หลังจากพ่อของเมธัสถูกโจมตีโดยมอนสเตอร์ต่อหน้าต่อตาเมธัส
เมธัสโกรธและแสดงแววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารออกมาเมธัสวางมือลงบนพื้นใช้พลังแห่งต้นกำเนิดพฤกษาของเขาทันทีเมธัสใช้ทักษะพันธนาการพฤษาทันใดนั้นก็มีต้นหญ้าผุดขึ้นมาจากพื้นแล้วพุ่งไปพันธนาการมอนสเตอร์ทันที แต่มันฉีกออกจากการพันธนาการอย่างง่ายดาย เมธัสใช้ความคิดทั้งหมดของเขาเพื่อหาทางแก้ไขสถานการณ์นี้อย่างรวดเร็ว เมธัสจึงถามราชันย์แห่งพฤกษาหรือต้นไม้โลกภายในตัวเมธัสว่าจะทำยังไงดีและต้นไม้โลกได้ให้เมธัสยืมพลัง 1 % ของเขา
"เอาล่ะ ฉันจะช่วยนายก็ได้ แต่จำไว้ว่าใช้ได้เพียง 1 นาทีนะไอ้หนู และหลังจากนั้นฉันจะเข้าสู่การหลับไหลเป็เวลา 1 เดือน ส่วนผลข้างเคียงของเ้าจากการได้รับพลังนี้ไปคงไม่ต้องบอกคนฉลาดอย่างเ้าหรอกใช่ไหมว่าจะเป็ยังไง"ต้นไม้โลกกล่าว
"ไม่เป็ไรครับผมรู้ดี แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วครับ" เมธัสพูดพร้อมแสดงท่าทางโกรธ
"พันธนาการพฤกษา"เมธัสยื่นมือออกไปพร้อมกล่าวด้วยจิตสังหาร
เถาวัลย์ขนาดั์จำนวนมากผุดออกมาจากพื้นและพุ่งออกไปหามอนสเตอร์อย่างรวดเร็ว มอนสเตอร์ไม่สามารถหลบได้เลย และมันพยายามจะหนีเข้าไปในเงา
"ฝันไปเถอะ" เมธัสกล่าวและแสดงสีหน้าสะใจ
"บีบรัด"เมธัสพูดและกำมือ
เถาวัลย์ทั้งหมดบีบรัดมอนสเตอร์อย่างรวดเร็ว ร่างของมันะเิและมันตายในทันที และแล้วก็หมดเวลา 1 นาที
"ก็แค่แมวเป้าตัวหนึ่ง กล้าดีอย่างไรมาทำร้ายพ่อของฉัน" เมธัสพูดและแสดงท่าทางสะใจ
และแล้วเวลาหนึ่งนาทีก็หมดลง เมธัสกะอักเืออกมา รู้สึกราวกับข้างในจะะเิ มันคือผลข้างเคียงจากการได้รับพลังที่มากเกินร่างกายจะรับไหว เมธัสใช้ พลังของต้นไม้แห่งชีวิตในทันที มันช่วยบรรเทาอาการเ็ป และรักษาาแของเมธัสในระดับนึง หลังจากนั้น เมธัสรีบวิ่งไปหาพ่อเขา และเขาได้ใช้พลังของต้นไม้แห่งชีวิตกับพ่อ หลังจากนั้น าแก็เริ่มสมานกันอย่างรวดเร็ว พ่อของเมธัสลืมตาขึ้นมาและมองไปที่ลูก
"ลูก! ลูกไม่เป็อะไรใช่ไหม!"พ่อเมธัสกล่าวด้วยความกังวลและเป็ห่วง
"ครับ ผมไม่เป็ไรครับ" เมธัสกล่าวแล้วก็สลบไป
"เมธัส! เมธัส!"คิมเรียกลูกด้วยความใ
หลังจากนั้น คิมได้อุ้มเมธัสกลับบ้านไป ทางด้านของพันเอกรูจย์เอง ก็จบด้วยชัยชนะของพันเอกรูจย์และเหล่าทหารผู้กล้าทั้งหลาย
"นายเห็นไหม ท่าที่พันเอกรูจย์ใช้ปิดฉากมอนสเตอร์ตัวนั้น"ทหารนายนึงกล่าวกับเพื่อนฝูงหลังได้ชัยชนะ
"เห็นสิ ฉันจำได้ว่าฉันเห็นดวงตะวันสีชาดอยู่กลางอากาศ จากนั้นก็บึม!! เป็หลุมเหมือนอุกกาบาตตกเลยล่ะ ฉันเห็นแล้วรู้สึกภูมิใจสุดๆที่เรามีพันเอกที่แข็งแกร่งขนาดนี้"ทหารอีกนายหนึ่งบอกเล่าเหตุการณ์และชมด้วยความปลื้มใจพร้อมแสดงท่าทางและแววตามีประกายตื่นเต้นดีใจ
"นี่! พวกแกหยุดคุยกันได้แล้วไปช่วยกันดูแลคนเจ็บเดี๋ยวนี้เลย!"พันเอกรูจย์สั่ง
"ครับ" ทหารเ่าั้ตอบ
"ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงมีฝูงมอสเตอร์มาโจมตีเมืองอย่างกระทันหันแบบนี้กันนะ แล้วมอนสเตอร์ยังมีระดับไม่ใช่ธรรมดาเลย เมืองทีออน ปกติก็ไม่ค่อยมีฝูงมอนสเตอร์ระดับนี้ เื่นี้มันดูลึกลับมากกว่าที่คิดหรือเราคิดไปเองกันแน่นะ "พันเอกรูจย์คิดในใจ
บนอากาศใกล้ๆกับเมืองทีออน มีร่างคน 1 หนึ่งคน สวมผ้าคลุม สีขาวมีรวดลายดวงตาสีทองบนผ้าคลุมด้านหลัง ลอยอยู่บนอากาศ และมองลงมาที่พันเอกรูจย์
"ดูเหมือนฝีมือจะยังไม่ตกสินะ รูจย์! แล้วก็เด็กนั่นไม่ธรรมดาเลยนะ ดูเหมือนจะยืมพลังจากคนภายนอกรึป่าวนะ เอาเถอะ เอาเถอะ สิ่งที่ฉันต้องจับตามองตอนนี้ตามคำสั่งของท่านผู้นั้นก็มีแค่ รูจย์ เื่อื่นช่างมันก่อนละกัน"ร่างนั้นกล่าว
ในบ้านของเมธัส เมธัสลืมตาขึ้นและเรียกหาพ่อ
"พ่อครับ!"
"พ่อครับ"
"เป็ยังไงบ้างลูกยังเจ็บตรงไหนอยู่หรือเปล่า"พ่อถามเมธัสด้วยความเป็ห่วง
"ดีขึ้นแล้วครับ"เมธัสตอบ
ถ้าไม่ใช่เพราะพลังของต้นไม้แห่งชีวิต เมธัสคงโดนสังหารไปพร้อมกับพ่อแล้ว โชคดีที่ได้รับพลังจากต้นไม้โลกก่อนจะเกิดเหตุการณ์นี้ ไม่รู้ว่าถ้าเมธัสไม่มีพลังนี้จะเป็อย่างไร เมธัสได้ตัดสินใจเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้พ่อฟัง
หลังจากพ่อได้ฟังเื่ราวทั้งหมดแล้ว พ่อก็ใและตัดสินใจว่าต้องเก็บเื่นี้เป็ความลับที่สุด ส่วนเื่ต้นไม้แห่งชีวิต ที่เมธัสไปพบคิมก็ใเหมือนกัน มันเป็เื่ยากมากที่จะเจอ แต่เมธัสไปเจอในป่าลึกใกล้บ้านนี่นะ
"ลูกเรานี่โชคดีเหลือเกิน"
คิมได้รู้เื่ราวทั้งหมด และเขาอยากรู้ว่าต่อจากนี้ลูกเขาจะทำอย่างไรต่อไป
