เทพเงินตราสะท้านปฐพี

ตอนที่​ 28 ​ความรู้สึก​

ณ.บ้านพักบนเกาะในมัลดีฟส์​

"เป็นไงบ้าง ทะเลที่นี้สวยไหม?"

"เป็นไรไป​ เห็นเจ้านิ่งเงียบมาตั้งนานแล้วนะ"

ชายหนุ่ม สอบถาม​หญิงสาว​ตรงหน้าด้วยความสงสัย

"ฮึ่ม" หญิงสาวมีหน้าตาบูดบึ้ง​ ดูเหมือน​ไม่พอใจอย่างมาก

"เจ้าไม่รู้อีกหรอ...ว่าข้าเป็นอะไร"

"ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าวันนี้​ข้าต้องทำงานพิเศษ​"

"ไม่ได้ร่ำรวย มีเวลาว่างแบบเจ้า" เสียง​ตอบอย่างไม่พอใจ​ออกมาใส่ชายหนุ่ม​

"ไม่เอาน่า เฉินเย่ว์"

"ข้าเห็นเจ้าเรียนเสร็จก็ยังต้องไปทำงาน"

"เจ้าทำงานทุกวัน​ไม่เบื่อแย่รึไง"

"นานๆมาพักผ่อน​จะเป็นไรไป"

ชาย​หนุ่ม​ ตอบอย่างสบายอารมณ์​

"เจ้ารู้ไหม ว่าวันนี้วันอะไร?"

"วันปีใหม่ไง ข้าถึงพาเจ้ามาเที่ยวแบบนี้"

ชายหนุ่ม​ ตอบกลับอย่างเรียบง่าย

"ใช่มันคือ วันปีใหม่​ แต่ข้ากับมาเที่ยวเล่น​แบบนี้ เจ้ารู้ไหมว่าวันปีใหม่​ร้านค้าจะยุ่งวุ่นวาย​แค่​ไหน​"

"ข้ามาเที่ยวในวันหยุดที่คนจะมาจับจ่ายใช้สอย​มากที่สุด​ เจ้าไม่รู้รึไงว่าร้านค้าที่ข้าทำงาน​พิเศษ​อยู่จะวุ่นวาย​ขนาดไหนกัน"

"เจ้าเข้าใจไหม...เต้าหมิง!!!"

เสียงตะคอกกลับอย่างรุนแรงใส่ เต้าหมิง คือ​ สาวน้อยวัยใส เฉินเย่ว์ นั่นเอง​

"ไม่เห็นเป็นไร เดี้ยวข้าจัดการเคลียร์​เรื่องนี้ให้"

"จะให้ข้าซื้อร้านค้าที่เจ้าทำงานเลยก็ได้"

"แค่​นี้เจ้าก็ไม่จำเป็น​ต้องทำงานแล้ว"

น้ำเสียงแบบสบายๆ ไม่ใส่ใจเรื่องนี้ตอบ เฉินเย่ว์

"เจ้าคิดว่า...เจ้ามีเงินจะซื้อได้ทุกอย่างรึไง"

"คนอย่างเจ้าที่เกิดบนกองเงินกองทองแบบเจ้า"

"เจ้าคงไม่เข้าใจ​ความรู้สึก​ของข้าหรอก"

เฉินเย่ว์ ตอบกลับ​อย่างดุร้ายใส่เต้าหมิง​

อีกฝ่ายมีเงินทองมากมายใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด​ จะมาเข้าใจความรู้สึก​คนทำงานหาเงินส่งเสียตัวเองเรียนได้ยังไงกัน​

...

ณ.บ้านไม้หลังหนึ่ง​ของพรรค​

"อือ"

สายตาเต้าหมิง ลืมขึ้นมาปรากฏ​ภาพเพดานไม้เก่าๆตรงหน้า

"ตื่นแล้ว?"

เสียงหญิงสาวดังออกมา เป็นน่าหลันที่คอยดูแล​เต้าหมิงในช่วงที่สลบอยู่

"น่าหลัน ข้าสลบไปนานเท่าไร?"

"ประมาณ​ 5 วัน"

"ตอนนี้​เจ้าเป็นยังไงบ้าง ยังรู้สึก​เจ็บปวด​อยู่อีกไหม?"

คำถามเป็นห่วงมากมาย ยิงใส่เต้าหมิงเป็นชุด​

"ข้าสบายดี" เสียงตอบกลับมาสั้นๆอย่างเรียบง่าย​ดังออกมา

"งั้นรึ ดีแล้ว ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นไรไปแล้วซะอีก"

น่าหลัน โล่งใจ​หลังจาก​เห็นว่าตอนนี้เต้าหมิงไม่เป็นไรมากแล้ว

"จริงสิ ไหนๆเจ้าก็อยู่นี้แล้ว"

เต้าหมิง นึกขึ้นได้ว่า ต้องบอกความจริง​เรื่องราว​ที่ตัวเอง​แต่งขึ้นให้อีกฝ่ายฟัง

"สุดท้าย​ก็เป็นเรื่องราวที่เจ้าแต่งขึ้น!!!"

"แสดงว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง"

น่าหลัน ตอนนี้รู้ความจริงหมด​แล้วว่า เต้าหมิงไม่ได้ถูกโจรปล้น พ่อแม่ไม่ได้​ถูก​ฆ่าตายแบบตนเอง แต่เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาเท่านั้น​

"ใช่ ข้าแต่งเรื่องหลอกทุกคนน่ะ"

เต้าหมิง พูดเฉลยความจริงให้แก่น่าหลันฟังเรียบร้อย​

"เจ้าก็คงแต่งเรื่องมาหลอกข้าด้วยสินะ?"

น่าหลัน เอ่ยออกมาอย่างเศร้าสร้อย​ คิดว่าตนเองจะได้เจอเพื่อนที่ประสบเหตุการณ์​แบบเดียวกัน​ เรื่อง​ที่ต้องสูญเสีย​ครอบครัว​จากพวกโจร​ รอดเพียงคนเดียว​แบบตนเองเสียอีก

"เอ๊ะ ไม่ใช่แบบนั้น ข้าไม่..." เต้าหมิง จะเอ่ยบางอย่าง​ออกมา แต่ถูกน่าหลันพูดขัดเสียก่อน

"จริงสิ อาจารย์​บอกว่าถ้าเจ้าฟื้นแล้ว ให้ไปตามเค้ามาหาเจ้า"

"งั้นเดี้ยวข้าไปตามอาจารย์​มาก่อนนะ"

พูดจบ น่าหลัน​รีบลุกขึ้นจากไปอย่างรวดเร็ว​

...

ไม่นาน ลี่ฮว๋า ก็รีบวิ่งเข้ามาหาเต้าหมิงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม​ หลังจาก​รู้ว่าเต้าหมิงฟื้นแล้ว

ลี่ฮว๋าจ้องมอง​เต้าหมิงอย่างตื่นเต้น​ เหมือนกับดูหนูทดลองยาของตนตรงหน้าด้วยความอยากรู้​

"เป็นยังไง ร่างกาย​เจ้ามีการเปลี่ยนแปลง​ไหม?"

"แล้วข้างในตัวเจ้าละ มีอะไรเปลี่ยนไป​ไหม?"

ลี่ฮว๋า สอบถามผลลัพธ์​ขึ้นมาทันที เมื่อ​เห็นว่าเต้าหมิงลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว​

สองมือกำเอาไว้แน่น เตรียมกระดาษ​จดผลลัพธ์​ของยาตัวเองไว้บนขา​เรียบร้อย

ตาจ้องมอง​สำรวจร่างกาย​เต้าหมิงตั้งแต่หัวจรด​เท้า มองหาความแตกต่าง​อย่างละเอียดถี่ถ้วน​

เสียงหายใจดังออกมาถี่ๆ บ่งบอกได้เลยว่าหัวใจ​เต้นแรงแค่ไหน แต่ไม่ใช่เพราะความรักอย่างแน่นอน

"นักปรุงยา หรือ นักวิทยาศาสตร์?"

เต้าหมิง เห็นเช่นนั้น​ก็อึ้งกิมกี่​ไปเล็กน้อย

จากนั้น​เต้าหมิง เริ่มทำการสำรวจตัวเองอย่างรวดเร็ว เพื่อตรวจสอบ​ร่างกาย​ว่ามีการเปลี่ยนแปลง​มากน้อยแค่​ไหน​

ภายนอกไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง​ แต่ภายในกับรู้สึกถึงความแข็งแกร่ง​ของกระดูก​ร่างกาย​อย่างชัดเจน​

"เจ้าลองใช้มือเปล่าชกใส่ก้อนหินสิ"

ทันใดนั้น​ก้อนหินขนาดเท่าลูกแตงโม​ ถูกวางตรงหน้าเต้าหมิงในฉับพลัน​ เหมือนกับถูกเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

!!!

"นี้มัน นักวิทยาศาสตร์​บ้าคลั่งตัวแม่เลยนี่หว่า"

ในใจเต้าหมิงคิดออกมาอย่างเงียบเชียบ

"เอาก็เอา"

เต้าหมิงรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้ตนเองต้องเล่นบท หนูทดลอง​ยา ให้กับนักวิทย์​ตัวแม่ตรงหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ตูม

หมัดเต้าหมิงชกใส่ก้อนหิน​ตรงหน้าจนแตกละเอียด​ในพริบตา

!!!

"สุดยอด​ เพียงแค่มือเปล่าก็ทำลายก้อนหินได้แล้ว"

ลี่ฮว๋า ดีใจออกมา เมื่อยาไขกระดูก​ทองคำ ของตนเปลี่ยนเต้าหมิงให้มีร่างกายแข็งแกร่ง​เหนือกว่าคนทั่วไป​แล้วเรียบร้อย​

จากนั้น​ก็เริ่มทำการทดสอบด้วยร่างกาย​เพรียว​ๆอย่างเดียว​ กับสิ่งของหลายๆอย่าง​ที่ลี่ฮว๋า​จัด​เตรียมเอาไว้มากมาย

เต้าหมิง ยอมรับการทดสอบแต่โดยดี เมื่อยาไขกระดูก​ทองคำเป็นของ ลี่ฮว๋า ที่มอบให้ตนจนเปลี่ยนศักยภาพ​ร่างกาย​ไปขนาดนี้ ไม่เช่นนั้น ป่านนี้ยัง​คงมีร่างกาย​อย่างคนปกติทั่วไป​เท่านั้น​

"ร่างกาย​ข้ากลายเป็น​ยอดมนุษย์​ไปแล้วสินะ"

เต้าหมิง มองดูผลลัพธ์​ของตนที่แสดงออกมา กับสิ่งของต่างๆที่จัดเตรียม​เอาไว้

เต้าหมิง นึกถึง​ หนังพวกซูเปอร์ฮีโร่​ พวกพลังเหนือมนุษย์​ ขึ้นมาทันที แต่นั่นมันคือในหนัง แต่ตอนนี้มันคือ เรื่องจริง​ ที่ตนเองเล่นจริง เกิดขึ้น​กับร่างกาย​ตัวเอง​จริงๆ ต่อหน้า​ต่อตา โดยไม่ใช่เอฟเฟค การตัดต่อ ​เข้ามาช่วยเหลือ​

หากเต้าหมิง ใช้มือเปล่ารวมกับปราณ​ผสานเข้าด้วยกัน คงทำให้อานุภาพ​การโจมตีเพิ่มขึ้นแน่

ไม่ใช่แค่นั้น แม้แต่การป้องกัน​ทางร่างกาย​ของเต้าหมิงก็สูงกว่าคนทั่วไป​เรียบร้อย​แล้ว

คราวนี้เหลือแค่มุ่งมั่น​ยกระดับปราณ​ให้สูงขึ้นเหนือกว่าจอมยุทธ​ทุกคนบนโลก ข้าก็สามารถ​ทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ​