ตอนที่ 2 บทลงโทษ
หลินเหม่ยหลิงถูกพากลับมาที่สำนักพญายมอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ต้องรอคิวได้เข้าพบท่านพญายมเลยทันที
"ข้าต้องขอโทษเ้าจริงๆเนื่องจากเ้าหน้าที่ทำงานผิดพลาดทำให้เกิดความเสียหาย ข้าจะชดเชยให้เ้าโดยการส่งเ้ากลับไปเกิดอีกครั้ง แต่ไม่สามารถให้เ้ากลับไปโลกเดิมได้จึงส่งเ้าไปยังโลกคู่ขนานที่คล้ายกับโลกเดิมของเ้าเกือบทุกประการ แถมข้าให้พรเ้าได้2ข้อที่ไม่ขัดกับกฎของ์"พญายมบอกกับหญิงสาว
"ดิฉันขอความทรงจำทั้งหมดยังคงอยู่ค่ะ ข้อสองขอให้มีตาทิพย์"หลินเหม่ยหลิงนั้นคิดว่าทรัพย์สมบัติหาเมื่อไหร่ก็ได้
"ความจำของเ้าในภพนี้จะติดตัวไปกับเ้า แต่ตาทิพย์ให้ไม่ได้เพราะจะทำให้รู้วาระกรรมของผู้อื่น"ท่านยมปฏิเสธข้อสองพร้อมอธิบายเหตุผล
"ถ้าไม่ใช้กับคนก็ได้ใช่ไหมคะ งั้นดิฉันขอให้สิ่งที่ผ่านตาผ่านหูไม่ว่าจะเป็พืช,สัตว์,สิ่งของให้รู้ว่ามีประโยชน์มีโทษอย่างไรและขอให้จดจำได้ในครั้งเดียวไม่ลืมชั่วชีวิต"เธอไม่ใช่คนเื่มากตาทิพย์ไม่เอาก็ได้
"เ้านี่ยังหาช่องว่างอีกได้เราให้เ้าแต่จงจำไว้ต้องสร้างบุญกุศลอย่าทำร้ายผู้อื่น มันจะเป็การบั่นทอนอายุขัยและเ้าต้องหมั่นสร้างความดี สิ่งนี้จะช่วยเ้าให้รอดพ้นจากภัยอันตรายได้"ท่านยมให้พรหญิงสาว
"ขอบคุณค่ะ ดิฉันจะไม่ลืมคำสั่งสอนของท่านค่ะ"หลินเหม่ยหลิงขอบคุณท่านยมและตอนนี้ถึงเวลาส่งเธอไปภพใหม่
ส่วนเ้าหน้าที่ทั้งสองที่ทำงานพลาดนั้น ถูกปลดออกจากตำแหน่งไปคุมิญญาในนรกแทนและถูกลดอายุขัยลง100ปี์
ถือเป็ว่าการลงโทษอย่างหนักสำหรับเทพิญญา
เพราะหน้าที่คุมิญญานั้นต้องอยู่อย่างนั้นไปแสนปีนรกและรอแค่วันหยุดถึงจะได้ออกมาเที่ยว
('100ปีนรก/หยุด1วัน') ยมทูตขาว/ดำคิดแล้วเศร้า
-----------------
ณ หมู่บ้านต้าหลิน เมืองเป่ยเหลียง แคว้นเป่ย
เสียงร้องไห้ดังไปทั่วเรือนหลังเล็ก หญิงสาวผู้หนึ่งอายุราวสามสิบกว่าๆ กอดร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งเอาไว้พร้อมกับร้องไห้คร่ำครวญ
"หลิงเออร์ลูกแม่เ้าอย่าทิ้งแม่ไป ฮือๆ ฮือ"นางจางผู้เป็แม่ร่ำไห้กอดร่างลูกสาวของนางที่ป่วยกระเสาะกระแสะมานาน เนื่องจากสองสามวันนี้บุตรสาวอาการกำเริบทำให้ต้องนอนอยู่ในห้องตลอดเวลา ตอนนี้ได้เวลาอาหารเช้านางจึงนำอาหารมาให้
ปกติพอเข้าไปจะต้องรู้สึกตัวแต่วันนี้กลับเห็นร่างเล็กๆนั้นยังคงหลับสนิท พอนางเข้าไปปลุกปรากฏว่าบุตรสาวตัวเย็นเฉียบ นางจึงค่อยๆยื่นนิ้วไปอังที่ปลายจมูกแต่กลับััถึงลมหายใจไม่ได้แล้ว นางไม่อยากเชื่อว่าบุตรสาวที่น่าสงสารจะจากไปแล้วจริงๆจึงกรีดร้องออกมา
"ท่านแม่พี่รองเป็อะไร"บุตรชายคนเล็กวิ่งเข้ามาถามอย่างใเมื่อได้ยินเสียงร้อง
"เสี่ยวเฉียนพี่รองของเ้าจากพวกเราไปแล้ว ฮือ ฮือ"นางจางบอกด้วยเสียงสะอื้นน้ำตานองหน้า
"ฮือ ฮือ พี่รองไม่น่ะ ข้าจะไปตามท่านพ่อกับพี่ใหญ่มา"หลินเสี่ยวเฉียนรีบออกไปตามบิดากับพี่ชายที่ไปลงนาพร้อมทั้งน้ำตา
