ลิขิตเทพพันธนาการมาร

ใต้ภูเขาหินดำไม่มีรุ่งเช้า

โลกเบื้องบนอาจมีแสงอาทิตย์ มีเสียงนก มีลมอ่อนพัดผ่านชายคาเรือน แต่ใต้รอยแยกแห่งนี้ เวลาเป็นเพียงความมืดที่หนาและบางลงตามลมหายใจของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ แสงสีเงินรอบวงอักขระยังไม่ดับ เพียงซีดลงกว่าคืนก่อนมาก ทุกครั้งที่หมอกดำด้านนอกขยับเข้าใกล้ เส้นอักขระบางเส้นจะสั่นเหมือนสายพิณที่กำลังจะขาด แล้วกลับมานิ่งอีกครั้งเมื่อไป๋หลีอิงแตะปลายนิ้วลงบนพื้นหินอย่างแผ่วเบา

เย่เทียนตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างถูกแยกออกเป็นเส้นเล็ก ๆ แล้วประกอบกลับอย่างไม่สมบูรณ์ จุดที่เข็มจันทร์เคยแตะเมื่อคืนยังเย็นอยู่ แม้ไม่มีบาดแผลชัดเจน แต่ภายในกลับเหมือนมีรอยบาง ๆ ถูกขีดไว้ตามร่องทางชีพจรที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีมาก่อน

เขาขยับนิ้วช้า ๆ

ไม่ได้แข็งแกร่งขึ้นทันตา

ไม่ได้มีพลังหลั่งไหลจนหินใต้ฝ่ามือแตกร้าว

แต่ความรู้สึกต่อร่างกายเปลี่ยนไป บางสิ่งที่เคยคลุมเครืออยู่ใต้ผิวหนังเริ่มมีขอบ มีทิศ และมีตำแหน่ง ราวกับก่อนหน้านี้เขาเดินอยู่ในห้องมืดโดยคิดว่ามีเพียงประตูเดียว แต่เมื่อคืนไป๋หลีอิงจุดแสงขึ้นให้เห็นว่าผนังทั้งผืนเต็มไปด้วยรอยแยกที่ซ่อนอยู่

ไม่ใช่ทุกทางเดินควรเปิด

ไม่ใช่ทุกทางเดินปลอดภัย

แต่เขาเห็นแล้วว่ามันมีอยู่

ไป๋หลีอิงนั่งพิงแท่นหินอยู่ไม่ไกล สีหน้าของนางยังซีด ริมฝีปากมีสีเลือดจาง ๆ แต่ดวงตากลับสงบนิ่งกว่าคนบาดเจ็บควรจะเป็น ตรงหน้าของนางมีซองผ้าเงินวางอยู่ เข็มจันทร์เก้าเล่มเรียงอยู่ด้านใน เงาแสงสีเงินบนปลายเข็มทำให้ของชิ้นนั้นดูงดงามจนคล้ายเครื่องประดับ หากเย่เทียนไม่เคยถูกมันแตะร่างเมื่อคืน เขาอาจเชื่อเช่นนั้นได้ง่าย ๆ

“ตื่นแล้วก็นั่งลง” นางกล่าวโดยไม่มองเขา

เย่เทียนยันตัวลุกขึ้นอย่างระวัง ไหล่ซ้ายยังตึงอยู่ หลังคอยังเย็นวาบ เขาเดินไปนั่งในวงอักขระเล็กตรงหน้าเหมือนเมื่อคืน แต่คราวนี้ไม่ได้แค่นั่งตามคำสั่ง เขารู้แล้วว่านางกำลังจะเปิดบางสิ่งในร่างเขา และสิ่งนั้นอาจไม่ยอมให้เปิดง่าย ๆ

ระยะในวงแสงเล็กกว่าที่คิด เมื่อเขานั่งลงก็ได้กลิ่นตัวนางจางๆ เย่เทียนชะงักไปครึ่งลมหายใจ ก่อนกดสายตาลงกับพื้นหิน

