ผมเป็นสมาชิกเว็บเทพบรรพกาล

มู่เจาเจาเลิกหนังตามองเหยียด “คังชิงจื่อ เธอเองก็เหมือนกัน ยังตามติดรุ่นพี่ไม่ต่าง เหมือนกับสมัยเรียนในมหาลัยไม่มีผิด”

คังชิงจื่อขบฟันแน่น

แม้อีกฝ่ายจะไม่พูดออกมาทั้งหมด แต่หล่อนเดาได้ไม่ยากว่าหมายถึงอะไร ก็คงจะพูดว่า 'ตามรุ่นพี่มาตั้งหลายปีแต่ยังไม่ได้แอ้มเขาเป็นแฟน' นี่มันดูถูกกันชัดๆ

แต่กระนั้นเธอก็ไม่สามารถหาข้อโต้แย้งได้ เพราะตลอดมารุ่นพี่ไม่สนใจเธอเลย

“เอาล่ะอย่ามัวยืนคุยกันอยู่ตรงนี้เลย รีบเข้าไปข้างในเถอะ จะได้ทานอาหาร” เจิงซุ่นซี่แนะนำ เดินนำเข้าไปในบ้านโดยถือขาหมูป่าที่มีเลือดสดๆ กำลังไหล

หลินอู๋เฉินส่ายหน้าเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่อาจารย์มู่พูดให้ฟังบ่อยๆ

เอาจริงๆ เขาค่อนข้างผิดหวัง ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะโง่ไม่เข้าใจผู้หญิงว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หลินอู๋เฉินช่วยขนของเข้าไปในห้องนอนอาจารย์ชั่วคราว ส่วนกระเป๋าของเขามีชุดนอนแค่ชุดเดียว เอามาพอเป็นพิธีเท่านั้นเพราะทั้งหมดถูกเก็บไว้ใน'ถุงต่างมิติ'

ทหารรับจ้างเริ่มจัดการอาหารในครัวแบบเปิดโล่ง

กลิ่นหอมหวานของเนื้อโชยเข้าจมูก สำหรับจางฝูเทียน ม๋าเข่อและกลุ่มทหารกลิ่นนี้หอมปานน้ำนม

แต่สำหรับมู่เจาเจาแค่ได้กลิ่น ก็แทบจะอาเจียนมันออกมา

อาหารถูกยกมาวางไว้บนโต๊ะไม้หน้าบ้านตัวยาว

พวกทหารเริ่มลงมือกิน

เจิงซุ่นซีเองก็เป็นหนึ่งในคนที่เริ่มกินรวมถึงคังชิงจื่อ

ถึงแม้เธอจะไม่ชอบอาหารประเภทเนื้อป่า แต่เพราะความรักที่มีให้ต่อรุ่นพี่ เลยต้องจำใจกล้ำกลืนฝืนทนกลืนมันลงกระเพาะ

“น้องมู่ ทำไมเอาแต่นั่งไม่กินล่ะ” เจิงซุ่นซีถาม เพราะเห็นว่าเธอเอาแต่นั่งเงียบ ไม่หยิบตะเกียบขึ้นมากินอาหารบนโต๊ะ

มู่เจาเจาไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดี หากพูดไปตรงๆ ก็กลัวว่าจะเสียมารยาท

อีกทั้งยังอาจถูกมองว่าเรื่องมาก เป็นแบบนี้แล้วจะเดินป่าได้เหรอ มีหวังหิวตายกันพอดี

“อาจารย์มู่กินข้าวมาแล้วน่ะ แถมช่วงนี้เธอกำลังไดเอท ก็เลยงดกินอาหารมื้อเย็น” หลินอู๋เฉินแทรกบทสนทนา

“ใช่ใช่ใช่ พอดีกินมาแล้วน่ะ ช่วงนี้ไดเอทก็เลยไม่อยากอาหาร...” มู่เจาเจาลอบขอบคุณศิษย์รักในใจเงียบๆ ดูเหมือนการตัดสินปัญหาเฉพาะหน้าของเขาจะดีกว่าเธอ

