ผ่านมา 10 ปี
ผมใช้ชีวิตตามปกติเหมือนคนทั่วไป มีความฝันมีความ้าเหมือนมนุษย์คนอื่นๆโดยที่คิดว่าเื่ราวที่เกิดขึ้นตอนอายุ 15 ปีนั้นคือ ความฝัน ถึงแม้ว่าความรู้สึกของผมจะบอกกับผมว่ามันคือความจริงก็ตาม
วันนี้คือ วันที่ 30 เดือนสุดท้ายของปี
ผมวางแผนที่จะกลับบ้านนอกไปหาครอบครัวและเพื่อนๆที่โตด้วยกันมาั้แ่เด็ก เพื่อรอเค้าดาวน์ในคืนพรุ่งนี้
วันนี้ผมตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวเก็บของแล้วขับรถยนต์กลับบ้านนอก
ผมปลุกแฟนของผม เธอชื่อ แองเจิล
" ที่รัก ตื่นได้แล้ว " ลอเอล
แองเจิลบิดี้เีไปมาก่อนจะลุกขึ้นมานั่ง
" เราจะกลับบ้านนายกันวันนี้ใช่มั้ย " แองเจิล
" ใช่แล้ว เธอไปอาบน้ำได้แล้ว เธออาบน้ำเสร็จเราจะกลับกันเลย เราต้องไปรับคลอเกลกับจีน่าอีก " ลอเอล
" โอเค " แองเจิล
คลอเกล คือพี่ชายฝาแฝดของผม เราสองคนถูกเลี้ยงมาแบบเพื่อน ทำให้ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วใครเป็พี่ใครเป็น้องกันแน่
ผมเคยเล่าเื่เมื่อ 10 ปี ที่แล้วให้คลอเกลฟัง แต่มันก็ตอบกลับผมมาแค่ว่า
" มึงอ่านนิยายมากเกินไป "
ผมจึงไม่เคยพูดเื่นี้ให้ใครฟังอีก
ส่วน จีน่า คือแฟนของคลอเกล คู่นี้คบกันมาเกือบ 8 ปี จีน่าอ่อนกว่าคลอเกล 2 ปี
หลังจากที่แองเจิลอาบน้ำเสร็จ พวกเราก็ไปรับคลอเกลกับจีน่าแล้วออกเดินทางกัน
ขับรถราวๆ 5 - 6 ชั่วโมง พวกเราทั้ง 4 คนก็มาถึงบ้านที่บ้านนอก พวกเราใช้เวลาอยู่กับครอบครัวจนหมดวัน
นี่คือชีวิตที่สงบสุขและเรียบง่าย
แต่สำหรับผม
มันคือ ชีวิตที่สุดแสนจะธรรมดาและน่าเบื่อ
" อยากถูกอัญเชิญอีกครั้งจัง " ผมได้แต่ภาวนาในใจ