“ลมหายใจเจ้าเสียจังหวะ” นางกล่าว

เย่เทียนนิ่งไปเล็กน้อย “ข้ากำลังพยายามไม่มองเข็มนั่นนานเกินไป”

พูดแล้วเขาก็เงียบลง

ไป๋หลีอิงวางปลายนิ้วลงบนหลังเขาอย่างแผ่วเบา นางเลื่อนนิ้วช้า ๆ จากหลังคอไปยังแนวกระดูกสันหลัง ความเงียบของนางยาวกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา จนเย่เทียนเริ่มรู้สึกว่าความเงียบนั้นหนักกว่าคำพูด

“เมื่อคืนข้าตรวจเจ้าไปครึ่งหนึ่ง” นางกล่าวในที่สุด “วันนี้ข้าจะไม่ถามว่าเจ้าพร้อมหรือไม่ เพราะคำตอบนั้นไม่มีประโยชน์”

เย่เทียนหลับตาลง “แล้วคำตอบอะไรมีประโยชน์”

“ร่างเจ้ารับแรงย้อนกลับได้มากเพียงใด”

คำว่า “แรงย้อน” ทำให้เขาขมวดคิ้ว

ไป๋หลีอิงไม่อธิบายทันที นางหยุดปลายนิ้วอยู่ใต้สะบักซ้าย ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เย่เทียนรู้สึกฝืดที่สุดตั้งแต่เมื่อคืน

“ร่องทางบางเส้นในร่างเจ้าไม่ตอบสนองเมื่อถูกดันขึ้น” นางกล่าว “แต่เมื่อกดแรงลงต่ำ มันกลับสั่นก่อนทางหลักเสียอีก”

“เช่นนั้นแปลว่าอะไร”

“แปลว่าเส้นทางของเจ้าไม่เหมือนตำราฝึกทั่วไป” นางถอนนิ้วออก “และไม่เหมือนสิ่งที่เมืองเล็ก ๆ ควรสอนกันได้”

เย่เทียนหันไปมองนาง ครั้งนี้นางไม่ห้าม เขาจึงเห็นว่าสายตาของไป๋หลีอิงมีความคิดอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ ราวกับนางกำลังเทียบร่างของเขากับสิ่งที่อยู่ในความทรงจำอันห่างไกล

“ท่านเคยเห็นคนแบบข้าหรือ” เขาถาม

“ไม่เคย”

คำตอบนั้นทำให้เย่เทียนนิ่งลง

ไป๋หลีอิงลดสายตามองเข็มจันทร์ในซองผ้าเงิน ก่อนกล่าวต่อด้วยเสียงเบากว่าเดิม “แต่ข้าเคยเห็นบันทึกหนึ่ง”

บันทึก

คำคำนั้นทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปเล็กน้อย เย่เทียนไม่รู้ว่าบันทึกของนางมาจากที่ใด แต่เพียงฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าไม่ใช่ตำราฝึกของตระกูลใดในเมืองชิงหลาน

“บันทึกนั้นขาดครึ่งหนึ่ง บางบรรทัดถูกลบ บางบรรทัดเหมือนตั้งใจเขียนไว้ให้คนอ่านแล้วไม่กล้าลอง”

“แล้วท่านยังคิดจะลองกับข้า?”

“ข้าไม่ได้คิดจะทำตามมันทั้งหมด” นางกล่าว “เพียงใช้มันยืนยันว่าร่างเจ้าควรเริ่มจากทางที่คนทั่วไปไม่เริ่ม”

เย่เทียนมองเข็มเงินเก้าเล่มอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้กลัวเพียงความเจ็บ เขาเริ่มเข้าใจว่านี่ไม่ใช่การฝึกธรรมดา ไม่ใช่การสอนตามตำราสำเร็จรูป แต่เป็นการเดินบนสะพานที่ครึ่งหนึ่งถูกตัดขาด และคนที่นำทางเขาก็ยังไม่รู้ว่าปลายทางอีกด้านอยู่ที่ใด