เจิงซุ่นซีเหลือบตามอง ผู้ชายคนนี้ทำให้เขารู้สึกแย่

ตั้งแต่ครั้งก่อนที่ปรึกษาเรื่องพื้นดินและหน้าผาถ้ำแปลกๆ กับมู่เจาเจา ก็เพราะชายคนนี้เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ทุกอย่างล่าช้า

“อย่างนี้นี่เอง แต่ว่าไม่กินเลยก็ไม่ได้นะ พรุ่งนี้ต้องออกเดินทางไกล เส้นทางในป่าไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ต้องพบเจอกับสัตว์ร้ายแถมอาจมีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้น” เจิงซุ่นซีเตือน

“ไม่ต้องไปบังคับเธอหรอกค่ะรุ่นพี่ ถ้าหากมู่เจาเจาไม่อยากกินก็ปล่อยเธอไป” คังชิงจื่อสบโอกาส แล้วเธอจะปล่อยไปได้ยังไง ดังนั้นจึงพูดออกมาให้เหมือนกับว่ามู่เจาเจาเป็นคุณหนูเรื่องมากที่กินอะไรไม่เป็น

และมันก็ดูเหมือนจะได้ผลดี ทหารพวกนั้นมองเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตร โดยเฉพาะม๋าเข่อ ขาหมูตุ๋นขานี้เป็นเขาที่เข้าครัวทำ ย่อมส่งผลกระทบต่อลูกทีมและหัวหน้า

“อาจารย์มู่ ที่นี่เป็นหมู่บ้านเลียบติดลำน้ำสายใหญ่ อุตส่าห์มาทั้งทีมันจะเสียเที่ยวนะถ้าหากเราไม่ขับรถออกไปเล่น ไปชมดูวิวทิวทัศน์สักหน่อย ถ่ายรูปลงเวย์ปั๋ว อาจารย์ว่าเป็นไง”

มู่เจาเจาเผลอจับมือลูกศิษย์เขย่าพร้อมกับยิ้มหวานๆ

“ใช่ๆ ไปถ่ายรูปกันเถอะ” จากนั้นหันไปบอกเจิงซุ่นซีว่า “รุ่นพี่ขอตัวก่อนนะคะ อีกไม่นานฉันก็กลับมา เพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งปิดประตูบ้านล่ะ”

“เดี๋ยวก่อนสิ...” เจิงซุ่นซีอยากจะห้าม เพราะเขาเองก็อยู่ที่นี่มาสักระยะแล้ว ไม่เห็นว่ามันจะน่าเที่ยวตรงไหน แต่มู่เจาเจากลับไม่ฟัง เธอลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปทันที

“รุ่นพี่เลิกสนใจเธอเถอะค่ะ เรามากินขาหมูตุ๋นของม๋าเข่อกันดีกว่า อะนี่คะ” คังชิงจื่อคีบเนื้อหมูเปื่อยรุ่ยใส่ชามของเขา

เจิงซุ่นซีพยักหน้า ไม่ได้สนใจมู่เจาเจาอีก เพราะมองว่าอาหารตรงหน้าสำคัญมากเลยต้องกินให้เยอะหน่อย จะได้มีแรงเดินทางพรุ่งนี้ อีกอย่างคืออาหารฝีมือม๋าเข่อเขาชอบเป็นที่สุด

..........

รถ Lamborghini คันสีเหลืองขับเลียบไปตามลำน้ำสายใหญ่

หมู่บ้านนี้มีขนาดเล็กมาก โดยชาวบ้านในระแวกพวกเขามักจะเดินด้วยเท้าไม่ก็จักรยาน ดังนั้นรถของมู่เจาเจาจึงค่อนข้างโดดเด่น

“อาจารย์ ข้างหน้านั่นคนมุงเยอะแยะเลย มันอาจจะเป็นตลาดไม่ก็ร้านอาหาร จอดรถแล้วเดินลงไปดูกันเถอะ”

มู่เจาเจามองไปตามทางที่อีกฝ่ายชี้

เธอเห็นคนกลุ่มใหญ่รวมตัวกันเนืองแน่นเหมือนมด พวกเขาใส่ผ้าป่านราคาถูก บ้างก็ปะชุนทั้งตัว เป็นคนจนที่แทบไม่มีเงินซื้อเสื้อผ้าใส่

