ย้อนเวลามาป่วนต้าถัง

“ครืด! ครืด!”

หลี่เฉิงเฟิงเลื่อยไม้ด้วยอารมณ์ที่บูดบึ้ง

แต่เมื่อคิดว่าอีกไม่นานตนเองจะมีพัดลมใช้คลายร้อน หลี่เฉิงเฟิงก็มีความสุขขึ้นทันตาเห็น

หวูกงกงคอยยืนเฝ้านายน้อยของตนเองอยู่ทางด้านข้าง

เขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย “องค์ชายแปดกำลังทำสิ่งใดอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“เรากำลังเลื่อยแผ่นไม้!”

“หืม? ให้บ่าวช่วยเลื่อยไหมพ่ะย่ะค่ะ?”

“ไม่ต้อง เจ้าเลื่อยไม่ได้หรอก ถ้าเกิดทำแผ่นไม้ของเราพัง เราจะเสียทั้งเวลา เสียทั้งไม้!”

“เอ๋? พ่ะย่ะค่ะ! อย่างนั้นองค์ชายแปดมีสิ่งใดให้บ่าวช่วยได้บ้าง?”

“ไม่ต้องทำอะไรหรอกน่า แค่ยืนพัดคลายร้อนให้เราก็พอแล้ว!”

“พ่ะย่ะค่ะองค์ชายแปด!”

ด้วยเหตุนี้ หวูกงกงจึงยืนอยู่ข้าง ๆ หลี่เฉิงเฟิงอย่างสงบเสงี่ยม เฝ้ามองหลี่เฉิงเฟิงใช้ใบมีดเล็ก ๆ เลื่อยแผ่นไม้ออกมา

ในสายตาของหวูกงกง สิ่งที่หลี่เฉิงเฟิงทำเป็นแค่การกระทำของเด็กน้อยไร้เดียงสาเพียงเท่านั้น

องค์ชายแปดกำลังเลื่อยแผ่นไม้เล่นอยู่สินะ?

อย่างไรก็ตามหวูกงกงไม่รู้ว่าความจริงแล้ว หลี่เฉิงเฟิงกำลังจะนำแผ่นไม้เหล่านี้ไปทำเป็นใบพัดของพัดลมไฟฟ้า

…….

“ครืด ครืด...”

ขณะที่หลี่เฉิงเฟิงกำลังเลื่อยไม้ ที่หน้าจวนเจิ้นอ๋องชายชราท่านหนึ่งได้ปรากฏตัวขึ้นมา

ชายชราเครายาวท่านนี้ ใช้สองมือไพล่หลังเดินโยกซ้ายเซขวาเข้าไปหาหลี่เฉิงเฟิงที่กำลังเลื่อยไม้อยู่

เมื่อหวูกงกงเห็นชายชราปรากฏตัว ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด

หวูกงกงรีบผละออกจากห้องโถง ตรงไปทักทายชายชราท่านนั้น

“คารวะไท่ซ่างหวง ยินดีต้อนรับสู่จวนเจิ้นอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!”

“จุ๊ ๆ! หวูกงกง อย่าเรียกข้าว่าไท่ซ่างหวงต่อหน้าองค์ชายแปด วันหลังเรียกข้าว่าท่านผู้เฒ่าก็พอ! ตอนนี้ข้ายังไม่อยากเปิดเผยตัวตนต่อหลานชาย ว่าข้าคือไท่ซ่างหวงหลี่ยวน เจ้าเข้าใจหรือไม่?”

“เรื่องนั้น... พ่ะย่ะค่ะไท่ซ่างหวง!”

