กบของผมกลัวว่าผมจะตายจึงเดินทางทะลุมิติ

เนี่ยฝานเลือกที่จะอยู่ในโลกของลูซี่เพื่อสร้างห้องแลปทำการวิจัยโคลนมุษย์ แต่ก่อนหน้านั้นเขาจะต้องจัดการกับเรดควีนซะก่อน

คอมพิวเตอร์มากกว่า 5 เครื่องถูกสั่งซื้อแล้วยกเข้ามาในห้องของลูซี่ หญิงสาวที่กำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ลุกขึ้นจากโซฟาราคาถูก แล้วเดินไปหาเนี่ยฝานที่กำลังง่วนกับการต่อสายต่างๆ

“ซื้อมาทำไมตั้งเยอะแยะ คงไม่คิดเปิดอินเตอร์เน็ตคาเฟ่หรอกนะ”

แม้ว่าลูซี่จะมีเพื่อนไม่มากนักในมหาลัยแต่ยังรู้ว่าคนเหล่านั้นชอบเข้าอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ มีห้องส่วนตัว ขนม บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป น้ำร้อน แอร์เย็นบริการตลอด 24 ชั่วโมง ถือเป็นธุรกิจทำรายได้ดีของไต้หวัน แต่หากเปลี่ยนเป็นอเมริกันคนจะไม่ค่อยชอบอินเตอร์เน็ตคาเฟ่เท่าไหร่นัก

“ไม่ได้เปิด ผมแค่จะทำโปรแกรมน่ะ” เนี่ยฝานตอบในขณะที่ยังยุ่งอยู่

“งั้นก็โอเค แล้วมีอะไรให้ช่วยไหม”

“ไม่”

ช่วงนี้ลูซี่ค่อนข้างว่าง นอกจากออกไปซื้อของสดสำหรับทำอาหารสองคนแล้วก็ไม่ได้ไปเรียน นอกจากนั้นยังเป็นอย่างที่เนี่ยฝานกล่าว เธอได้แอบใส่ฮู้ดเข้าไปในมหาลัย พบว่าคนเหล่านั้นกำลังตามหาตัวเธออยู่ แก๊งค้ายาที่ฆ่าคนได้โดยไม่กระพริบตา พวกมันตามมาถึงมหาลัย บางทีอาจเป็นเพราะกล้องวงจรปิดในโรงแรม แล้วนำข้อมูลไปเทียบกับสถาบันศึกษา ส่วนอพาร์ทเม้นท์หลังนี้จะปลอดภัยได้กี่วันก็ไม่รู้ คงต้องฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่เนี่ยฝาน

เมื่อคอมพิวเตอร์พร้อมเนี่ยฝานจึงได้เวลาศึกษาซอร์สโค้ดของเรดควีน เขาจำเป็นต้องถอดรหัสแล้วใช้ซอร์สโค้ดแก้ไขปัญญาประดิษฐ์อีกที เพื่อความปลอดภัยของตัวเองและคนรอบข้าง

ลูซี่หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบระหว่างนั่งมองเขาพิมพ์ข้อมูลลงบนคอมพิวเตอร์ เธอไม่เข้าใจตัวเลขพวกนั้นเลย ดังนั้นเนี่ยฝานจึงไม่ไล่เธอออกไป เพียงปล่อยให้เห็นข้อมูลสำคัญแต่ไม่เข้าใจ

“กำลังแฮ็กเหรอ อย่างกับภาพยนตร์ฮอลลีวูดเลยนะ” ลูซี่ปล่อยควันออกจากปากแล้วเดินมาเกาะที่เก้าอี้ด้านหลังชายหนุ่ม

เนี่ยฝานรู้สึกเหม็นบุหรี่ เขาหันกลับมาแล้วคว้าคอเสื้อของเธอทำให้ลูซี่ที่ไม่ระวังถูกเขาดึงเข้ามาใกล้ ริมฝีปากของเธอถูกเจ้าตัวร้ายฉกฉวย สัมผัสได้ถึงความรุนแรงที่กำลังบดขยี้ ก่อนที่ทั้งสองจะแยกจากกัน

“ผมไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ และนี่คือการลงโทษ”

ลูซี่กรอกตาให้กับคำพูดไร้สาระของเขา แต่ถึงอย่างนั้นหล่อนกลับเลือกที่จะดับบุหรี่ลงแล้วดึงเก้าอี้ออกมานั่งข้างเขา

“โกหกละสิ ความจริงนายอยากจูบฉันต่างหาก”

เนี่ยฝานยักไหล่ไม่ตอบคำถาม

ความนิ่งเฉยของเขาทำให้ลูซี่หงุดหงิดแต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่ได้เข้าไปขัดจังหวะตอนทำงาน เพียงนั่งดูอยู่ข้างๆ เพื่อเรียนรู้

.....

ทั้งสองคนแตกต่างแต่เข้ากันได้ง่าย ผ่านไปประมาณ 15 วันเนี่ยฝานจึงทำงานแล้วเสร็จ ซอร์สโค้ดเสร็จสมบูรณ์พร้อมที่จะรันบนระบบของเรดควีน

เนี่ยฝานดึงลูซี่ที่อยู่ในชุดนอนเข้ามาจูบ หลังจากนั้นหญิงสาวจึงกล่าวว่า

“หนึ่งร้อยหยวน”

เนื่องจากเขามักจะดึงเธอเข้ามาจูบบ่อยๆ โดยไม่ถามว่ายินยอมไหม สุดท้ายลูซี่จึงตั้งกฎครั้งละ 100 หยวน

เนี่ยฝานยักไหล่และกำลังจะยื่นเงินให้แต่ในตอนนั้นเองประตูห้องถูกกระแทกจากด้านนอก เป็นกลุ่มมาเฟียที่เข้ามาในห้องพร้อมกับอาวุธปืน

ลูซี่รู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะทำตัวงี่เง่าจึงรีบซ่อนตัวอยู่หลังเนี่ยฝาน ในขณะที่ชายหนุ่มนั่งอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่ง หยิบผลไม้ขึ้นมากินพลางมองคนเหล่านั้นที่เข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต

“ผู้ชายคนนี้แน่ จับตัวมันแล้วค้นหายา รวมถึงนางตัวแสบคนนั้น!” หนึ่งในมาเฟียไต้หวันกล่าวพลางหัวเราะ ลูกน้องที่ตามมาด้านหลังเล็งปืนไปที่เนี่ยฝาน ส่วนคนอีกกลุ่มถือมีดสปาต้า

เนี่ยฝานกรอกตา พวกเขาคิดว่าเฉพาะกระสุนหรือไงที่ป้องกันได้ จึงใช้มีดเข้าจู่โจมระยะประชิดแทน เนี่ยฝานเลิกเสียเวลาและใช้ ‘โซ่เบี่ยงวิถี’ ฆ่าคนเหล่านี้ กลิ่นเลือดโชยคลุ้งในอากาศ เสียงปืนดังขึ้นถี่ๆ

ลูซี่เอามือกุมศีรษะซุกตัวอยู่ใต้โต๊ะ กระทั่งเสียงปืนจบลงเธอจึงค่อยๆ ยกศีรษะขึ้นมา ภาพที่เห็นตรงหน้าแทบจะทำให้อาเจียน แต่เพราะครั้งก่อนเคยเห็นคนตายต่อหน้าแล้วจึงกลั้นได้

“ไปจากที่นี่กันเถอะ ที่นี่อยู่ไม่ได้แล้ว หลังจากที่ผมจัดการคนกลุ่มนี้ไป อีกกลุ่มก็จะตามมา” เนี่ยฝานกล่าวแล้วดึงเธอขึ้นมาจากพื้น

“ฉันเข้าใจ แต่ขอเวลาเก็บกระเป๋าก่อน” ลู่ซี่ไม่ได้ถามว่าจะไปไหนต่อ ตอนนี้สำหรับเธอการเอาชีวิตรอดนั้นสำคัญสุด

เนี่ยฝานถ่ายโอนข้อมูลทุกอย่างลงใน SSD แบบพกพาหลังจากทำทุกอย่างเสร็จเขาจึงทำลายคอมพิวเตอร์

...............