“บันทึกนั้นเขียนว่าอะไร” เขาถาม

ไป๋หลีอิงนิ่งไปครู่หนึ่ง

“มันพูดถึงร่างที่ไม่ควรฝืนดันพลังขึ้นตามฟ้า แต่ต้องรับแรงย้อนลงเพื่อหาเส้นที่ซ่อนอยู่ ผู้เขียนเรียกมันว่าเส้นทางที่ไม่เดินตามฟ้า”

เย่เทียนฟังแล้วรู้สึกความเย็นในท้องน้อยขยับอีกครั้ง

ไม่เดินตามฟ้า

คำนี้ไม่ใช่คำที่เด็กเมืองชิงหลานควรเข้าใจ แต่กลับเหมือนมีอะไรบางอย่างในร่างเขาตอบสนองต่อมันอย่างเงียบ ๆ

“แล้วคนในบันทึกนั้นรอดหรือไม่”

“บันทึกขาดก่อนถึงตรงนั้น”

เย่เทียนหัวเราะเบามาก ไม่รู้เพราะขบขันหรือฝืนหัวเราะเพื่อปิดบังความกลัว “ฟังแล้วข้ารู้สึกมั่นใจขึ้นมาก”

ไป๋หลีอิงมองเขาแวบหนึ่ง “เจ้ายังมีแรงประชด แปลว่ายังไม่กลัวจนเสียสติ”

“ข้ากลัวอยู่” เขาตอบตามตรง

คราวนี้ไป๋หลีอิงมองเขานานขึ้นเล็กน้อย

เย่เทียนไม่ได้หลบสายตา “แต่ถ้ากลัวแล้วไม่ทำ ข้าคงไม่ต้องตกลงมาถึงที่นี่ตั้งแต่แรก”

คำตอบนั้นทำให้ความเงียบในวงแสงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่อบอุ่นขึ้น แต่จริงขึ้น เหมือนระหว่างคนสองคนมีสิ่งใดวางลงโดยไม่ต้องประกาศ

ไป๋หลีอิงหันกลับไปหยิบเข็มจันทร์เล่มแรก “ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่ข้าจะเสี่ยงเปิดทางให้เจ้า”

เย่เทียนไม่ได้แทรก

นางวางเข็มไว้บนปลายนิ้ว แสงสีเงินบนตัวเข็มสั่นเบา ๆ

“ข้ามองทางของเจ้าไม่ชัด”

เย่เทียนค่อย ๆ เงยหน้า “ทางของข้า?”

“คนส่วนใหญ่มีรอยให้ตาม แม้จะเลือน แม้จะขาด แม้จะถูกหมอกบัง แต่ยังพอรู้ว่าทางเดินจะพาไปที่ใด” นางกล่าวช้า ๆ “ของเจ้าหายไป”

เย่เทียนไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ขนบนต้นคอลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ท่านหมายถึงอนาคตหรือ”

ไป๋หลีอิงไม่ได้ตอบตรง ๆ นางเพียงใช้ปลายนิ้วแตะเข็มเบา ๆ แล้วแสงรอบวงอักขระก็อ่อนลงชั่วขณะ ราวกับเสียงทั้งหมดในหุบเขาถูกลดลงครึ่งหนึ่ง

“เรียกมันว่าความเคยชินของข้าก็พอ”

คำตอบนั้นคลุมเครือ แต่ไม่ใช่ความคลุมเครือไร้ฐาน เย่เทียนรู้สึกได้ว่านางเลี่ยงคำตอบ

เขาจึงไม่ถามต่อ

ไป๋หลีอิงกล่าวต่อ “ข้าเห็นคนใกล้ตายมามากพอจะรู้ว่าลมหายใจใดกำลังจะดับ แต่เจ้าเมื่อคืน…เมื่อข้าพยายามมองต่อ ข้างหน้าเจ้ากลับว่างเปล่า”

เย่เทียนฟังอย่างเงียบงัน

“เพราะฉะนั้นท่านช่วยข้าเพราะอยากรู้ว่าทำไม?”

