ระบบผู้ล้มเหลว

ตอนที่ 36 ออกเดินทาง

รุ่งเช้า

ข่าวการบุกของวิหารเงาแพร่กระจายทั่วมหาวิทยาลัยในเวลาไม่กี่ชั่วโมง

นักเรียนจำนวนมากถูกสั่งห้ามออกนอกพื้นที่

อาจารย์ระดับสูงออกลาดตระเวนตลอดทั้งวัน

บรรยากาศตึงเครียดกว่าครั้งอสูรมารปรากฏเสียอีก

ภายในห้องประชุม

ผู้อำนวยการนั่งอยู่หัวโต๊ะ

อาจารย์หลายคนกำลังถกเถียงกัน

“ต้องย้ายซูผิงไปเขตปลอดภัย!”

“หรือส่งให้สภากลางดูแล!”

“ถ้าวิหารเงากลับมาอีกจะทำยังไง!”

แต่ชายชราผมขาวกลับเงียบ

ก่อนพูดเพียงประโยคเดียว

“พวกเจ้าคิดว่าปิดเขาไว้แล้วจะจบ?”

ทั้งห้องเงียบลง

ชายชราวางเหรียญสีดำลงบนโต๊ะ

“พวกมันไม่ได้มาตามตัวเด็ก”

“พวกมันมาตาม ‘พลัง’”

“ต่อให้ซ่อนทั้งชีวิต วันหนึ่งก็จะถูกหาเจอ”

อาจารย์หลายคนเงียบ

เพราะรู้ว่าเป็นความจริง

…

อีกด้านหนึ่ง

ซูผิงกำลังนั่งดูเหรียญสีดำในมือ

ตั้งแต่เมื่อคืน มันอุ่นขึ้นเรื่อยๆ

เหมือนกำลังชี้ทางบางอย่าง

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ถิงถิงเดินเข้ามา พร้อมกระเป๋าสัมภาระใบใหญ่

ซูผิงมองนิ่ง

“เธอจะไปเที่ยว?”

ถิงถิงยกคิ้ว

“ใครบอก”

“ฉันเตรียมของแล้ว”

“ออกเดินทางวันนี้”

ซูผิงเงียบ

“ฉันยังไม่ได้บอกว่าจะให้ไป”

ถิงถิงหัวเราะ

“ฉันก็ไม่ได้ขออนุญาต”

พูดจบ เธอโยนแหวนมิติมาให้

ซูผิงรับไว้แล้วเปิดดู

ด้านในมีของเต็มจนตกใจ

ยา
เสบียง
เสื้อผ้า
สมุนไพร
แผนที่

แม้แต่ชุดตั้งแคมป์ยังมี

ซูผิงเงียบไปพักหนึ่ง

“…เตรียมไว้นานแล้ว?”

ถิงถิงยิ้ม

“ตั้งแต่รู้ว่านายต้องสร้างเรื่อง”

ซูผิงไม่ตอบ

แต่เก็บแหวนไว้

…

ไม่นานทั้งสองก็เดินไปยังประตูมหาวิทยาลัย

ผู้อำนวยการยืนรออยู่แล้ว

ชายชรามองทั้งคู่ ก่อนโยนม้วนแผนที่ให้

“เส้นทางลับไปแดนรกร้างทางเหนือ”

จากนั้นโยนถุงผ้าอีกใบ

“กับเงิน”

ซูผิงเปิดดู

ข้างในมีเหรียญทองจำนวนมหาศาล

เขามองผู้อำนวยการเงียบๆ

ชายชรายิ้ม

“ถือว่าเป็นทุนวิจัย”

“กลับมาให้ได้ก็พอ”

ถิงถิงยิ้มกว้าง

“ท่านผู้อำนวยการใจกว้างจริงๆ”

ชายชราหันมองซูผิง

ก่อนพูดช้าๆ

“จำไว้อย่างหนึ่ง”

“พลังไม่เคยดีหรือเลว”

“คนที่ใช้ต่างหากที่เลือกมัน”

ซูผิงนิ่งไป

ก่อนพยักหน้าเบาๆ

“ผมจะจำไว้”

ทั้งสองเดินออกจากมหาวิทยาลัย

เบื้องหน้าคือเส้นทางยาวไกล

ภูเขา ป่า เมือง และดินแดนอันตราย

ระหว่างทางผ่านประตูเมือง

ซูผิงหยุดเดินกะทันหัน

สายตาหันไปมองบนกำแพง

มีชายสวมหน้ากากเงินยืนอยู่

ลมพัดชายคลุมปลิว

อีกฝ่ายยกมือขึ้นเล็กน้อย

ก่อนโยนบางอย่างลงมา

ฟึ่บ

ซูผิงรับไว้

เป็น “กุญแจสีเงิน”

ด้านบนสลักคำว่า

ผู้เฝ้าประตู

เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

ชายหน้ากากเงินหายไปแล้ว

ถิงถิงเดินมาดู

“ของอะไร?”

ซูผิงเก็บมันเข้ากระเป๋า

“ไม่รู้”

แต่ลึกๆ เขารู้

มันต้องเกี่ยวกับหอคอยเพลิงดำแน่นอน

ทั้งสองมองเส้นทางข้างหน้า

ก่อนก้าวเดินออกไปพร้อมกัน

และในเงามืดห่างออกไป

ดวงตาสีแดงหลายคู่ค่อยๆ เปิดขึ้น

เหมือนกำลังเฝ้ามองการเดินทางครั้งนี้

อย่างเงียบงัน

……จบตอน……

ตอนต่อไป : บทที่ 2 — แดนรกร้างทางเหนือ : เมืองชายแดนและผู้เฝ้าประตู