ลูซี่ออกมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง ของของเธอไม่มีอะไรมากนอกจากเสื้อผ้าและเครื่องสำอางเท่านั้น

เนี่ยฝานเรียกรถแท็กซี่แล้วทั้งคู่ก็ออกไปจากอพาร์ทเม้นท์ เมื่อกลุ่มมาเฟียมาถึงก็พบแต่ศพ จึงรีบติดต่อไปหาคุณจาง

“เราจะไปไหนกันดี” ลูซี่พิงศีรษะไว้บนไหล่ของเนี่ยฝาน ตอนนี้เธอรู้สึกว่าขาดเขาไปจากชีวิตไม่ได้ สิ่งนี้ไม่ใช่ความรักแต่เป็นการพึ่งพาอาศัยกันและกัน อยู่กับเขาแล้วปลอดภัยไม่มีอันตราย ใช่นั่นคือสิ่งที่ลูซี่รู้สึก

เนี่ยฝานเผยรอยยิ้มหน่อยนึง ตามแผนที่วางไว้ไม่มีผิด ใช้คุณจางเข้ากดดันนางเอก แบบนี้เธอจะได้พึ่งพาเขามากขึ้น ลดระยะความห่างเหินระหว่างทั้งสองคน เมื่อใช้สถานการณ์บีบบังคับ ร่างกายจะหลั่งสารเคมีทำให้ตกอยู่ในสภาวะต้องหนีเอาตัวรอด หรือหากคุณมีคนอยู่ใกล้ๆ ที่สามารถพึ่งพาได้ก็จะเลือกเข้าหาคนคนนั้น เหมือนกับในภาพยนตร์ที่แสดงให้เห็นหลายเรื่องนั่นแหละ

ด้วยกำลังของเนี่ยฝานการฆ่ามาเฟียอย่างคุณจางไม่ใช่เรื่องยาก หากไม่เป็นเพราะลูซี่เขาคงฆ่าคนทั้งหมดแล้ว

“ไม่ต้องกังวล ผมได้เตรียมบ้านไว้แล้ว มันตั้งอยู่ที่เขตชานเมือง เรากำลังจะไปที่นั่นกัน”

เมื่อเห็นว่าเขาไม่อธิบายอะไรเพิ่มลูซี่จึงไม่ได้ถามต่อ จะเห็นได้ว่าหล่อนไว้ใจเขามาก

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมารถแท็กซี่จึงวิ่งมาถึงจุดหมาย เป็นวิลล่าหลังใหญ่หนึ่งหลัง ระแวกแถวนี้มีแต่ป่าไม้ ยากที่จะพบเจอบ้านคนได้

“เนี่ยฝานที่คือบ้านของเราที่จะอยู่หลังจากนี้เหรอ” ลูซี่มองวิลล่าสุดหรูด้วยความไม่เชื่อในสายตา ดังนั้นจึงต้องการคำยืนยัน

“ใช่มันคือบ้านของเรา ยกของเข้าไปก่อนเลย นี่คือคีย์การ์ด ไว้ผมจะตามเข้าไปหลังจากจ่ายเงินเสร็จ”

ลูซี่รับคีย์การ์ดแล้วก้มจูบเขาด้วยปากไปหนึ่งทีก่อนจะวิ่งเข้าไปในบ้าน เมื่อเธอละไปจากสายตาโซ่เส้นสีดำจึงแทงทะลุเข้าวงจรสมองของคนขับรถ ไม่ใช่ว่าเนี่ยฝานต้องการฆ่า แค่อยากเปลี่ยนแปลงบางสิ่งปิดบังตัวตน มิฉะนั้นคุณจางคงได้หาที่นี่จนเจอ

