(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        ในตอนนั้นระบบกลืนกินมังกรพลันแสดงออกถึงความตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน กระแสข้อมูลภายในจิตสำนึกสั่นสะเทือนรุนแรง คล้ายเสียงกรีดร้องแหลมสูงดังสะท้อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับกำลังพบเจอกับสมบัติล้ำค่าที่สาบสูญไปจากกาลเวลา

        แรงสั่นสะเทือนนั้นรุนแรงเสียจนหวงเยี่ยต้องชะงักลมหายใจ เขาไม่เคยสัมผัสอารมณ์ของระบบที่ชัดเจนเช่นนี้มาก่อน

        “ร้ายกาจมากเหรอ.. พวกเทวคัมภีร์สยบดารามังกรน่ะ?”

        คำถามถูกเอ่ยขึ้นภายในใจ

        ระบบตอบกลับแทบจะทันที

        【ร้ายกาจมากค่ะโฮสต์ ถือเป็นขั้วอำนาจที่ร้ายกาจและน่าสะพรึงกลัวมากเลยละ】

        【พวกเขาเป็นหนึ่งในขั้วอำนาจที่ยิ่งใหญ่มากที่สุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ในห้วงมหาจักรวาล ว่ากันว่าพวกเขาถึงขั้นออกล่าเทพมังกร สังหารพวกมันไปได้นับหลายสิบตน ทำให้เผ่าพันธุ์มังกรจ้องมองเทวคัมภีร์สยบดารามังกรเป็นดั่งศัตรูตัวฉกาจ】

        หวงเยี่ยรู้สึกเหมือนเลือดในกายไหลย้อนกลับขึ้นสู่ศีรษะ

        ภาพลักษณ์ของคำว่า “เทพมังกร” นั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าจะจินตนาการได้

        การที่มนุษย์กลุ่มหนึ่งสามารถออกล่าและสังหารพวกมันได้นับสิบตนย่อมไม่ใช่เรื่องที่ผู้ใดจะเอื้อมถึง

        【ทว่าขั้วอำนาจของเขานั้นแตกต่างไปจากขั้วอำนาจอื่นๆโดยสิ้นเชิง】

        【โดยที่ขั้วอำนาจของพวกเขาจะมีเพียงแค่สิบคนและหนึ่งผู้สืบทอดเท่านั้น ถูกเรียกว่าสิบดาราสวรรค์ หนึ่งเทพ สองมหาผู้ลิขิตคัมภีร์ สามมหาจักรวิถี สี่มหาราชันโลหิตมนุษย์ และผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวของพวกเขา ซึ่งจะรวมกันได้ทั้งหมดสิบเอ็ดคนเท่านั้น】

        【โดยที่มีเรื่องเล่ามาตั้งแต่โบราณกาลว่า ทางเทวคัมภีร์สยบดารามังกรจะเฟ้นหาเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่มีอายุน้อยมาก รวมถึงมีสายเลือดอันแข็งแกร่งและสั่งสอนพวกเขาเพียงแค่หนึ่งเดียว ถ่ายทอดวิชาและองค์ความรู้ทั้งหมดในการสยบมังกรให้】

        ตัวเลขสิบเอ็ดสะท้อนชัดเจนในจิตสำนึกของหวงเยี่ย สิบเอ็ดคน ทว่ากลับเป็นขั้วอำนาจที่ทำให้เผ่าพันธุ์มังกรต้องหวาดระแวง

        【โดยพวกเขาเชื่อมั่นว่าจำนวน.. ไม่อาจเทียบได้กับคุณภาพที่มีเพียงแค่หนึ่ง พวกเขาจึงมุ่งเน้นไปยังผู้สืบทอดเพียงคนเดียวเท่านั้น ทำให้เกิดการสั่งสอนที่แปลกประหลาด รวมถึงวิธีการต่างๆที่ปรากฏ มันเป็นอะไรที่น่าเหลือเชื่อมากเลยละค่ะโฮสต์】

        แนวคิดนั้นเรียบง่ายแต่รุนแรง จำนวนไม่สำคัญ หากคุณภาพสูงสุดเพียงหนึ่งเดียวก็เพียงพอ

        【ยังไงก็ตาม ต่อให้เทวคัมภีร์สยบดารามังกรมีเพียงแค่สิบคน พวกเขาก็ถือเป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่แข็งแกร่งมากที่สุดในห้วงมหาจักรวาล】

