ดันเจี้ยน x ดันเจี้ยน

          โทชิโร่เดินก้าวเข้ามายังสุดปลายทางรอดใต้รางรถไฟ อยู่ไม่ไกลจากซันพลาซ่า ซึ่งเป็นสถานที่นัดเจรจา มีสิ่งกีดขวางวางตั้งไว้มากมายอยู่ภายในอุโมงค์แห่งนี้ หากมีเรื่องไม่ชอบมาพากลก็ยังสามารถใช้เป็นทางหนีทีไล่ได้

          “คุณคงเป็น ‘โทชิโร่ อาซามุ’ คนนั้นงั้นสินะครับ”

          ชายตรงหน้าพูดด้วยน้ำเสียงต่ำเนิบ ๆ น้ำเสียงระรื่นพอ ๆ กับสีหน้า เขานั่งอยู่บนเบาะหลังของรถแวนที่เปิดประตูอ้า บริเวณถนนซึ่งเชื่อมติดกับทางลอดใต้รางรถไฟ มีลูกน้องอยู่รายล้อมไม่ห่าง

          “แล้วนายคือ?”

          โทชิโร่เลิกคิ้วถามขึ้น โดยมีมัตสึบาระและทาดาชิเป็นผู้ติดตามอยู่ด้านหลังเช่นกัน

          “อะ ขอประทานโทษที่ทำตัวเสียมารยาทนะครับ ผมชื่อ ‘นาโอกิ ฮิมุระ’ ผู้นำสาส์นของท่านเกนโด”

          อีกฝ่ายแนะนำตัวอย่างมั่นใจ สวมสูทสีดำ เนกไทดำ ส่วนรองเท้านั้นถึงโทชิโร่จะไม่สันทัดเรื่องเครื่องแต่งกายก็ยังดูออกว่าเป็นอะเซนเต้ ต้องยอมรับว่าอีกฝ่ายมีรสนิยมราวกับเป็นนักธุรกิจที่กำลังมาเจรจาซื้อขายบริษัท โทชิโร่มองออกจากแววตาว่าชายคนนี้กำลังเชื่อมั่นในความได้เปรียบของฝ่ายตน

          สีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องของนาโอกิทำให้โทชิโร่อยากตั๊นหน้าอีกฝ่ายให้ลงไปกอง อาจจะไม่ใช่โดยหมัดของเขา แต่หมัดของใครเป็นใช้ได้ทั้งนั้น

          คนต้องตายไปกี่คนแล้ว เพราะกลุ่มของไอ้พวกบ้านี่อยากทำตัวเป็นจ้าวโลก

          “ทำไม... ทำไมถึงต้องทำแบบนี้ด้วย”

          นาโอกิจ้องอีกฝ่าย จากนั้นก็ถอนหายใจ

          “ผมคงตอบคำถามแทนท่านเกนโดไม่ได้ ก็เหมือนกับที่ราชสีห์ไม่เคยบอกเหตุผลกับหนูเมื่อยามออกล่า”

          “…”

          มัตสึบาระที่ได้ฟังมองอีกฝ่ายตาค้าง รู้สึกเหมือนท้องไส้บิดเป็นปม แล้วความมวนในท้องก็ลุกลามกลายเป็นความโกรธเกรี้ยว

          “แก!”

          สีหน้านาโอกิแสร้งเปลี่ยนเป็นอึดอัดเล็กน้อย แค่เล็กน้อยเท่านั้น

          “ต้องขอโทษที่ทำให้พวกคุณอารมณ์เสีย แต่หากรับข้อเสนอที่ผมให้ไป จะเป็นทางออกที่ดีสุดสำหรับทั้งสองฝ่าย หากไม่ต้องการให้มีผู้คนล้มตายไปมากกว่านี้... โลกหลังจากนี้ต้องการคนอย่างท่านเกนโดเป็นผู้ชี้นำ พวกคุณยังไม่เข้าใจถึงความน่ากลัวของมันหรอกครับ”

          “เหอะ! ดีที่สุดเนี่ยนะ กล้าพ่นออกมาได้ยังไง แล้วคนที่ต้องตายไปเพราะความบ้าของพวกแกล่ะ!?”