“เอ๋? เจ้าพูดใหม่อีกรอบซิ?” หลี่ยวนถลึงตาใส่ขันทีผู้รับใช้

“ขอรับ... ขอรับท่านผู้เฒ่า!” หวูกงกงเปลี่ยนศัพท์นามในทันที

ได้ยินเช่นนั้นหลี่ยวนจึงพยักหน้าอย่างพอพระทัย

เมื่อมาในฐานะผู้เฒ่าธรรมดา ๆ คนหนึ่งเช่นนี้ หลี่ยวนรู้สึกว่าตนเองสามารถเข้ากันได้ดีกับองค์ชายแปด ไม่มีความรู้สึกห่างเหินระหว่างกันเกิดขึ้น

พระองค์ไม่อยากให้องค์ชายแปดเป็นเช่นหลานคนอื่น ๆ ที่เมื่อเห็นพระองค์ก็รีบคุกเข่า และกล่าวคารวะดังลั่นว่า ‘เสด็จปู่’ ทำให้พระองค์ไม่สามารถสนิทสนมกับหลาน ๆ ได้

เพราะหลาน ๆ เกรงอกเกรงใจพระองค์มากเกินไป

มีเพียงองค์ชายแปดเท่านั้นที่สามารถอยู่ข้างพระองค์และพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง ความไม่รู้ขององค์ชายแปดทำให้พระองค์พอใจเป็นอย่างมาก

ต้องไม่ห่างเหินกันเช่นนี้ต่างหาก จึงจะเรียกว่าเป็นปู่และหลานกันได้อย่างเต็มปาก!

“ครืด ครืด....”

หลี่เฉิงเฟิงยังคงเลื่อยไม้ต่อไป

หลี่ยวนหันไปถามหวูกงกง “หวูกงกง องค์ชายแปดกำลังทำอะไรอยู่?”

“เขา... เขากำลังเลื่อยแผ่นไม้พ่ะย่ะค่ะ!”

“หืม? เลื่อยแผ่นไม้? หรือเขาเบื่อที่ตัวเองไม่มีอะไรทำ?”

ด้วยเหตุนี้หลี่ยวนจึงเดินเข้าไปในห้องโถงของจวนเจิ้นอ๋อง เพื่อตามหาหลี่เฉิงเฟิง

อันที่จริงหวูกงกงรู้อยู่แล้วว่า องค์ชายแปดทราบตัวตนของ ‘ท่านผู้เฒ่า’ คนนี้ตั้งแต่แรกพบ ว่าเขาคือไท่ซ่างหวงหลี่ยวน

แต่หลี่ยวนกลับไม่รู้อะไรเลย

ทั้งยังคิดว่าตนเองปกปิดตัวตนได้เก่งมาก สามารถพูดคุยกับองค์ชายแปดได้อย่างอิสระ ไม่ต้องเกรงอกเกรงใจกัน

เวลานี้ความคิดของหลี่ยวนอยู่เพียงชั้นที่สอง แต่ความคิดของหลี่เฉิงเฟิงคิดไปถึงชั้นที่ห้าเรียบร้อยแล้ว

“โอ้! องค์ชายแปดอากาศร้อนถึงเพียงนี้จะมัวมานั่งเลื่อยไม้อยู่ทำไมกัน? มันสนุกสนานนักหรืออย่างไร?”

หลี่ยวนหรี่ตามองเด็กชายตัวน้อยพร้อมรอยยิ้ม

หลี่เฉิงเฟิงเงยหน้าไปมอง เขายิ้มคืน “โอ้! ท่านผู้เฒ่ามาแล้วหรือ?”

“ใช่แล้ว กระหม่อมแวะมาหาองค์ชายแปดแล้วพ่ะย่ะค่ะ! วันนี้กระหม่อมมีเวลาว่าง จึงแวะมาหาองค์ชายแปดเพื่อเล่นหมากรุกด้วยกัน!”

หลี่ยวนลูบเครา

หวูกงกงยกเก้าอี้เข้ามาให้หลี่ยวนนั่ง

หลี่ยวนกล่าว “มาเถอะองค์ชายแปด! รับเงินจากกระหม่อมไปแล้วหนึ่งหมื่นเหรียญ ได้เวลาที่องค์ชายต้องทำตามสัญญา! พวกเรามาเล่นหมากรุกด้วยกันตอนนี้เลยเป็นอย่างไร? กระหม่อมอยากเรียนกลวิธี ‘ตัวม้าหลังปืนใหญ่’ อยู่พอดี วันนี้องค์ชายสอนกระหม่อมด้วยเถอะ! ฮ่า ๆ ๆ...”