        【ทว่าเมื่อหลายพันล้านปีก่อน เทพมังกรอนันตกาลที่เป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์มังกรที่ทรงพลังมากที่สุด มีพลังในการทำลายล้างจักรวาล ได้เข้าโจมตีหมายที่จะสังหารพวกเขาทิ้งไปให้หมดซะ เพราะถือว่าเทวคัมภีร์สยบดารามังกรคือศัตรูที่ไม่อาจปล่อยให้ดำรงอยู่ต่อไปได้】

        【การต่อสู้นั้นสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งจักรวาล จนกลายเป็นตำนานปรัมปราที่หายสาบสูญ ขั้วอำนาจหลักอันเป็นที่ตั้งของเทวคัมภีร์สยบดารามังกรก็หายสาบสูญไปจากหน้าประวัติศาสตร์ แล้วสิบดาราสวรรค์ก็หายตัวไปทั้งหมด คาดเดาได้ว่าพวกเขาต่างดับสูญกันไปหมดแล้ว】

        ข้อมูลทั้งหมดหลั่งไหลเข้ามาเพียงชั่วพริบตา ทำให้หวงเยี่ยที่ยืนนิ่งท่ามกลางไอร้อนของคุกมังกรโลหิตชั้นที่เจ็ดหัวใจสั่นสะท้าน

        เพราะความจริงในประวัติศาสตร์ที่สูญหายไปจากประวัติศาสตร์นี้น่าสะพรึงกลัวเกินไป

        ขณะที่เบื้องหน้าของเขา ตัวของเฉินอี้หานกำลังมองมาด้วยรอยยิ้มแฉ่ง ดวงตาฉายแววความหวังอันแรงกล้า

        “หวงเยี่ย!”

        “เทวคัมภีร์สยบดารามังกรน่ะคือซากอารยธรรมโบราณที่ไม่ธรรมดา ทว่าข้าที่ได้พบเจอกลับไม่มีโอกาสที่จะได้สืบทอดเลยซักนิด!”

        เขากำหมัดแน่นเล็กน้อย รอยยิ้มจางลงกลายเป็นความขมขื่น น้ำเสียงนั้นแฝงความเสียดายที่ไม่อาจปกปิด

        “เพราะข้าอายุมากเกินไป! เขาบอกว่าจะต้องมีอายุไม่เกินหนึ่งร้อยปี และเป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่ครอบครองสายเลือดแห่งเทพขึ้นไปเท่านั้น!”

        “แล้วพวกเขาบอกว่าผู้มีสายเลือดมนุษย์ระดับเทพน่ะ ในหลายพันล้านคนอาจกำเนิดเพียงแค่หนึ่งคนเท่านั้น!”

        “เป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งในมหาจักรวาล และถือเป็นข้อกำหนดที่ยากซะจนข้าผู้ชราเองก็ไม่รู้หรือจะอธิบายมันยังไง”

        “ข้าค้นพบพวกเขา เห็นกับตา สัมผัสกับพลังอันแท้จริงของอารยธรรมที่เคยยิ่งใหญ่ แต่สุดท้ายกลับทำได้เพียงเฝ้ามองโดยไม่อาจก้าวเข้าไป!”

        ลมหายใจของเฉินอี้หานยาวและหนัก เหมือนชายชราที่ได้เห็นสมบัติตรงหน้าแต่กลับไม่อาจเอื้อมมือไปถึงได้

        หวงเยี่ยฟังอย่างเงียบงัน ความจริงที่ได้รับรู้เพียงชั่วครู่ได้เปลี่ยนมุมมองต่อโลกไปโดยสิ้นเชิง เทวคัมภีร์สยบดารามังกรที่เคยเป็นเพียงชื่อเลือนราง บัดนี้กลับกลายเป็นขั้วอำนาจที่เคยสั่นสะเทือนจักรวาล และชายชราตรงหน้า คือผู้ที่เคยสัมผัสร่องรอยของมันเลยก็ว่าได้

        ซึ่งในตอนนั้นเอง หวงเยี่ยก็สูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายชราร่างกำยำตรงหน้าอย่างเคารพ ดวงตาของเขายังคงสะท้อนความตื่นตะลึงจากเรื่องอันยิ่งใหญ่เมื่อครู่

        “ท่านผู้อาวุโส.. ถ้าข้าตกลงรับท่านเป็นอาจารย์ ท่านจะช่วยปกป้องข้าจากไอ้พวกเวรที่คอยมารังแกข้าใช่ไหม?”

        คำถามนั้นตรงไปตรงมาและไม่ได้อ้อมค้อม ทำให้เฉินอี้หานชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างประหลาดใจ

       “หมายความว่ายังไง?”

       “มีใครรังแกเจ้ายังงั้นเรอะ?”