แม้ว่าเนี่ยฝานชอบใช้สถานการณ์บีบบังคับลูซี่ผ่านมือที่สาม แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาชอบหนีไปเรื่อยๆ ดังนั้นจึงได้ซื้อวิลล่าหลังนี้ในขณะที่กำลังแก้ไขซอร์สโค้ด

“มันสวยมาก ดีกว่าห้องของฉันในอเมริกาซะอีก”

ลูซี่วางกระเป๋าเสื้อผ้าแล้ววิ่งไปรอบๆ วิลล่า สำหรับเธอที่เกิดในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้วต้องสู้หาเงินทุกอย่างด้วยตัวเอง หากไม่ใช่เพราะทุนเรียนฟรีคงไม่ต้องถ่อมาถึงที่ไต้หวันหรอก

เมื่อเดินไปเรื่อยๆ นอกจากอ่างจากุชชี่ที่ตั้งอยู่ในบ้านแล้วยังมีสระว่ายน้ำด้านหลังขนาดใหญ่ มีต้นไม้คอยบดบังเหมือนกับกำแพงป้องกันคนข้างนอกเห็น

ลูซี่ถอดเสื้อผ้าออกแล้วกระโดดลงน้ำ เธอสวมเพียงกางเกงในตัวเดียวไม่มีบราด้านบน เป็นเรื่องปรกติของสาวต่างชาติที่จะไม่นิยมสวมบรา กระทั่งเห็นเนี่ยฝานเดินมาเธอเพิ่งจะรู้ตัวว่าไม่ได้ใส่อะไรเลย ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง

“ชอบที่นี่ไหม” เนี่ยฝานถามในขณะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อาบแดด

“ชอบมากๆ นายซื้อที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่” ลูซี่ยังอยู่ในสระโดยเกาะขอบสระไว้ กลัวว่าเขาจะแอบมองหน้าอกที่กำลังตั้งชัน

“ตอนกำลังเล่นคอม นอกจากต้องแก้ไขโปรแกรมแล้วเวลาส่วนหนึ่งผมยังใช้เพื่อหาบ้านหลังใหม่”

“แล้วนายจะให้ฉันอยู่ที่จริงๆ เหรอ” ลูซี่ถามอย่างไม่แน่ใจ ก่อนหน้านี้ทั้งสองอยู่ด้วยกันเพราะค่าเช่าของเขา แต่ตอนนี้อพาร์ทเม้นท์ของเธอไม่สามารถกลับไปได้แล้ว ข้อตกลงนั้นจึงถือว่าจบ

“เธออยู่ที่นี่ได้ ไม่ต้องกังวลผมไม่เก็บค่าเช่าหรอก”

เนี่ยฝานไม่อยากถูกมองว่าอยากได้ร่างกายของเธอมากจนเกินไป ถึงจะเห็นว่าบางครั้งเขาชอบดึงเธอเข้ามาจูบแล้วยื่นเงินให้ก็ตาม แต่นั่นก็แค่เรื่องสนุกๆ ระหว่างทำงาน

“พูดแล้วห้ามคืนคำนะ หรือถ้าหากนายอยากได้ค่าเช่าภายหลังฉันคงไม่มีเงินให้ นอกจากจะ....” ลูซี่ไม่ได้สานต่อบทสนทนาแต่เลือกที่จะว่ายน้ำต่อ

เนี่ยฝานยังไม่กลับไปทำงาน วันนี้เขาคิดว่าต้องพักสมองบ้าน การได้ดูลูซี่เล่นในสระน้ำถือเป็นเรื่องที่ดีเหมือนกัน

ในขณะที่เนี่ยฝานกำลังมีความสุขคุณจางกลับต้องทนทุกข์ คนที่เขาส่งไปเสียชีวิตและไม่ได้อะไรกลับมา นั่นทำให้เจ้าพ่อมาเฟียรู้สึกขายหน้า เพียงแค่ผู้ชายไร้ร่างกายแข็งแกร่งกับผู้หญิงคนเดียวก็ไม่สามารถจัดการได้ มันทำให้เขาคลั่งและฆ่าผู้ติดตามสองคนเพื่อระบายสิ่งอัดอั้น