ทั้งสองลงจากรถ โดยหวังว่าจะมีอะไรอร่อยๆ รองท้อง

แต่พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็พบว่ามันไม่ใช่ตลาดแต่เป็นงานแต่งงานที่มีเจ้าสาวสวมชุดแดงสองคนยืนอยู่กลางแท่นพิธี โดยไม่มีเจ้าบ่าว หากแต่มีกล่องเก่าๆ ถูกถือโดยชายวัยกลางคนที่ยืนใกล้กัน

“นี่ลุง กำลังดูอะไรกันอยู่เหรอ” มู่เจาเจาสะกิดชายอายุราว 60 ปีที่ยืนอยู่ข้างหน้า

ตาลุงผมยาวสำรวจเธอครู่หนึ่ง

“คนต่างถิ่นเหรอ”

“ลุงรู้ได้ไงคะ”

“ไม่รู้ก็แปลก เธอแต่งตัวด้วยชุดสวยๆ ต่างจากคนในหมู่บ้านนี้ที่ใส่แต่ชุดเก่า ปะชุนชุดครั้งแล้วครั้งเล่า”

“ใช่ค่ะพวกเราเป็นคนต่างถิ่น” มู่เจาเจาไม่คิดปิดบัง อีกอย่างหนึ่งเธอมองว่ามันไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

“แล้วลุงคะ บอกได้หรือยังว่าเขากำลังทำอะไรกัน”

“อ๋อนั่นน่ะเหรอ เจ้าบ้านตระกูลเมิ่งคนปัจจุบันกำลังหาครู่ครองให้ลูกสาว”

“หาคู่ครองให้ลูกสาว...ยังไงเหรอคะ หรือว่ามันเกี่ยวกับกล่องใบนั้น”

เพราะกล่องที่อยู่ในมือเจ้าบ้านตระกูลเมิ่งดูโดดเด่นมาก มู่เจาเจาจึงคาดเดาเพียงหยิบตามองปราดเดียว

“ใช่แล้ว กล่องอันนั้นฟังว่าประวัติความเป็นมาไม่ธรรมดา มันถูกทิ้งไว้ตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษตระกูลเมิ่ง เมื่อปีที่แล้วผู้นำตระกูลเมิ่งก็จัดพิธีแบบนี้”

“โห...แล้วยังไงต่อคะ”

“อาจารย์ สนใจจนออกนอกหน้าแล้วนะ ไม่หิวแล้วหรือไง” หลินอู๋เฉินสะกิดแขนเธอ

“หิว แต่ก็อยากรู้ไง” มู่เจาเจาย่นจมูก

หลินอู๋เฉินส่ายหน้า และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาพบว่าเธอมีนิสัยเด็กๆ

ไม่สิก่อนหน้านี้ก็พอจะรู้ ไอ้นิสัยเอาแต่ใจชอบลากเข้าไปนั่งในห้องพักอาจารย์ โดยไม่สนใจสายตาใครที่มองมาว่าจะคิดเห็นยังไง

“แล้วยังไงต่อคะ รีบเล่าสิ” มู่เจาเจาเร่งเร้าตาลุงผมขาว

“เล่าก็ได้นะ แต่ช่วงนี้กระดูกกระเดี้ยวลุงไม่ค่อยดี ต้องใช้ยารักษา เงินทองก็ไม่ค่อยมี...”

มู่เจาเจาบุ้ยปาก หยิบเงินร้อยหยวนใส่มือตาลุงพลางบ่นว่า “ขี้งก”

เขาเก็บเงินใส่ไว้ในกระเป๋า เอามือลูบคางเหมือนบัณฑิตผู้ทรงความรู้

“กล่องนี้ไม่มีใครเปิดได้ มีคนในหมู่บ้านพยายามเปิดมันแล้วเมื่อปีที่แล้ว แต่สุดท้ายผลก็อย่างที่เห็น ปีนี้เจ้าบ้านตระกูลเมิ่งถึงได้จัดงานแต่งงานอีกครั้ง หากใครเปิดกล่องใบนั้นได้ ก็จะกลายเป็นลูกเขยของตระกูลเมิ่ง ได้เสพสุขกับพี่น้องตระกูลเมิ่ง”