“ใช่”

คำตอบนั้นตรงมาก แต่ครั้งนี้เขาไม่รู้สึกว่าถูกลดค่าลงเป็นเครื่องมืออย่างที่ควรจะรู้สึก นางไม่โกหก ไม่แสร้งทำเป็นอ่อนโยน ไม่บอกว่าเห็นพรสวรรค์ยิ่งใหญ่ในตัวเขา นางเพียงยอมรับว่าเขาคือสิ่งที่นางอ่านไม่ออก และสิ่งที่นางอ่านไม่ออกนั้นสำคัญพอให้ช่วยประคองไว้

ในหุบเขาเช่นนี้ นั่นอาจเป็นความจริงใจรูปแบบหนึ่ง

“ถ้าอย่างนั้น” เย่เทียนกล่าวช้า ๆ “ข้าก็ควรรอดให้นานพอให้ท่านได้คำตอบ”

ไป๋หลีอิงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนเริ่มอธิบายเข็มจันทร์ด้วยน้ำเสียงที่ต่างจากเดิม นางไม่ทำให้มันน่ากลัวเกินจำเป็น และไม่ลดทอนอันตรายของมัน

“เข็มนี้ไม่ได้เปิดชีพจรแทนเจ้า มันตรึงขอบร่องทางไว้ ถ้าทางที่เจ้ารับแรงย้อนเริ่มฉีก ข้าจะปิดมันก่อนที่มันจะลาม”

เย่เทียนมองปลายเข็ม “แล้วถ้าปิดไม่ทัน”

“เจ้าจะบาดเจ็บหนัก” นางกล่าว “และข้าจะเสียแรงรักษาเจ้ามากกว่าแรงที่ข้ามีอยู่ตอนนี้”

คำตอบนั้นทำให้เย่เทียนมองใบหน้าซีดของนางอีกครั้ง นางพูดเหมือนคำนวณ แต่เขารู้ว่านี่คือข้อจำกัดจริง นางไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะช่วยเขาผิดพลาดได้หลายครั้ง

“ถ้าเช่นนั้นท่านเองก็เสี่ยง”

“ใช่”

“ทำไมยังทำ”

ไป๋หลีอิงมองเขา ดวงตาของนางนิ่งมาก

“เพราะหากไม่ทำ เราจะติดอยู่ตรงนี้จนหมอกตัดสินใจแทนเรา”

คำตอบนั้นปิดคำถามทั้งหมด

เย่เทียนค่อย ๆ หันหลังให้นางอย่างเต็มที่ เขาจัดลมหายใจให้มั่นคงกว่าเดิม ไม่ใช่เพราะไม่กลัว แต่เพราะเขาเริ่มเข้าใจว่าในวงแสงเล็ก ๆ นี้ ความกลัวของไม่ได้เป็นของเขาคนเดียว

ระหว่างคนทั้งสองยังไม่ใช่ความไว้ใจเต็มที่

แต่เป็นการฝากชีวิตไว้กับมืออีกฝ่ายเพราะไม่มีทางเลือกอื่น

เข็มเล่มแรกแตะลงบนหลังคอ

เย่เทียนหลับตา

ยังไม่ทันแทง ความเย็นทั่วร่างก็สะดุ้งตอบ ราวกับบางสิ่งในร่างรู้ว่าอันตรายกำลังจะมาถึง เขาพยายามควบคุมลมหายใจให้ตรงจังหวะมากที่สุด

เข็มจันทร์แทงลง

ความเจ็บนั้นแทงลึกลงไปในกระดูก เย่เทียนตัวแข็งทันที ลมหายใจเกือบหลุดเป็นเสียง แต่เขากัดฟันไว้ทัน

ไป๋หลีอิงวางนิ้วลงบนชีพจรข้างคอเขา ฟังจังหวะเงียบ ๆ

“ยังอยู่ในขอบเขต”

