" ฮิ้ววววววววว " เสียงโห่แซวดังขึ้นเมื่อชายหนุ่มเดินจูงมือหญิงสาวเข้ามา เพื่อนๆของเขาที่ตื่นนอนกันแต่เช้าต่างจัดการธุระส่วนตัว จัดเตรียมสิ่งของเพราะวันนี้พวกเขานัดกันจะล่องเรือไปดำน้ำที่อีกด้านของชายฝั่ง
" พวกมึงจะหอนกันทำไม " ผมะโไปยังกลุ่มเพื่อนที่ยืนจับกลุ่มกันอยู่สามคน
" มีจับไม้จับมือกันด้วยว่ะ " เสียงไอ้นิวเอ่ยเป็คนแรก กระนั้นผมเองก็ไม่ได้สนใจแต่อย่างใด ใบหน้าของผมยังมุ่งตรงไปยังห้องพักของตนที่อยู่ด้านหลังของตัวบ้าน
" มึงจะไปไหน เค้าจะไปกันแล้วนะโว้ยย " เสียงไอ้หมอกะโตามหลัง
" เออๆ แป็บเดียว " ผมะโกลับไป
" นี่นายย... พาชั้นมาที่ห้องทำไม " ร่างบางเอ่ยถามหลังจากที่ผมพาเธอเดินเข้ามาในห้อง เธอมองไปที่เตียงนอนที่ตอนนี้ได้เปลี่ยนผ้าปูใหม่แล้ว ใบหน้าที่ขาวนวลผ่องตอนนี้กลับมีสีแดงระเรื่อขึ้น
" มาเอาของแป็บเดียว " ผมว่าพลางเดินไปเปิดตู้แล้วหยิบเสื้อและกางเกงขาสั้นสมัยมัธยมออกมาหนึ่งชุด
ผมมีชุดอยู่ที่นี่หลายชุด เอามาแล้วก็ไม่ได้เอากลับ ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของผมไม่มีใครกล้าแตะถ้าผมไม่อนุญาต จะมีเพียงก็แต่แม่บ้านที่จะเข้ามาทำความสะอาดอาทิตย์ละครั้งเท่านั้น
" ทำไมมีกระเป๋าด้วยล่ะ จะไปค้างกันเหรอ งั้นชั้นไม่ไปนะ " เธอว่า
" เอาไปเปลี่ยนเผื่ออยากเล่นน้ำ " ผมว่า
" โห...งั้นชั้นก็อดเล่นสิ ไม่มีชุดเปลี่ยน " เธอว่าพลางทำหน้ากระเง้ากระงอด
" ก็นี่ไง พามาเอาอยู่นี่ไง " ผมพูดพลางยกกระเป๋าใบเล็กให้เธอดู
" ให้ชั้นใส่เสื้อผ้านาย ? " เธอว่าพลางเอานิ้วชี้เข้าหาตัวเอง
" อึ้ม "
" หึ้ยย...ได้ไง ไม่เอาหรอก ไม่ได้เป็อะไรกันสักหน่อย จะใส่เสื้อผ้าด้วยกันได้ไง " เธอว่า
" ไม่ได้เป็อะไร เธอลืมเื่เมื่อวานแล้วเหรอ " ผมเดินเข้าไปหาแล้วเอ่ยถามเธอ
" หนะ..นายยย " เธอร้องพร้อมกับเบือนหน้าหนี ขณะที่ผมโน้มใบหน้าเอามือเท้ายันกับที่วางแขนของโซฟาเดี่ยวที่เธอนั่งอยู่
" หึ " ผมยิ้มให้คนตรงหน้า ทีเมื่อกี้ยังพูดไม่หยุดอยู่เลย
" เอาหน้าของนายออกไป " เธอว่าพร้อมกับดันแผงอกของผมออก
" ไม่ออก มีไรม่ะ " ผมแกล้งเธอต่อ
" นี่นะ นายยย " เสียงที่แข็งกร้าวของเธอ เบาแ่ลงทันทีเมื่อเธอหันหน้ากลับมาชนกับใบหน้าของผม
ริมฝีปากอวบอิ่มที่ผมเคยได้ลิ้มลอง กลิ่นกายหอมๆ ชวนให้หลงใหล ผมไม่ปฏิเสธว่าหลงใหลกลิ่นกายของเธอ เมื่อคืนพอกลับเข้ามาในห้องภาพรูปร่างทุกสัดส่วนของเธอที่ฉายเข้ามาในความคิด กลิ่นกายที่ยังติดอยู่บนที่นอน ทำเอาผมแทบนอนไม่หลับ