          น้ำเสียงมัตสึบาระเฉียบขาดแข็งกร้าวไม่พอใจ

          นาโอกิมองหญิงสาว  ดวงตาสีเข้มฉายแววเวทนา ในสายตาบอกอย่างชัดเจนราวกับอีกฝ่ายรู้ไปหมดทุกเรื่อง รู้เบื้องหลังถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างที่พวกเขาไม่รู้ มันทำให้มัตสึบาระรู้สึกตะครั่นตะครอ

          โทชิโร่ส่งสัญญาณมือให้มัตสึบาระหยุดพูด ก่อนที่จะเกิดการนองเลือด

          “เรื่องปลดอาวุธฉันคงต้องปฏิเสธ แต่ฉันมีข้อเสนอให้เหมือนกันเพื่อหาทางออกที่ดีให้กับทั้งสองฝั่ง”

          โทชิโร่เลือกใช้คำอย่างระวังพร้อมกับสังเกตปฏิกิริยาอีกฝ่าย ก่อนว่าต่อ

          “ฉันจะมอบกุญแจให้ตามที่ต้องการ เพื่อแลกกับตัวประกันทั้งหมด”

          “แล้วหลังจากนั้น...?”

          “ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกนาย”

          นาโอกินิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนส่งสัญญาณมือให้ลูกน้องเข้ามากระซิบกระซาบบางอย่าง โทชิโร่จ้องอีกฝ่ายไม่วางตา

          “ก็ได้ครับ ผมยอมรับข้อเสนอที่คุณต้องการ”

          ไม่นานหลังจากนั้น ตัวประกันทั้งหมดก็ได้ปรากฏต่อสายตา นับได้คร่าว ๆ มากกว่าสองร้อยชีวิต มีกลุ่มกองกำลังยืนถืออาวุธประกบล้อมหน้าล้อมหลัง

          นาโอกิพยักหน้าสั่งให้ตัวประกันจำนวนครึ่งหนึ่ง เดินเข้าไปภายในอุโมงค์ที่ซึ่งพรรคพวกของฝ่ายโทชิโร่ยืนรออยู่

          “เอาล่ะ ไหนกุญแจของฉัน”

          เมื่ออีกฝ่ายทวงถาม มัตสึบาระจึงโยนกุญแจสีทองให้หนึ่งดอกตามสัญญา นาโอกิเผยรอยยิ้มแฝงนัยเมื่อได้ของที่ต้องการไว้ในมือ

          หลังจากนั้นการแลกเปลี่ยนก็ได้ดำเนินไปจนถึงช่วงที่มัตสึบาระโยนกุญแจดอกสุดท้ายมอบให้อีกฝ่าย

          ทันทีที่ของตกถึงมือนาโอกิครบ ปืนทุกกระบอกได้ถูกเล็งมายังฝ่ายโทชิโร่อย่างพร้อมเพรียงฉับพลัน

          “นี่คือคำตอบของพวกแกงั้นหรือ”

          โทชิโร่เอ่ยถามเสียงเข้ม กวาดตามองไปรอบ ๆ

          “ยอมจำนนหรือตาย พวกคุณเป็นฝ่ายเลือกเองนะครับ ผมแนะนำให้คุณตัดสินใจดี ๆ เพราะหลังจากที่กระสุนหนึ่งนัดดังขึ้น— นั่นถือเป็นสัญญาณให้กองกำลังที่ล้อมไว้จากทุกด้านเริ่มลงมือ”

          “ฉันคิดอยู่แล้วว่าพวกแกต้องไว้ใจไม่ได้!”