"ในเมื่อลูกได้พลังที่ยิ่งใหญ่นี้มาแล้ว ลูกอยากทำอะไรต่อไปในอนาคตล่ะถึงตอนนี้ลูกจะยังไม่แข็งแกร่งมากนัก แต่พ่อว่าพลังนี้จะเติบโตไปพร้อมกับลูกอย่างไร้ขีดจำกัด แล้วลูกจะได้ภาระความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ด้วยเช่นกัน พ่ออยากให้ลูกตัดสินใจดีๆกับเส้นทางที่ลูกเลือก ลูกจะได้ไม่ต้องมาเสียใจภายหลัง" คิมกล่าวกับลูก
"นี่ก็ไม่นานหลังจากผมได้พบกับต้นไม้โลก แต่หลังจากที่ผมได้รับพลังมา ผมก็ตัดสินใจได้แล้วล่ะครับ ผมหน่ะ
อยากเป็ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดไม่ว่าใครก็ไม่สามารถดูถูกผมได้ครับ ผมจะกลายเป็ผู้ยิ่งใหญ่ ถ้าเป็ไปได้ผมก็อยากสร้างกิลด์เป็ของตัวเอง อยากช่วยเหลือชาวบ้านที่ถูกกดขี่ด้วยครับ" เมธัสพูดกับพ่อด้วยแววตาที่มุ่งมั่น
"แข็งแกร่งที่สุดหรอ ผู้ยิ่งใหญ่ หึ ลูกทำให้พ่อคิดถึงแม่ซะแล้วสิ ป่านนี้คุณจะเป็ยังไงบ้างนะ โรซาลินด์" คิมมองขึ้นไปบนฟ้าแล้วคิดในใจ พร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนโยน และคิดถึง
"ลูกรู้อะไรมั๊ย ลูกทำเอาซะพ่อรู้สึกผิดเลยนะเนี่ย ลูกบอกพ่อทั้งที่สามารถเก็บเป็ความลับก็ได้นี่นา ฮ่า ฮ่า แต่ก็ดีแล้วลูกถ้าลูกเลือกที่จะเดินเส้นทางนี้พ่อก็ไม่คิดจะห้ามลูกหรอกนะ ในเมื่อลูกบอกความลับกับพ่อ เอาเป็ว่าพ่อจะเล่าความลับของพ่อให้ลูกฟังละกัน "พ่อพูดกับเมธัส
ในตอนนั้นพ่อยังเป็นักผจญภัยอยู่ พ่อได้รับภารกิจสำรวจป่าลึกลับแห่งหนึ่ง มันเป็ป่าที่น่ากลัวมาก มีเมฆมืดครึ้มอยู่้าป่าตลอดเวลาแต่ไม่มีฝนตกเลย ต้นไม้สูงใหญ่มากมาย หลากสี มีมอนสเตอร์แปลกๆมากมาย ในขณะที่พ่อกับเพื่อนๆ กำลังสำรวจอยู่ เราได้พบมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งตัวหนึ่ง มันน่ากลัวจนพ่อกับเพื่อนสู้มันไม่ได้เลยสักนิด พ่อตั้งใจที่จะตายกับเพื่อนๆแต่ เพื่อนๆพ่อไม่ยอมให้พ่อตายนี่สิ พ่อน่ะอ่อนแอที่สุดในกลุ่ม เลยถูกปกป้องอยู่เสมอ ตอนนั้น นักเวทย์ในกลุ่มพ่อใช้ทักษะลมพายุซัดพ่อปลิวออกไปซะไกลเลย พ่อร้องไห้สามวันสามคืนเลยล่ะ พ่อเจ็บใจที่พ่อทำอะไรไม่ได้ เจ็บใจในความอ่อนแอของตัวเอง ต้องมาเห็นเพื่อนๆตาย แล้วตัวพ่อเองทำอะไรไม่ได้ แต่พ่อจะต้องไม่ทำให้ความตั้งใจสุดท้ายของเพื่อนพังทลาย พ่อต้องมีชีวิตต่อไป นี่คือชีวิตที่เพื่อนของพ่อทุกคนมอบให้ พ่อพยายามเดินออกจากป่าแต่พ่อก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนนึงร้องขอให้ช่วย ทันทีพ่อได้ยินพ่อก็รีบวิ่งไปตามเสียงทันที