“น่าสนใจน่าสนใจ ว่างั้นไหมหลินอู๋เฉิน งานนี้ได้เมียตั้งสองคนนะ” มู่เจาเจาใช้ศอกกระทุ้งแขนหลินอู๋เฉิน

“อาจารย์มู่ ฉันเป็นคนรวยนะผู้หญิงไม่ขาด แล้วจะมาสนใจผู้หญิงบ้านๆ ได้ยังไง”

ชายหนุ่มกรอกตา นี่เธอเป็นอาจารย์แน่เหรอเนี่ย

“พ่อหนุ่มดูถูกพี่น้องตระกูลเมิ่งเกินไปแล้ว อาจจะเห็นว่าพวกเราอยู่ในหุบเขาลึกที่ห่างไกลจากเมืองใหญ่ แต่กระนั้นเรื่องความงามของพี่น้องตระกูลเมิ่ง ลุงบอกได้เลยว่าไม่แพ้สาวในเมือง” ตาลุงวัย 60 เศษเริ่มคุยโม้โอ้อวด

“จริงเหรอคะลุง”

“จริงสิ...ลุงจะโกหกไปทำไม นอกจากนั้นคนที่เปิดกล่องในมือผู้นำตระกูลเมิ่งได้สำเร็จ จะได้กินอาหารที่อยู่บนโต๊ะ เนื้อหมูเห็ดเป็ดไก่ โสมแดงอายุ 20 ปี มีแต่ของดีๆ ทั้งนั้น” พูดไปมองของกินไปก็เอามือลูบปาก ส่วนเรื่องที่เขาคุยโม้ว่าพี่น้องตระกูลเมิ่งคือเรื่องโกหก ตั้งแต่เติบโตในหมูบ้านมาจนถึงป่านนี้ ยังไม่มีใครเลยที่ได้เห็นพี่น้องตระกูลเมิ่งว่ามีหน้าตาเป็นยังไง

“หลินอู๋เฉิน ลองกันเถอะ” มู่เจาเจาเขย่าแขนเขา

“อะไรนะ...อาจารย์บ้าไปแล้วเหรอ”

“บ้าอะไรล่ะ หมูบ้านนี้อยู่ในที่ไกลกันดาร ร้านอาหารก็ไม่มีหรือถ้าหากมีก็คงไม่ต่างจากที่ม๋าเข่อทำ เพราะงั้นเพื่ออาหารตรงหน้า ลองดูหน่อยก็ไม่เสียหาย”

ชายหนุ่มหัวเราะไม่ออกกับสิ่งที่อาจารย์คนสวยคิด

เธอแค่หิวเนี่ยนะถึงได้อยากลองอะไรบ้าๆ เกี่ยวกับการเปิดกล่อง

มู่เจาเจาไม่สนใจลูกศิษย์ แหวกกลุ่มคนเดินออกไปหาผู้นำตระกูลเมิ่ง

ทันทีที่ทุกคนเห็นเธอถึงกับตกใจ และซุบซิบนินทากันเสียงเบา

“ผู้หญิงเหรอ?” ผู้นำตระกูลเมิ่งกล่าวเสียงแหลม

มู่เจาเจายกมือเท้าสะเอว “ใช่แล้วฉันเป็นผู้หญิง หรือคุณกำลังจะบอกว่าผู้หญิงเปิดกล่องไม่ได้งั้นเหรอ”

“เปล่า...ยังไม่ได้พูดเลยสักคำ แต่ว่ามันไม่เคยมีผู้หญิงขึ้นมาเปิดเลยสักคน เลยค่อนข้างตกใจน่ะ”

“ไม่มีใครกล้าก้าวออกมา ใช่ว่าจะไม่มีสักหน่อย เอาล่ะไหนส่งกล่องมาสิ ฉันจะเปิดมันเอง”

“ก็ได้”

ผู้นำตระกูลเมิ่งวางกล่องไม้ไว้บนโต๊ะตัวสีดำ ถอยออกมาเล็กน้อย ปล่อยให้ผู้หญิงปากกล้าแสดงฝีมือ

“เอาล่ะนะ คอยจับตาดูให้ดีล่ะ” มู่เจาเจายิ้มเจ้าเล่ห์ ก้มหน้าลงพินิจพิเคราะห์กล่องโบราณตรงหน้า