        หวงเยี่ยพยักหน้ารับ แล้วเริ่มอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดออกมาโดยไม่ปิดบัง

        เขาเล่าถึงตระกูลจิน เล่าถึงเหตุการณ์ภายนอกกำแพงเมืองอารยธรรมมนุษย์ เล่าถึงการปะทะที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เล่าถึงระเบิดลูกไฟผลาญฟ้าที่เขาใช้สังหารศัตรู และการแย่งชิงซากมังกรอัคคีหลังหนามซึ่งกลายเป็นชนวนแห่งความขัดแย้ง

        ทุกถ้อยคำถูกถ่ายทอดอย่างชัดเจน ไม่มีการแต่งเติม ไม่มีการลดทอน

        เขายอมรับแม้กระทั่งการกระทำของตนเองโดยไม่คิดปกปิด

        เมื่อเรื่องราวทั้งหมดจบลง

        เฉินอี้หานนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นร่างสูงโปร่งก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหนาว หากเป็นเพราะความโกรธที่กำลังปะทุ

        “ไอ้พวกเวรเอ้ย!”

        เสียงคำรามของเขาดังก้องสะท้อนทั่วทั้งชั้นที่เจ็ด

        “ไม่มีหลักฐานแท้ๆ แต่ดันจับตัวเจ้าส่งมายังคุกมังกรโลหิต”

        “ถึงจะผิดแล้วยังไงละ”

        ดวงตาของชายชราฉายแววกราดเกรี้ยว

        “แต่ในเมื่อยุคสมัยและแนวความคิดได้แปรเปลี่ยนไปแล้ว ภายในโลกใบนี้มีเพียงแค่ความแข็งแกร่งเท่านั้นที่จะสามารถยืนอยู่เหนือผู้อื่นได้”

        “การกระทำของเจ้าอาจจะผิดต่อหลักศีลธรรมก็จริง”

        “ทว่าแล้วมันทำไมกันละ”

        “เมื่อถูกหาเรื่องก็ต้องโดนตอบโต้ นั่นคือสัจธรรมและคำนิยามของยุคสมัยที่พลังวิญญาณปรากฏ!”

        เฉินอี้หานยกแขนขึ้นกอดอก ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างไม่เกรงกลัวผู้ใด

        “เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวลอะไรเลยซักนิด”

        “ข้าผู้ชราเฉินอี้หานจะเป็นคนคอยสนับสนุนเจ้าอยู่เบื้องหลังเอง”

        “ไม่ชอบขี้หน้าใครก็ฆ่าแม่ง! ไม่ชอบใจการกระทำของใครก็ฆ่าแม่งซะ! เพราะเจ้ามีข้าอยู่ด้านหลังยังไงละ”

        คำประกาศนั้นหนักแน่นประหนึ่งคำสาบาน

        ชายชราร่างใหญ่ยืนกอดอกอย่างองอาจ มัดกล้ามบนแขนขยับตึงทุกครั้งที่เขาหายใจ

        ท่าทางดูราวกับคนบ้าที่ไม่เกรงกลัวฟ้าดิน ไม่สนใจศีลธรรมจอมปลอมของผู้ใดทั้งสิ้น

        “แต่ข้าหวงเยี่ยมีอาจารย์อยู่ก่อนแล้วนะท่านผู้อาวุโส”

        ซึ่งชายชราก็พ่นลมหายใจออกมาในทันที

        “ใครบอกว่าจะมีอาจารย์ได้เพียงแค่คนเดียว? มันไม่มีใครจะมาตัดสินเรื่องนี้ได้เสียหน่อยเจ้าเด็กน้อย”

        หวงเยี่ยที่รับฟังก็ยืนนิ่ง นัยน์ตาของเขาค่อยๆเปล่งประกายเจิดจ้า ความลังเลที่เคยมีหายไปจนสิ้น ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าทั้งสองข้างบนพื้นหินร้อนจัดโดยไม่ลังเล และก้มศีรษะลงไปในทันที แสดงออกถึงความเคารพอันสูงส่ง

        “รับข้าเป็นศิษย์ด้วยเถอะท่านอาจารย์!”

        เฉินอี้หานมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่อนลง พร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ค่อยๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าชราภาพอีกครั้ง

        “จากวันนี้ไป.. เจ้าคือศิษย์ของข้า จำไว้ให้ดี หากใครกล้าข่มเหงเจ้า.. นั่นเท่ากับท้าทายข้าเฉินอี้หาน!”

        การพบเจอกันของทั้งสอง ถือเป็นจุดเริ่มต้นของสายสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์และศิษย์ที่เป็นคนบ้าเลยก็ว่าได้