หลี่ยวนหัวเราะด้วยความเริงร่า

แต่ขณะนี้คิ้วเล็ก ๆ ของหลี่เฉิงเฟิงกำลังขมวดเข้าหากัน เขากล่าว “ขอโทษด้วยท่านผู้เฒ่า เกรงว่าวันนี้เราจะไม่ว่างสอนท่านเดินหมาก!”

“หืม? เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้นล่ะ? องค์ชายรับเงินจากกระหม่อมไปแล้ว ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธการสอนกระหม่อมนะพ่ะย่ะค่ะ!”

“ไม่ใช่อย่างนั้น เราสอนท่านเดินหมากรุกแน่นอน แต่ตอนนี้เราไม่ว่าง ท่านไม่เห็นหรือ ตอนนี้เรากำลังทำงานอยู่นะ?”

“ครืด ครืด....”

กล่าวจบ หลี่เฉิงเฟิงกลับไปนั่งที่ ก้มหน้าก้มตาเลื่อยไม้กระดานอีกครั้ง โดยไม่ไว้หน้าไท่ซ่างหวงหลี่ยวนเลยแม้แต่น้อย

หลี่เฉิงเฟิงคิดในใจ ท่านปู่หนอท่านปู่ ก็จงใจแกล้งเป็นคนอื่นไม่อยากให้เรารู้จักเอง ในเมื่อไม่เปิดปากเรียกเราว่าหลานชาย ก็อย่าหวังว่าหลานชายผู้นี้จะไว้หน้าท่านปู่!

หลี่ยวนได้แต่ยิ้ม พระองค์ไม่ถือสาหาความองค์ชายน้อย

เมื่อมองเข้าไปใกล้ ๆ หลี่ยวนพบว่าบนแผ่นไม้กระดานมีเส้นสีดำจาง ๆ ขีดเอาไว้

เส้นร่างเหล่านั้นถูกขีดเป็นเส้นโค้ง รูปร่างคล้ายใบมีด

หลี่ยวนย่นคิ้วถามหลานชาย “องค์ชายแปด ท่านกำลังเลื่อยดาบอยู่หรือ? ถ้าองค์ชายอยากได้ดาบเล่มใหญ่ ๆ มาเล่น กระหม่อมจะไปหาดาบดี ๆ มาให้สักสองสามเล่ม ไม่จำเป็นเลยที่องค์ชายจะต้องเหนื่อยเลื่อยไม้เอง”

“อะไรกัน? เราไม่ได้กำลังเลื่อยดาบเสียหน่อย! เรากำลังเลื่อยใบพัดพัดลมไฟฟ้าต่างหากล่ะ”

“ใบพัดพัดลมไฟฟ้า? สิ่งใดกันองค์ชาย?”

“เรื่องนี้มันยากเกินจะอธิบายให้ท่านผู้เฒ่าฟัง! และต่อให้เราจะอธิบาย ท่านผู้เฒ่าก็ไม่เข้าใจอยู่ดี!”

หลี่เฉิงเฟิงส่ายหน้า และหันไปจดจ่อกับการเลื่อยไม้อีกครั้ง

ได้ยินเช่นนั้นหลี่ยวนถึงกับหูผึ่งเพราะความสนใจ

ใบพัดของพัดลมไฟฟ้า? เป็นคำที่แปลกใหม่ พระองค์ไม่เคยได้ยินภาษาเช่นนี้มาก่อน

ด้วยเหตุนี้ไท่ซ่างหวงหลี่ยวนจึงเอาแต่มององค์ชายน้อยหลี่เฉิงเฟิงเลื่อยไม้กระดาน ด้วยความสงสัยที่ไม่สามารถสกัดกั้นได้

พระองค์ตรัสถามอีกว่า “องค์ชายแปด สิ่งที่เรียกว่าใบพัดพัดลมไฟฟ้ามีประโยชน์อย่างไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

หลี่เฉิงเฟิงอธิบาย: “ใบพัดของพัดลมไฟฟ้า คือเครื่องมือที่ใช้ไฟฟ้าสร้างให้เกิดพลังงานหมุนวน เมื่อพลังงานทำให้พัดลมไฟฟ้าหมุน ใบพัดก็จะหมุนไปด้วย! และเมื่อใบพัดหมุน ใบพัดจะสร้างลมเย็น ๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง! เมื่อเป็นเช่นนั้น เราก็ไม่ต้องกลัวร้อนกันอีกต่อไป! ขอเพียงไฟฟ้ายังทำงาน พัดลมของเราก็จะไม่หยุดหมุน ดังนั้นเราจะสามารถใช้ชีวิตในช่วงฤดูร้อนนี้ได้อย่างเย็นสบาย!”

“อะไรกัน? องค์ชายกล่าวถึงสิ่งใด ไฟฟ้า? พัดลมไฟฟ้า? ลมเย็นที่พัดอย่างต่อเนื่อง?”

เมื่อหลี่เฉิงเฟิงพูดจบ หลี่ยวนอ้าปากค้าง รู้สึกราวกับตนเองทำสมองหล่นหาย

ทุกคำที่หลี่เฉิงเฟิงกล่าว หลี่ยวนเข้าใจความหมายของมันทุกคำ

แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เมื่อนำทุกคำมารวมกันเป็นประโยค หลี่ยวนรู้สึกราวกับหลานชายของตนเองกำลังพูดถึงคัมภีร์สวรรค์อยู่ มันช่างยากจะเข้าใจเสียเหลือเกิน

หลี่ยวนไม่เข้าใจความหมายของมันเลยแม้แต่ประโยคเดียว ที่เขาพอจะฟังออกคือ หลี่เฉิงเฟิงกำลังสร้างของบางอย่างออกมา และของสิ่งนี้สามารถสร้างลมที่พัดออกมาอย่างต่อเนื่องได้!

แต่สิ่งที่อยู่ในมือหลานชายกลับเป็นเพียงแผ่นไม้เก่า ๆ จากต้นหลิว? ไม้จากต้นหลิวจะสร้างลมได้อย่างนั้นหรือ?

อดีตฮ่องเต้หลี่ยวนมิอาจเก็บความสงสัยของพระองค์ได้!

หลี่เฉิงเฟิงอธิบายต่อไปว่า “แต่ว่าท่านผู้เฒ่า การจะสร้างพัดลมไฟฟ้าขึ้นมาสักหนึ่งอัน หนทางนั้นยังอีกยาวไกล! ไม่ต้องถามเลยว่าเราจะสร้างพัดลมไฟฟ้าได้สำเร็จหรือไม่ ต้องถามก่อนว่าเราจะไปหาแหล่งจ่ายพลังงานมาจากที่ไหน แค่คิดเรื่องนี้เราก็ปวดหัวแล้ว! แต่ใช่ว่าเราจะสิ้นไร้หนทาง ฮี่ ๆ ๆ!”

หลี่เฉิงเฟิงยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ขณะที่หลี่ยวนกำลังลูบคลำเครา มองไม้กระดานในมือของหลี่เฉิงเฟิงด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมจริงจัง

พระองค์กำลังคิดว่า ของแค่นี้น่ะหรือจะสร้างลมออกมาได้?

อยู่มาจนแก่พระองค์ไม่เคยเห็นอะไรเช่นนั้นเลยสักครั้ง

ดังนั้นหลี่ยวนจึงไม่อาจถอนสายตาจากไม้กระดานในมือหลี่เฉิงเฟิงได้ เขาเอาแต่จ้องมันอยู่อย่างนั้นขณะใช้ความคิด

พระองค์จ้องมันไปเรื่อย ๆ เพื่อรอดูว่า หลี่เฉิงเฟิงจะสามารถทำให้ไม้เก่า ๆ เหล่านั้นเป่าลมออกมาได้เมื่อไหร่!