ผมเองไม่ได้อยากจะเปลี่ยนผ้าปูที่นอนออกไปเลย เพราะอยากเก็บกลิ่นของเธอไว้ก่อน แต่เพราะรอยเปื้อนจากเืที่หยดลงบนที่นอนทำให้ผมเองต้องตัดใจ
" อื้ออ " จ๊วบบ ๆ ผมจูบเธออย่างอ่อนโยน กลิ่นหอมชวนหลงใหลดึงดูดให้ผมไม่อยากปล่อยเธอไป เรียวปากบางนุ่มนิ่มอย่างกะผิวของเด็กทารก
ผวั๊ะ ... ประตูถูกเปิดออกในขณะที่เราสองคนกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม ลดาผลักหน้าอกของผมออกทันทีเมื่อเห็นบุคคลที่เข้ามาใหม่
" วะ วาฬฬฬ เอ่อ ... ขอโทษๆ ชั้นไม่รู้ว่าแกอยู่กับลดา " ชมพูเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับทำสีหน้าใ
" อึ้ม ..จะไปแล้วเหรอ " ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุดเซ็ง
" เออสิ นี่เค้ารอแกคนเดียว เรือพร้อมแล้ว " ชมพูว่าก่อนจะเดินออกจากห้องไป
" ป่ะ .. ไปกันเถอะ " ผมว่าพลางยื่นมือหมายจะช่วยดึงเธอให้ลุกจากเก้าอี้ แต่แทนที่เธอจะยื่นมือมาให้ผมดีๆ ใบหน้าหวานกลับเงยแล้วเอ่ยขึ้น
" อะไรของนาย เอามือมาให้ชั้นทำไม " เธอว่าพลางยันแขนลุกจากโซฟาที่นั่งอยู่แล้วเดินออกจากห้องไป
" หึ " รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของผม ผมรู้สึกได้...รู้สึกถึงความสุขที่กำลังจะเกิดขึ้น
" เห้ยย..ไอ้ห่านี่ ใหมด " ขณะที่กำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องตามลดาไป จู่ๆ ไอ้นิวก็โผล่เอาหน้ามาที่ประตูขวางผมไว้
" แหม !!!... ขวัญอ่อนนะมึง เมื่อกี้กูยังเห็นยิ้มอยู่เลย " มันพูดพร้อมกับยิ้มล้อเลียนผม
" อะไรของมึง กูไปแล้ว " ผมทำเป็ไม่สนใจในสิ่งที่มันพูด กระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กถูกยกขึ้น ผมก้าวเท้าเดินออกจากห้อง โดยไม่ลืมที่จะบอกให้ไอ้นิวปิดประตูให้ด้วย
:
:
" อ้าว...ลดา มาั้แ่ตอนไหน พิชไม่เห็นเลย " พิชชาเอ่ยทักเมื่อเดินมาเจอฉันตรงบันไดทางขึ้นบ้านพัก
" เมื่อกี้แหละ ... เฮ้อ พิชถืออะไรอ่ะ มาๆเดี๋ยวลดาช่วย " ฉันเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าพิชชาหอบของมาหลายอย่าง
" เสื่อและขนมนิดหน่อยอ่ะ ขอบใจนะ " พิชชาพูดพร้อมกับยื่นเสื่อในมือของเธอมาให้ฉัน
" แล้วมีอะไรอีกมั้ย จะได้ยกไปที่เดียวเลย " ฉันเอ่ยถามเธอ
" ไม่ต้องแล้ว กวินยกไปหมดแล้ว พวกเราไปกันเถอะ พวกเค้าน่าจะรอแล้วล่ะ " เธอว่า
ฉันและพิชชาเดินมาถึงริมชายหาดซึ่งมีเรือลำขนาดกลางจอดรออยู่ เหล่าบรรดาเพื่อนๆของปลาวาฬต่างส่งยิ้มมาให้ฉันอย่างเป็มิตร
" อ้าวลดาแล้วไอ้วาฬล่ะ " ชมพูเอ่ยขึ้น
" กำลังมามั้ง " ฉันเอ่ยพร้อมกับยิ้มอย่างเขิน ๆเพราะเมื่อกี้เธอดันเห็นฉันและปลาวาฬกำลังจูบกันพอดี
" โน่นไง..เดินมากับไอ้นิวโน่น " เพื่อนเขาที่ชื่อหมอกมั้งถ้าจำไม่ผิดนะ พูดขึ้นพร้อมกับขี้นิ้วไปยังสองหนุ่มที่เดินกอดคอกันมา
" อ้าวป่ะ ทุกคนขึ้นเรือกันเถอะ " กวินที่ยืนอยู่ข้างพิชชาว่า
เมื่อกวินพูดจบทุกคนที่ยืนอยู่ต่างช่วยกันยกสิ่งของที่วางอยู่แล้วเดินลุยน้ำที่สูงเหนือเข่าไปยังเรือที่จอดห่างออกจากริมหาด
" พิชๆ อย่าพึ่งไปนะ เดี๋ยววินอุ้มจะได้ไม่เปียก " กวินหันไปบอกพิชชาก่อนที่เขาจะรีบยกของแล้วเดินลุยน้ำตามเพื่อนไป
" โห..ไอ้วินเดี๋ยวพิชก็เป็ง่อยหรอก " นิวที่เดินมาถึงพอดีะโพูดกับกวิน
" ป่ะ..ขึ้นเรือกัน มา มาขี่หลังชั้น " คนตัวสูงที่เดินมาพร้อมกับนิวหันมาหาฉันและเอ่ยขึ้น
" หึ้ยยย.. ไม่เอา เดินเองดีกว่า " ฉันส่ายหน้าทันที
" อ่ะ นี่อีกคน กลัวลดาจะไม่รักรึไงมึงนี่ " นิวเอ่ยขึ้น
" แกจะไปยุ่งอะไรกับเค้า มาได้แล้ว " เสียงชมพูะโมาจากบนเรือ
" คร้าบบบบ ไปแล้วๆ " นิวร้องพร้อมกับรีบเดินลุยน้ำไป เป็จังหวะเดียวกับที่กวินเดินกลับมารับพิชชาและอุ้มเธอไปยังเรือที่จอดอยู่
ฉันยืนนิ่งมองสองคนที่เดินผ่านหน้าไป หากเป็ก่อนหน้านี้ที่เห็นเขาสองคนอยู่ด้วยกัน แสดงความรักแก่กันและกัน ความรู้สึกเจ็บแปล๊บจะแล่นตัดผ่านขั้วหัวใจทันที แต่ตอนนี้ เวลานี้ หัวใจของฉันนิ่งสงบ ไม่มีอาการอย่างที่เคยเป็ มันเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
" เธอเป็อะไรกับชั้น อย่าลืม !!!! " คนที่ยืนอยู่ข้างๆเอ่ยขึ้น
" นายจะพูดอะไร เราสองคนไม่ได้เป็อะไรกันสักหน่อย " ฉันว่าทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าเขา้าจะพูดอะไร
" ..... " ไม่มีคำพูดใดๆ จากคนตัวสูง เขานิ่งอยู่สักพักแล้วเดินถือกระเป๋าลุยน้ำตามเพื่อนไป โดยทิ้งให้ฉันยืนอยู่คนเดียว
" อ้าวนาย... ไหนว่าจะให้ชั้นขี่หลัง " ฉันะโตามหลัง พร้อมๆกับขาก็ก้าวลุยน้ำเดินตามเขาไป
ฉันไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าคนที่พึ่งคุยด้วยเมื่อสักครู่จะมีใจให้ การกระทำของเขามันดูคล้ายกับคนที่ใส่ใจกัน สนใจกัน มีใจให้กัน ทำยังไง ทำยังไงดีฉันถึงจะพิสูจน์ได้
อาการเมื่อกี้มันเหมือนกับคู่รักที่เค้างอนกัน คนอย่างนายปลาวาฬจะมางอนชั้นเื่อะไรล่ะ คนเฉยชา ไม่มีหัวใจ..ไม่สิ ..หัวใจหน่ะมี แต่เค้าจะมีให้กับคนอย่างชั้นเหรอ ก็ไม่น่าใช่ ... แต่รึจะใช่
ฉันส่ายหน้าไล่ความคิดที่มีอยู่ในหัวทิ้งไปแล้วรีบเดินลุยน้ำไปขึ้นเรือเพราะเหลือเพียงฉันคนเดียวที่ยังยืนอยู่
*** ฝากอีบุ๊คนิยายปลาวาฬซ่อนรัก ลงขายที่ mebmarket ในราคาเพียง 39 บาทเท่านั้นจ้าาา
543