พ่อเห็นเธอพ่อรีบไปปฐมพยาบาล ให้เธอ เธอสวยมากเลยล่ะ หลังจากนั้นพอได้คุยกับเธอ เธอชื่อ โรซาลินด์ เฟย์เดน ตอนนั้นพ่อใมากที่รู้ว่าเธอมีนามสกุล คนที่มีนามสกุลหน่ะ ถ้าไม่เป็ราชวงศ์ หรือขุนนาง ก็เป็พวกตระกูลที่ยิ่งใหญ่ พ่อรีบก้มหัวขอโทษเธอทันที ที่พ่อแตะต้องตัวเธอโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่รู้ไหมสิ่งที่เธอพูดกับพ่อคืออะไร เธอบอกว่าไม่เป็ไรๆ เ้าช่วยข้า ข้าขอขอบคุณคุณเ้ามาก เ้าไม่ต้องสุภาพกับข้ามากนักก็ได้ พ่อได้คุยกับนางจนรู้ว่า นางถูกไล่ล่าโดย องค์กรหนึ่งที่ขึ้นตรงต่อาา พวกมันเปรียบดั่งตาที่สามของาา เป็องค์กรลับที่คอยสืบสวน สอบสวน และคอยกำจัดคนที่เป็ปรปักษ์ในมุมมืด พวกมันชื่อว่า เนตร์ สาเหตุที่นางโดนไล่ล่าเพราะนางไปรู้ความลับดำมืดของาา และนางได้ต่อต้าน จนโดนขับไล่ออกจากตระกูล และถูกไล่ล่าโดย เนตร์ นางหลบนี้มายังที่แห่งนี้พร้อมอาการาเ็ หลังจากอาการนางดีขึ้น พ่อก็เลยพานางเดินออกจากป่า ในระหว่างทาง เราก็พบมอนสเตอร์มากมาย แต่นางก็เพียงขยับมือนิดเดียวก็มีกลีบดอกไม้มากมายสังหารมอนสเตอร์พวกนั้นได้อย่างง่ายดายเลยล่ะ เอาซะพ่อใเลยล่ะ พ่อก็ไม่อยากถามนางเยอะ พ่อรีบพานางออกจากป่าแล้วก็หลบหนีไปเรื่อยๆ ระหว่างทางนางเล่าให้พ่อฟังเยอะเลยล่ะ นางมีสมยานามที่เหล่าผู้คนเรียกกันว่า ราชินีบุปผาา ทำให้พ่อใมากขึ้นกว่าเดิมซะอีก เพราะนั่นหน่ะเป็ชื่อของหนึ่งในเก้าอัศวินที่แข็งแกร่งของประเทศ ทั้งทวีปเอเธอร์เรียสแห่งนี้ ประกอบไปด้วย 8 ประเทศ ได้แก่ เอเร็นเทียร์ ไวร์เดรัส คาลดูเนียร์ ราลเทเซียร์ เซลินดัส ไคร์โซลาร์ วีเรสก้า โอเทรัลดอร์ แต่ละประเทศจะมีอัศวินเพียง 5-10 คน และประเทศที่เราอยู่คือ ราลเทเซียร์ ซึ่งมีอัศวินอยู่ 9 คน พวกเขาถือเป็กองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดของประเทศ แต่พ่อก็สงสัยว่าใครกันที่เป็ทำให้ 1 ในคนที่แข็งแกร่งที่สุดในประเทศนี้าเ็ได้ขนาดนี้ หลังจากฟังเื่นางพ่อก็พานางหนีมาจนถึงเมืองที่แสนห่างไกลจากเมืองหลวงอย่างเมืองทีออน และพ่อกับนางก็ให้กำเนิดลูก จากนั้นนางกลัวว่าสักวันหนึ่งจะถูกพบแล้วจะโดนสังหารรวมถึงลูกด้วยนางเลยหนีไปั้แ่ลูก 2 ขวบ แล้วล่ะ ถึงลูกจะโดนดูถูกมากมายแต่จงจำไว้ว่าลูกเป็ถึงบุตรของราชินีบุปผาาเลยนะ
จงภูมิใจไว้เถิด เมธัส เฟย์เดน
58