เย่เทียนกัดฟัน “ขอบเขตที่ว่านี่กว้างมากหรือแคบมาก”

“สำหรับเจ้า แคบ”

เขาไม่ถามต่อ

เข็มเล่มที่สองแทงลงบริเวณหัวไหล่ซ้าย ร่องทางเส้นหนึ่งในร่างพลันตึงขึ้น พลังพื้นฐานที่สะสมจากการฝึกหลายปีพยายามดันขึ้นตามนิสัยเดิม เหมือนคนติดอยู่ในห้องมืดแล้วเห็นช่องว่างข้างบนจึงพุ่งไปหาแสง แต่เข็มจันทร์ตรึงมันไว้ ไม่ให้ขึ้น ไม่ให้แตก ไม่ให้ย้อนกลับจนทำลายตัวเอง

“อย่าดันขึ้น” ไป๋หลีอิงกล่าว “รับแรงลง”

เขาค่อย ๆ หยุดแรงที่พยายามผลักขึ้น แล้วปล่อยให้ปราณหยาบถอยตามแรงกดที่ไป๋หลีอิงตรึงไว้ ความเจ็บเพิ่มขึ้นทันที ราวกับร่างกายต่อต้านเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย แผ่นหลังของเขาเย็น ส่วนข้างลำตัวกลับร้อน ปลายนิ้วชาไปครึ่งหนึ่ง

“หยุดตรงนั้น” นางกล่าว

เย่เทียนหยุด

“จำตำแหน่งนี้ไว้”

เขาไม่รู้ว่าควรจำอย่างไร แต่พยายามประทับความรู้สึกนั้นไว้ในลมหายใจ

เข็มเล่มที่สามแทงลง

คราวนี้ความเจ็บเปลี่ยนเป็นความร้อนจากด้านใน เหมือนร่องทางที่ถูกปิดมานานเริ่มถูกบังคับให้หายใจ เย่เทียนรู้สึกถึงจุดหนึ่งตรงด้านข้างลำตัวซ้าย จุดนั้นไม่ใช่ชีพจรหลักที่เขาเคยฝึก แต่เป็นร่องทางแคบ ๆ ที่ซ่อนอยู่หลังความฝืดเคือง

ไป๋หลีอิงเอ่ยเบา ๆ “ตรงนั้น”

เย่เทียนไม่ตอบ เขากำลังเพ่งอยู่กับความรู้สึกจาง ๆ นั้น

“ทดลองไหลพลังในร่างไปแตะมันช้าๆ อย่ากระแทกมัน” นางกล่าว

เขาทำตาม

ครั้งแรก ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ครั้งที่สอง ความเจ็บลดลงเล็กน้อย

ครั้งที่สาม ร่องทางนั้นสั่น

ครั้งที่สี่ เย่เทียนได้ยินเสียงบางอย่างในร่างตนเอง

กึก

เสียงนั้นเบามาก คล้ายก้อนกรวดเล็ก ๆ หล่นลงในบ่อน้ำลึก แต่ทันทีที่มันดังขึ้น ปราณหยาบในร่างของเขาก็เหมือนพบช่องระบายเล็กๆ ไหลผ่านร่องทางนั้นไปอย่างยากลำบาก ความเจ็บแล่นจากข้างลำตัวขึ้นถึงหัวไหล่ แล้ววกลงมาที่ท้องน้อย ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน

อักขระใต้ตัวสว่างขึ้นวูบหนึ่ง

หมอกดำด้านนอกวงแสงหยุดนิ่ง เหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังย่างเท้า แล้วได้กลิ่นบางอย่างที่มันยังตัดสินใจไม่ได้ว่าควรกลืนหรือควรหลีก

ไป๋หลีอิงเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเย็นลึกลงกว่าเดิมอย่างชัดเจน