"อึก อึก ฮืบๆ อะอะ"เสียงสำลักลมหายใจราวกับมีอะไรติดอยู่ที่คอและเสียงไอแห้งๆดังมาจากร่างเล็กๆของเด็กหญิงทำให้นางจางที่กอดอยู่ได้ยินถึงกับหยุดร้องไห้ทันที แล้วก้มมองร่างเล็กในอ้อมกอดที่พยายามขยับไปมาเล็กน้อยเพราะไร้เรี่ยวแรง
"หลิงเออร์ เ้า เ้า ... ลูกแม่ ฮือๆ ฮือๆ "นางจางพูดเสียงสั่นกลับร้องไห้เสียงดังกว่าเดิมและกอดกระชับร่างบุตรสาวไว้แน่น
"หลิงเออร์ลูกพ่อ/หลิงเออร์น้องพี่/พี่รอง"เสียงเรียกที่ดังเข้ามาในห้อง พร้อมกับชายร่างใหญ่/เด็กหนุ่มและเด็กชายวิ่งเข้ามาในห้อง ต่างก็ยืนร้องไห้รอบเตียงไม้เก่าๆนั้น
"ท่านพี่ หลิงเออร์นางหยุดหายใจไป่หนึ่งข้าคิดว่าเสียลูกไปแล้ว แต่นางก็กลับมาอีกครั้ง ฮือๆ"นางจางคลายอ้อมกอดทำให้เห็นหน้าบุตรสาวที่เหลืองซีดแต่ปากก็พยายามขยับคล้ายๆจะสื่อสารอะไรสักอย่าง
"พี่รอง้าน้ำใช่ไหมขอรับข้าจะเอาให้นี้เดี๋ยว"เสี่ยวเฉียนน้อยราวกับอ่านริมฝีปากของพี่สาวออกจึงไหวตัวอย่างรวดเร็วยื่นน้ำชาที่ยังอุ่นให้กับมารดาเพื่อป้อนพี่สาว
"น้ำชาลูกจิบช้าๆ"นางจางประคองบุตรสาวให้นั่งตัวตรงพิงอกตัวเอง หลินเหม่ยหลิงค่อยจิบน้ำชาที่อุ่นกลืนลงคอไปให้ความอบอุ่นทั้งร่างกาย นางลืมตามองรอบๆเห็นหญิงสาวอายุราวๆสามสิบต้นที่ผอมแห้งหน้าตาเขรอะไปด้วยน้ำตา
นางยังคงมองไปรอบเตียงก็เห็นชายหนุ่มอายุประมาณไล่เลี่ยกับหญิงสาวที่กอดเธออยู่ หน้าตาตอบเหลี่ยมผมเผ้ารุงรังและมีคราบน้ำตาเพราะผ่านการร้องไห้ ใกล้กันนั้นมีเด็กหนุ่มอายุราวสิบกว่าปีหน้าเปื้อนน้ำตาเช่นกัน
อีกคนที่อยู่ปลายเตียงนั้นเป็เด็กชายตัวเล็กอายุไม่น่าเกิน5ขวบ
คนในห้องมีสีหน้าที่เศร้าสร้อยเปื้อนคราบน้ำตาเพราะคิดว่าเธอตายไปแล้ว
แต่ร่างนี้ก็ตายไปแล้วจริงๆเธอเป็คนมาแทนที่ ภายในห้องที่เห็นมันเล็กมากเครื่องเรือนมีแค่เตียงกับโต๊ะเก่าๆนอกนั้นเห็นแต่ความเก่าผุพังและจน เล็กยิ่งกว่าห้องน้ำที่บ้านเธออีก
"ลูกแม่เ้าตื่นมาก็ดีแล้วแม่นึกว่าจะเสียเ้าไปแล้ว ต้าเฉียนไปตามหมอลู่มาดูน้องทีลูก"นางจางกอดหอมบุตรสาวคนเดียวและบอกให้ลูกชายคนโตไปตามหมอ
"ขอรับท่านแม่"เด็กหนุ่มรีบออกจากบ้านไปตามหมอประจำหมู่บ้านที่อยู่ตีนเขาที่ชื่อหมอลู่หรือลู่หาน เป็หมอเท้าเปล่าที่รักษาได้แต่โรคเล็กๆน้อยๆเท่านั้น
เนื่องจากวิชาแพทย์จะสืบทอดกันในเฉพาะตระกูลเท่านั้น หมอลู่เคยทำงานในร้านขายสมุนไพรจึงได้แอบเรียนแบบครูพักลักจำมา ทำให้รักษาได้ไม่กี่โรคเท่านั้นเองแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีหมอเลย
หมู่บ้านต้าหลินถือว่าดีกว่าหมู่บ้านอื่นๆเพราะหมอลู่อาศัยอยู่ ถ้าคนไข้มีอาการหนักกว่าที่จะรักษาได้ก็ต้องพาเข้าไปในตำบลที่ห่างจากหมู่บ้านไปครึ่งชั่วยาม การรักษาแต่ละครั้งก็ต้องเสียค่ารักษาหลายตำลึง
-----------------------------------
จากไรท์
นี่แหล่ะชีวิตเงินมากมายก็เอาไปไม่ได้
Milin 蜜林
1K
