ตอนที่ 8ทำอาหาร
เยี่ยหรงเจิน
หร่วนหยวนหยวนชะงักหรือว่าคุณเทาเที่ยคือเยี่ยหรงเจิน
เยี่ยหรงเจินคือคุณเทาเที่ย
เธอไม่มีทางเอาประธานเยี่ยซื่อกรุ๊ปกับแฟนคลับเศรษฐีบ้านนอกปริศนามาเชื่อมโยงกันได้เลย
เยี่ยหรงเจินเหลือบตามองเธออย่างเฉยชา“คุณมาแล้ว”
หร่วนหยวนหยวนถามอย่างตกตะลึง“คุณคือคุณเทาเที่ยเหรอคะ”
เยี่ยหรงเจินหันไปทางเธอแล้วพยักหน้า“ในครัวมีวัตถุดิบมากมาย ถ้าคุณอยากได้อย่างอื่น บอกลุงพ่อบ้านให้คนไปซื้อให้ได้”
เขาไม่มีทีท่าจะทักทายหร่วนหยวนหยวนแค่ออกคำสั่งเท่านั้น ไม่เหมือนแฟนคลับผู้ได้เจอฟู้ดสตรีมเมอร์ที่ตนเองชื่นชอบแม้แต่น้อย
ในความเป็จริงแล้วคนอย่างเยี่ยหรงเจินมองยังไงก็ไม่เหมือนคนที่ดูสตรีมทำอาหาร
มีอาหารเลิศรสใดบ้างที่บรรดาคุณชายเศรษฐีพวกนี้ไม่เคยพบเคยชิมอีกทั้งอาหารส่วนใหญ่ที่ฟู้ดสตรีมเมอร์กินตอนสตรีมก็เป็อาหารที่ชาวบ้านทั่วไปกินมากกว่าพวกคนมีเงินที่ไหนจะชอบกัน
ยิ่งเป็เยี่ยหรงเจินที่งานยุ่งมากแต่ละวันยังต้องจัดการเื่ต่างๆ มากมาย จะเอาเวลาที่ไหนมาดูสตรีมทำอาหาร
หร่วนหยวนหยวนยิ่งคิดยิ่งเป็ไปไม่ได้แต่เวลานี้คนที่ยืนอยู่ต่อหน้าเธอกลับเป็เยี่ยหรงเจิน
“เข้าใจแล้วค่ะ”
หลังจากที่เธอหายตะลึงแล้วก็พยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง แล้วเดินตามหลังพ่อบ้าน ซึ่งถูกเรียกว่าลุงพ่อบ้านไปที่ครัว
วิลล่าหรูหราขนาดนี้ในครัวก็ย่อมหรูหราหาใดเปรียบ ไม่เพียงตกแต่งอลังการ เครื่องครัวต่างๆ ก็ครบครัน ของธรรมดาอย่างถ้วยชามต่างๆก็มีครบถ้วน ส่วนเครื่องครัวที่นับว่าไม่ค่อยได้เจอเช่นเตาอบ ตู้นึ่งไอน้ำหม้อทอดไร้น้ำมันก็มีหมด กระทั่งเครื่องครัวชั้นสูงที่คนธรรมดาไม่ค่อยใช้ก็ยังมี ในฐานะคนที่ชอบศึกษาเื่การครัวแล้วห้องครัวที่ตกแต่งครบครันแบบนี้ทำให้เธอตาแดงเรื่อ ถ้าเป็ไปได้ก็อยากอยู่ในนี้ตลอดชีวิต
แต่สิ่งที่ทำให้เธอตะลึงที่สุดคือวัตถุดิบหลากหลายชนิดที่กองอยู่อีกด้านหนึ่งไม่ได้มีเพียงของทั่วไปที่พบเห็นบ่อยๆ แต่ยังมีวัตถุดิบชั้นสูงหายากจำพวกเนื้อลายหินอ่อนฟัวกราส์ ทรัฟเฟิล คาเวียร์อีกด้วย
หลังมองอย่างละเอียดก็พบว่าคุณภาพบรรดาวัตถุดิบที่เห็นได้ทั่วไปพวกนั้นดีมาก แค่มองก็รู้ว่าไม่ใช่ของราคาถูกที่หาซื้อได้ในตลาดสดทั่วไปแถวบ้านเธอ
นี่เป็ห้องครัวในฝันอย่างแท้จริง
“วัตถุดิบพวกนี้เป็ของสดที่ส่งมาทางอากาศเมื่อตอนเช้า”พ่อบ้านที่อยู่อีกด้านอธิบายขึ้น น้ำเสียงไม่มีความโอ้อวดแฝงอยู่เลยสักนิด แค่กล่าวอย่างราบเรียบเหมือนเล่าความจริงเท่านั้น“ถ้าคุณหนูหร่วน้าอะไรเพิ่มเติม ผมจะส่งคนไปซื้อให้ทันที”
“ไม่ต้องค่ะไม่ต้อง” หร่วนหยวนหยวนรีบโบกไม้โบกมือ “แค่นี้ก็เกินพอแล้วค่ะ ไม่รบกวนคุณแล้ว”
“ไม่รบกวนหรอกครับล้วนแต่เป็การดูแลรับใช้คุณชายทั้งนั้น” พ่อบ้านกล่าวเสียงเรียบ
หร่วนหยวนหยวนเงียบไปทันทีจากนั้นก็ยกมือขึ้นทัดปอยผมไว้ข้างหู ยิ้มให้พ่อบ้านแล้วกล่าวว่า “แค่นี้ก็เพียงพอแล้วค่ะ”
พ่อบ้านมองหร่วนหยวนหยวนพลางกล่าวเตือนเสียงเรียบ“คุณชายของเราเป็โรคเบื่ออาหาร จึงไม่ได้กินอะไรมานานแล้วก่อนหน้านี้คุณท่านก็เคยหาพ่อครัวชื่อดังจากทั่วทุกมุมโลกมารังสรรค์เมนูต่างๆ ให้คุณชายโดยเฉพาะแต่คุณชายไม่เคยตักอาหารพวกเขาเข้าปากเลยสักคำ”
หร่วนหยวนหยวนใเล็กน้อยไม่คิดเลยว่าเยี่ยหรงเจินจะเป็โรคเบื่ออาหาร
“ยากมากที่คุณชายจะหาคนมาทำอาหารให้กินด้วยตัวเองแบบนี้หวังว่าคุณจะทำเต็มที่ และอย่าทำให้คุณชายผิดหวังเด็ดขาด”
พ่อบ้านกล่าว
หร่วนหยวนหยวนกะพริบตายิ้มให้พ่อบ้าน “เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะพยายามให้มากที่สุด”
ดูไปแล้วเยี่ยหรงเจินไม่เหมือนคนเป็โรคเบื่ออาหารแม้แต่น้อยไม่ใช่ว่าคนเป็โรคเบื่ออาหารต้องผอมแห้งซีดเซียวสีหน้าย่ำแย่หรอกหรือ ดูแล้วเขาเหมือนคนปกติทุกอย่างแต่พ่อบ้านก็ไม่จำเป็ต้องโกหกเธอ ถ้าเขาเป็โรคเบื่ออาหารจริงๆ ก็นับว่าเป็ความลับของตระกูลจะมาบอกคนนอกอย่างเธอง่ายๆ ได้อย่างไร
พ่อบ้านมองหร่วนหยวนหยวนด้วยสายตาพิจารณาแล้วเดินจากไป
ถึงแม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัยแต่เธอรู้ว่าบางเื่ถามได้ บางเื่ไม่ควรถาม ดังนั้นเธอจึงยืดอกแล้วตัดสินใจตั้งหน้าตั้งตาทำเื่ของตัวเองให้ดีก็พอถึงเยี่ยหรงเจินจะเป็โรคเบื่ออาหารก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ เธอไม่ใช่พวกที่คลั่งไคล้เขาจนวันๆเอาแต่เรียกเขาว่าสามีในเวยป๋อ วันนี้ก็แค่มาให้รางวัลตามคำขอของคนที่เธอจับฉลากได้เท่านั้นไม่ว่าเยี่ยหรงเจินจะกินหรือไม่กิน ชอบหรือไม่ชอบ ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ
ในห้องครัวมีวัตถุดิบครบครันเครื่องครัวก็พร้อม ไม่นานหร่วนหยวนหยวนก็ใช้รายการอาหารที่เธอคิดมาั้แ่เมื่อคืนมาปรับตามคำพูดของพ่อบ้านเมื่อครู่จากนั้นก็ตัดสินใจเลือกเมนูและจัดการวัตถุดิบ
เห็นเพียงเธอลงมือจัดการวัตถุดิบอย่างชำนาญแล้วปรุงอาหารอย่างรวดเร็ว
จากนั้นสองชั่วโมงเธอก็ทำอาหารจนครบ
หลังจากเรียกพ่อบ้านมาเขาก็ให้คนจัดโต๊ะและเสิร์ฟอาหารทันที
ไม่นานนักหร่วนหยวนหยวนก็ถูกเชิญเข้าไปในห้องกินข้าวตามด้วยอาหารที่เหล่าคนรับใช้ยกขึ้นมาทีละจาน เยี่ยหรงเจินที่เพิ่งจะได้เจอหน้าก็เดินเข้ามานั่งประจำโต๊ะ
เมื่อเห็นสีหน้าเ็าของเขาหร่วนหยวนหยวนที่เดิมทีมีความมั่นใจเต็มร้อยก็รู้สึกกังวลทันที ถึงเมื่อครู่เธอจะเตรียมใจมาก่อนแล้วแต่ในเมื่อพ่อบ้านพูดขนาดนั้นแล้ว ไม่แน่ว่าเยี่ยหรงเจินที่เป็โรคเบื่ออาหารอาจจะไม่อยากกินของที่เธอทำก็ได้ก่อนหน้าเธอ ก็มีพ่อครัวใหญ่มากมายที่พยายามแล้วแต่ก็ยังล้มเหลว เธอไม่รู้สึกว่าคนนอกวงการและแค่สนใจการทำอาหารอย่างเธอจะเทียบพ่อครัวใหญ่ที่คร่ำหวอดในวงการมาหลายปีได้เลย แม้ว่าจะเตรียมใจมาแล้วแต่ถ้าเยี่ยหรงเจินไม่ยอมกินอาหารที่เธอทำจริงๆ คงทำลายความมั่นใจเธอมากแน่ๆ
การเป็แม่ครัวคนหนึ่งเธอย่อมหวังว่าคนอื่นจะยอมรับและชอบกินอาหารที่เธอทำเป็การยอมรับและเห็นด้วยกับสิ่งที่เธอลงทุนลงแรงไป
หร่วนหยวนหยวนพิจารณาสีหน้าของเยี่ยหรงเจินอย่างกระวนกระวายเล็กน้อยหลังจากเขานั่งลงแล้วก็มองอาหารบนโต๊ะด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดูไม่ออกว่าอารมณ์เป็เช่นไร
เธอแนะนำอย่างเป็กังวล“เพราะได้ยินมาว่าคุณไม่ค่อยอยากอาหาร ดังนั้นอาหารที่ฉันทำล้วนเป็ของเรียกน้ำย่อยนี่คือยำแตงกวากับหน่อไม้ ซุปเปรี้ยวเผ็ดเรียกน้ำย่อย เนื้อวัวมะนาว ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานปูผัดพริกแห้ง...”
เยี่ยหรงเจินหลุบตาลงสีหน้าไม่เปลี่ยน
หลังจากหร่วนหยวนหยวนแนะนำเสร็จก็กัดริมฝีปากอย่างกระวนกระวาย รอท่าทีของเยี่ยหรงเจินอย่างระมัดระวัง
เขาจะกินไหมเขาจะกินหรือเปล่า
เธอรออย่างกระวนกระวายอยู่ครู่หนึ่งในที่สุดเยี่ยหรงเจินก็ขยับเขยื้อนแล้ว
เห็นเขาค่อยๆหยิบตะเกียบคีบซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานชิ้นหนึ่งส่งเข้าปาก
ในตอนนั้นเองหร่วนหยวนหยวนอดกลั้นหายใจไม่ได้
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/Z212c5-ท่านประธานเทาเที่ยที่รัก-?r=search_article
166