เย่เทียนไม่เห็นสีหน้านั้น เขากำลังจมอยู่กับความรู้สึกของร่องทางแรกที่ถูกเปิดออก ไม่กว้าง ไม่สมบูรณ์ แต่เปิดแล้วจริง ๆ ปราณหยาบไหลผ่านจุดนั้นอย่างฝืดเคือง ทว่าทุกครั้งที่ไหลผ่าน ร่างของเขารู้สึกเหมือนมีหินหนักก้อนหนึ่งถูกยกออกจากด้านใน ร่างกายเบาสบายขึ้นมาก

แล้วความเย็นที่ท้องน้อยก็สั่นขึ้น

ลึกลงไปในความมืดหลังเปลือกตา มีเงาบานหนึ่งปรากฏขึ้นอีกครั้ง

มันคล้ายประตู

ไม่ใหญ่ ไม่ชัด แต่ปิดสนิท

และคราวนี้ เย่เทียนรู้สึกเหมือนมันไม่ได้อยู่เฉย ๆ

มันเหมือนมองกลับมา

เขาเกือบเผลอตามความรู้สึกนั้นไป

“หยุด”

เสียงของไป๋หลีอิงไม่ได้ดัง แต่เฉียบพอจะตัดสติที่กำลังลื่นไหล เย่เทียนหยุดทันที เข็มจันทร์ทั้งสามเล่มสั่นขึ้นพร้อมกัน ไป๋หลีอิงกดฝ่ามือลงบนแผ่นหลังเขา แสงเงินเย็นไหลผ่านเข็มเข้าสู่ร่าง ตรึงความเย็นในท้องน้อยไม่ให้ดึงเขาลงไปลึกกว่าเดิม

“ข้าให้เจ้าเปิดทางแรก ไม่ได้ให้ไปแตะสิ่งนั้น”

เย่เทียนหอบหายใจ “มันเหมือนดึงข้าเข้าไปหามัน”

“ข้ารู้”

“แล้วต้องทำอย่างไร”

“จำความรู้สึกตอนถูกดึงไว้” นางกล่าว “ครั้งหน้าเจ้าต้องรู้ก่อนที่มันจะเริ่ม”

คำพูดนั้นทำให้เย่เทียนเข้าใจว่าการฝึกของเขาไม่ได้จบที่การเปิดทางหนึ่งเส้น แต่คือการเรียนรู้วิธีไม่ถูกสิ่งที่อยู่ลึกกว่านั้นกลืนเสียเอง

ไป๋หลีอิงค่อย ๆ ถอนมือออก แต่ยังไม่ถอนเข็ม

“ทางแรกเปิดแล้ว”

เย่เทียนหลับตา พยายามรับรู้ร่องทางใหม่นั้น มันอยู่ข้างลำตัวซ้าย ไม่ใช่ชีพจรเส้นหลักที่เขาเคยพยายามฝึก ไม่ใหญ่ ไม่สว่าง แต่มีอยู่จริง ปราณหยาบไหลผ่านมันได้ช้า ๆ ทุกครั้งที่ไหลผ่าน ความตึงที่ไหล่ซ้ายจะคลายลงเล็กน้อย และลมหายใจภายในเหมือนลึกขึ้นกว่าก่อนหน้า

เขาถามเสียงแหบ “นี่คือทางที่บันทึกพูดถึงหรือ”

“อาจเป็นเพียงขอบของมัน”

“แค่ขอบยังเจ็บขนาดนี้”

“ข้าจึงบอกให้เจ้านั่งนิ่ง”

เย่เทียนลืมตาช้า ๆ แม้หน้าซีด แต่แววตากลับนิ่งขึ้นกว่าเดิม “ข้ายังไม่ตาย”

ไป๋หลีอิงมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

“ใช่”

คำชมมีเพียงเท่านั้น แต่ครั้งนี้เย่เทียนไม่ได้รู้สึกว่าสั้นเกินไป

ไป๋หลีอิงถอนเข็มออกทีละเล่ม แสงจันทร์บนเข็มไหลกลับเข้าสู่ปลายเข็มอย่างช้า ๆ เมื่อนางถอนเล่มสุดท้ายออก เย่เทียนรู้สึกเหมือนร่างเบาลงนิดหนึ่ง แต่ก็อ่อนแรงจนแทบยกแขนไม่ขึ้น

นอกวงแสง หมอกดำยังคงนิ่งผิดปกติ

เย่เทียนสังเกตเห็น “มันไม่ขยับ”

“ใช่”

“เพราะอะไร?”

ไป๋หลีอิงไม่ตอบทันที นางมองหมอกอยู่นานกว่าปกติ ดวงตาของนางไม่ได้มีความโล่งใจ มีเพียงความระวังที่ลึกขึ้น

“เพราะบางอย่างในตัวเจ้าเริ่มส่งเสียงถึงที่นี่”

เย่เทียนมองหมอกดำด้านนอก “เพราะข้าหรือ?”

“ไม่แน่ใจ แต่น่าจะใช่”

คำตอบนี้ควรทำให้เขากังวล แต่เย่เทียนกลับรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่ง อย่างน้อยครั้งนี้เขาไม่ได้เป็นเพียงคนที่ถูกหมอกล้อมอยู่ฝ่ายเดียว มีบางอย่างในตัวเขาที่ทำให้มันหยุดฟัง แม้เขาจะยังไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร

เขาเอนตัวพิงหินด้านข้าง หลับตาลง ความเจ็บในร่างยังคงอยู่ แต่ใต้ความเจ็บนั้นมีความอุ่นบางอย่างซึ่งต่างจากก่อนหน้า มันไม่ใช่พลังที่ล้นทะลัก ไม่ใช่ความแข็งแกร่งที่ทำให้เขากลับไปยืนเหนือใครได้ในทันที

แต่มันคือความมั่นใจเล็ก ๆ ว่าสิ่งที่เขาเปิดวันนี้เป็นของจริง

ร่องชีพจรทางแรก

ทางที่คนทั่วไปมองข้าม

ทางที่เจ็บกว่า ช้ากว่า และอันตรายกว่า

และเป็นทางแรกที่ทำให้เขารู้ว่า ต่อให้ตกลงมายังหุบเขาที่โลกด้านบนคิดว่าเป็นหลุมฝังศพ เขาก็ยังไม่ได้หยุดเดิน

ห่างไกลเหนือศีรษะ ผ่านชั้นหินดำและรอยแยกที่ถูกหมอกปิดไว้ เมืองชิงหลานกำลังเข้าสู่ยามสายโดยไม่มีใครรู้ว่าใต้ภูเขา เด็กหนุ่มผู้ถูกบันทึกว่าสูญหายเพิ่งเปิดชีพจรทางแรกที่ไม่ควรมีใครในเมืองเล็กแห่งนี้รู้จัก

เหนือยอดภูเขาหินดำ เมฆบางส่วนเริ่มหมุนวนช้า ๆ โดยไม่มีลม

ไม่มีสายฟ้า

ไม่มีเสียงฟ้าคำราม

มีเพียงปราณฟ้าดินที่สะดุดไปหนึ่งลมหายใจ ราวกับโลกทั้งใบเผลอมองลงมายังรอยแยกเล็ก ๆ ใต้ภูเขา

ขณะเดียวกัน ในเมืองชิงหลานอันห่างออกไป ศาลบรรพชนของตระกูลเย่ยังเงียบสงบเหมือนทุกวัน

เหนือแท่นบูชา ระฆังสัมฤทธิ์เก่าที่แขวนอยู่มานานหลายสิบปีพลันสั่นเบา ๆ หนึ่งครั้ง

กัง…

เสียงนั้นเบามากจนศิษย์เฝ้าศาลหน้าประตูคิดว่าเป็นเพียงลมผ่านชายคา

มีเพียงเย่จงที่ยืนอยู่หน้าป้ายวิญญาณบรรพชนเท่านั้นที่เงยหน้าขึ้นทันที

เขามองระฆังเก่า มองไปทางทิศภูเขาหินดำ แล้วกำป้ายไม้ “สำรอง” ในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว