกความมืดกลืนกินหายไปสิ้น

เป็นโชคดีของเผ่าภูติที่อารยธรรมของพวกเขาคืออารยธรรมลอยฟ้า เลยทำให้ง่ายต่อการเคลื่อนย้ายเมืองหลวง

เมืองภูติที่ลอยเหนือทะเลสาบได้ลอยเคลื่อนตัวหนีมาสู่บริเวณทะเลป่า หรือก็คือเคลื่อนตัวเข้าใกล้ภาคตะวันออกกลางของทวีป

เผ่าอาร์โธร์โพดาที่ซ่อนตัวอยู่ทางใต้สุดของทวีปก็เริ่มเคลื่อนย้ายเมืองหลวงเช่นกัน

องค์ราชินีทั้งห้าต่างรีบสั่งเคลื่อนย้ายขึ้นเหนือผ่านเส้นทางใต้ดินที่ไม่มีใครเห็นเพื่อหลบหนีเงามืดแห่งการล่มสลายที่ว่า

แต่น่าแปลกที่ทั้งสองเผ่าย้ายเมืองโดยไม่มีคริสตัลแห่งชีวิตปรากฏให้เห็นเลย

มันอยู่ที่ไหนหรือ?

เรื่องนั้นคงมีแต่พระเจ้ากับเผ่าของพวกเขาเท่านั้นที่รู้

แน่นอนว่าเหตุการณ์วุ่นวายเช่นนี้ต้องถูกส่งรายงานไปหยั่งที่นักรบในแนวหน้าที่อยู่ช่วงตอนกลางของทวีป

แต่เนื่องจากเห็นความมืดที่ว่ากลืนกินเข้าใกล้ทวีปอยู่ทุกวัน พวกเขาจึงไม่ค่อยตกใจเท่าไหรนัก

อีกอย่างการจัดการเรื่องเมืองหลวงมันเป็นหน้าที่ของฝ่ายปกครองที่ไม่เกี่ยวข้องกับนักรบอย่างพวกเขา

ดังนั้นแผนการบุกโจมตีเผ่ามนุษย์จึงยังคงดำเนินต่อไปเช่นเดิม

ความเลวร้ายของเงามืดที่กลืนกินทวีปนั้นยังส่งผลกระทบต่อเผ่ายักษาเช่นกัน

พวกเขาที่ซ่อนตัวอยู่หุบเขาทางตอนเหนือต้องจำยอมย้ายที่ตั้งมาสู่ริมฝั่งหุบเขาอีกฟากที่อยู่ใกล้เขตแดนของเผ่ามนุษย์

คริสตัลประจำเผ่าถูกเคลื่อนย้ายด้วยแรงงานสัตว์ เต็นท์ที่ถูกตั้งริมผาถูกเก็บขึ้น ประชากรร่างยักษ์ต่างเร่งรีบย้ายฐานที่ตั้งอย่างร้อนรน

พวกเขาได้เคลื่อนขบวบผ่านความมืดยามค่ำคืนก่อนที่ฟ้าจะสางเพื่อไปสู่อีกฟากของหุบเขากัน

จากเหตุการณ์นี้คงต้องบอกว่าเผ่าที่โชคดีที่สุดคือเผ่ามนุษย์ เพราะพวกเขาตั้งเมือง ณ ใจกลางของทวีปมาตั้งแต่แรก จึงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องเงามืดที่กลืนกินโลก ณ ตอนนี้ แต่สิ่งที่เผ่ามนุษย์ต้องกังวลนั้น คือเงามืดของกองทัพที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาต่างหาก

***ผู้กล้าสีแดงขาว [เปอร์ไซด์]

"เหวอ!? "

"ปี๊!? "

แผ่นดินที่สั่นไหวอย่างรุนแรงทำให้หนูลืมตาตื่นขึ้นมา

"ที่นี่คือ? "

"ปี๊~"

สิ่งแรกที่เห็นคือภาพของเจ้าหนูน้อยออกไซด์ที่กำลังบุกเข้ามาเลียใบหน้าอย่างดีอกดีใจ

ทำไมตัวหนูถึงมานอนอยู่กลางป่าแบบนี้ได้ละ?

"อุ๊ก..! "

ในตอนนั้นเองที่มีภาพของความทรงจำบางอย่างโลดแล่นเข้าสู่สมอง

ภาพของสัตว์เหล็กยักษ์ที่บินไล่

ภาพที่หนูพยายามต่อสู้อย่างหนักเพื่อให้ทุกคนหนีไปได้

และภาพของลุงบานาเผ่าสองเขาที่มาช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้เมื่อตอนนั้น

"เปอร์ไซด์ฟื้นแล้ว! "

"เออ… โซเดียม ไฮเจน? "

และคนที่แทรกเข้ามาขนาบข้างเจ้าหนูออกไซด์คือโซเดียมกับไฮเจน

ขนสีแดงสดกับขนสีขาวบริสุทธิ์กำลังโลดแล่นเต็มไปทั่ววิสัยทัศน์ของหนู

"อือ… ปวดหัวงะ~"

นี่ตัวหนูหลับไปกี่วันกันเนี่ยคะ?

"เธอสลบไปสิบห้าวัน เผ่าสองเขามาช่วยพวกเราเอาไว้ และตอนนี้พวกเรากำลังย้ายเมืองหนีลงใต้พร้อมกับพวกเขาเพื่อหนีความมืดแห่งการล่มสลายนะ"

เผ่าสองเขา? เงามืดแห่งการล่มสลาย?

ว่าแล้วหนูเลยยกร่างอันหนักอึ้งของตัวเองขึ้นมาเพื่อมองสภาพโดยรอบ

ที่ทางเหนือเลยออกไปไกลสุดเส้นขอบฟ้านั้น มันมีเงามืดอันน่ากลัวกำลังกลืนกินผืนแผ่นดินปรากฏอยู่

ส่วนตำแหน่งปัจจุบันในตอนนี้คือผืนป่าอันกว้างใหญ่ของหุบเขา

เส้นทางอันคดเคี้ยวตามริมผาแห่งนี้กำลังเต็มไปด้วยขบวนอพยบสองเผ่าพันธุ์

หนึ่งคือเผ่าของหนูที่เหลือประชากรเพียงหลักหมื่น

อีกหนึ่งคือเผ่าของคุณลุงสองเขาบานา

เผ่าที่มีเขี้ยว กล้ามเป็นมัด ตัวใหญ่มีเขาน่ากลัวเหล่านั้นกำลังช่วยเผ่าของหนูในการอพยบนี้ด้วย

และถ้าสังเกตให้ดี ก็จะพบว่าคนที่ช่วยแบกเปลให้หนูคือคนของเผ่าสองเขานั่นเอง

เป็นเผ่าที่ใจดีและอ่อนโยนผิดกับหน้าตามากค่ะ

"แล้วนี่พวกเราจะไปที่ไหนกัน? "

"ทางใต้ แต่ที่ไหนยังไม่รู้ พวกเราที่เป็นผู้ลี้ภัยคงทำได้แค่เดินตามเผ่าสองเขาไปเท่านั้น"

ไฮเจนตอบด้วยน้ำเสียงที่เศร้าหมอง

บางทีการที่พวกเราถูกทำลายคริสตัลแล้วต้องมาพึ่งใบบุญเผ่าอื่นแบบนี้ มันคงทำให้เธอเสื่อมเสียเกียรติอย่างมากละนะ

ในตอนนั้นเองที่มีเสียงดังวุ่นวายเกิดขึ้นตรงช่วงหัวขบวนอพยบ

" เกิดอะไรขึ้นกันนะ? "

ไฮเจนกับโซเดียมต่างพึมพำออกมาพร้อมกัน

"นี่มัน…"

และดูเหมือนว่าจะมีหนูเพียงคนเดียวที่ได้ยินเนื่องจากมีความสามารถทางร่างกายที่เหนือเผ่าปักษาคนอื่น ๆ

เสียงนั้นมาจากเผ่าสองเขา

"แกได้ยินข่าวยังวะ เห็นว่ากองทัพที่บุกไปแพ้ราบคาบเลยวะ"

"แถมเห็นว่าขุนนางบานากับแมงโกและเหล่าลูกน้องยังโดนพวกยักษาน้อยจับตัวไปอีกด้วย"

"ให้ตายสิ… แพ้สงคราม ถูกความมืดไล่ที่ แถมยังต้องมาดูแลเจ้าพวกอพยบที่แพ้สงครามพวกนี้อีก"

"อนาคตหลังจากนี้จะเป็นยังไงกันเนี่ย? "

บทสนทนานั้นฟังดูตึงเครียดและไม่สู้ดีเท่าไหรนัก

แถมยังรู้สึกได้ถึงความไม่พอใจที่มีต่อเผ่าของพวกหนูที่มาเป็นภาระให้กับพวกเขา

ว่าแต่ลุงบานากำลังถูกจับตัวไปอยู่หรือค่ะเนี่ย

ที่ว่าเผ่ายักษาน้อยคงหมายถึงเผ่าสองแขนสินะคะ?

"... ควรจะไปช่วย"

บุญคุณต้องทดแทนแค้นต้องชำระ

หนูไม่สามารถปล่อยให้ลุงบานาที่ยอมยื่นมือช่วยหนูกับเผ่าของหนูถูกจับตัวไปแบบนี้ได้หรอก

หนูจะต้องไปช่วยลุงบานา!

"ไฮเจน โซเดียม ออกไซด์ เดียวหนูขอตัวก่อนนะคะ! "

"เฮ้ย! นั่นเธอจะไปไหน!? "

หนูไม่สนใจพวกเขาแล้วกางปีกบินออกไปจากเปลอวนสีขาว

ความจริงควรหมดแรงเพราะไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน แต่คงเป็นฝีมือของพวกคุณวิญ--

“ (ก็บอกว่าไม่ใช่วิญญาณ แต่เป็นเผ่าเซลล์เดียวที่เรียกว่า [โพรแคริโอต] เดียวปัดเหนี่ยวเลย!) ”

---ของคุณโพรแคริโอตที่มาสิงร่างของหนู จึงทำให้ไม่รู้สึกหิวค่ะ

ว่าแล้วก็บินทะยานขึ้นฟ้าเลย~

เพื่อช่วยลุงบานาผู้มีพระคุณของหนู!

"นั่นเธอจะไปไหน? รอพวกเราด้วยสิ! "

"ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปคนเดียวอีกแล้ว! "

" ปี้! "

ดูเหมือนว่า โซเดียม ไฮเจน กับออกไซด์ อยากจะตามหนูมาด้วยค่ะ

งั้นดีละ ไปช่วยลุงบานาพร้อมกันเลยค่ะ!

ในเวลาเดียวกัน ณ ยามราตรีในเมืองหลวงฮิวซิตี้ของเผ่ามนุษย์

ที่ตรอกซอยอันคับแคบและไร้ผู้คนแห่ง มีร่างของสตรีผิวสีเขียวสูงสามเมตรในชุดคลุมสีเทาโทรม ๆ กำลังยืนบีบคอชายผิวขาวที่สูงสองเมตรด้วยแขนเพียงข้างเดียวอยู่

***นักรบยันเดเระ [แครอท]

"พวกแกจับตัวเผ่าของฉันไปไว้ที่ไหน? "

"..."

"ฉันว่าฉันพูดภาษาของพวกแกได้ถูกไวยากรณ์อยู่นะ? "

"ไปตายซะไอพวกยักษ์! "

ว่าแล้วชายผิวขาวตรงหน้าก็พ่นเสมหะใส่ข้า

"อย่างงั้นหรือ? "

ฉันออกแรงเพียงเล็กน้อยที่ข้อนิ้ว

ชายตรงหน้าคอหักตายแทบจะในทันที

"รายที่สิบแล้วหรือ? ให้ตายสิ สุ่มจับมาถามแบบนี้ต่อไปคงไม่ได้เรื่อง"

ฉันกำลังลอบเข้ามาสืบข้อมูลภายในเมืองของเผ่ายักษาน้อยด้วยตัวคนเดียว

ฉันคิดว่าตัวเองต้องรีบลงมือช่วยเหลือให้ไวที่สุด ดังนั้นจึงกำลังร้อนรนอย่างเห็น

แต่ทว่าหากเป็นแบบนี้ต่อไป การมีตัวตนของฉันในเมืองนี้คงความแตก

ไม่สิ เอาแค่คนที่ฉันพึ่งฆ่าไป พอตายครบวันกลับมาเกิดใหม่ ความมันก็แตกแล้วละ

นี่ฉันมีเวลาเหลืออีกเพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้นเองหรือ?

" (... มีร่องรอยของศัตรู!?) "

มีคนอยู่ข้างหลังฉัน

ฉันรีบซ่อนตัวอยู่หลังเงาของสิ่งก่อสร้างขนาดเล็กที่ส่งกลิ่นเหม็นโฉย

บางทีมันอาจจะเป็นถังขยะ แต่เวลาแบบนี้จะมาเรื่องมากไม่ได้หรอก

"##$&"

สิ่งที่ปรากฏตัวจากเงามืดของกำแพงนั้นคือกลุ่มขนาดเล็กของเผ่าตัวเขี้ยวกับเผ่าตัวจิ๋ว

สองเผ่าที่เคยรบราฆ่าฟันกลับมาทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ในเมืองของเผ่ายักษาน้อย

พวกมันมาทำอะไรที่นี่กันนะ?