          มัตสึบาระกัดฟันอย่างเข่นเขี้ยว

          “การแลกเปลี่ยนเป็นไปอย่างถูกต้อง ผมยังไม่ได้ผิดสัญญากับพวกคุณเลยสักนิดนะครับ เรื่องหลังจากนนี้พวกคุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่หรือว่าผมเป็นคนตัดสินใจน่ะ... หากปล่อยพวกคุณไว้อาจเป็นเสี้ยนหนามแก่ท่านเกนโดในภายหลัง ผมมีหน้าที่คอยขจัดความเป็นไปได้เหล่านั้น อย่างโกรธกันเลยนะครับ”

          “…ไม่ว่ายังไง ก็อยากจะนองเลือดให้ได้สินะ”

          คำถามของโทชิโร่ทำให้นาโอกิส่ายหัว

          “เช่นเดียวกับที่พวกคุณมีสิ่งที่ต้องปกป้อง พวกผมเองก็มีสิ่งที่ต้องช่วงชิง พวกเราต่างไม่จำเป็นต้องเข้าใจกันและกัน”

          “เหลวไหลสิ้นดี ทำไมพวกแกถึงอยากกำจัดมนุษย์ด้วยกันเองนัก ฉันไม่เข้าใจ!?”

          มัตสึบาระเอ่ยถามอย่างเหลืออด

          “โธ่ อย่างเข้าใจผิดสิครับ ใช่ว่าพวกเราฆ่าไม่เลือกเสียเมื่อไหร่ พวกเรามีแผนการอันยิ่งใหญ่ไว้ให้คนที่รอดได้สวมบทบาทแล้ว... ส่วนพวกสอดรู้ทำตัวเหมือนเป็นคนดีเสียเต็มประดานั่นแหละที่เราไม่อยากได้ พวกบ้าความยุติธรรม ชีวิตเปี่ยมฝันสุขสันต์หาเหวนั่นน่ะ ตาย ๆ ไปซะให้หมดนั่นแหละดี—!”

          ในขณะที่นาโอกิเอ่ยอยู่นั้น ด้านหลังของเขาพลันได้ยินเสียงตะโกนร้องเตือนดังขึ้น

          —จู่ ๆ สายตาของโทชิโร่เหลือบไปเห็นเงาสีดำขนาดยักษ์ กำลังแหวกหมู่เมฆพุ่งลงมา มันเคลื่อตัวผ่านตึกสูง ปีกที่กางออกใหญ่กว่าถนนทั้งสี่เลนเบื้องล่าง ในตอนที่ใกล้จะถึงพื้น เสียงซูม ๆ ที่เกิดจากปีกของมันกวาดกระแสอากาศดังเข้ามาในหู

          “—นั่นมันอะไรน่ะ ระวังด้านบน!”

          เงาอันน่าพรั่นพรึงมุ่งสู่จุดหมายในชั่วพริบตาด้วยความเร็วประหนึ่งนกเหยี่ยวยามล่าเหยื่อ

          โทชิโร่รวบตัวมัตสึบาระไว้แนบอก ออกแรงกระโดดถอยหลัง เพื่อหลบให้พ้นจากรัศมีการโจมตีของเจ้าสัตว์ประหลาด แต่หางตาของเขาเหลือบไปเห็นว่านาโอกิเองก็อยากจะกระโดดหนีออกมาจากรถเหมือนกัน แต่เขาเป็นคนที่เห็นภาพรวมทุกอย่างช้าที่สุด

          เพียงพริบตามันสยายปีกร่อนลงมาบดขยี้รถแวนจนบี้แบน โครงสร้างภายในเละเทะป่นปี้ไปพร้อมกันกับนาโอกิ เศษโลหะและชิ้นเนื้อสีแดงสดกระเด็นทะลัก พื้นถนนถูกการโจมตีที่เหมือนดาวตกนี้จนยุบตัวแตกร้าวเป็นแนวยาว

          การปรากฏตัวของมัน ก็ได้เร่งให้สถานการณ์ปั่นป่วนขึ้นยิ่งขึ้นพร้อมกับความโกลาหลอลหม่านอันเดือดพล่าน

          “ลูกพี่นาโอกิ!”

          ในฝูงคนมีเสียงร้องอุทานด้วยความลนลาน และความรู้สึกเหลือเชื่อดังขึ้นมา คนที่ยังมีสติบางส่วนหันปืนในมือเล็งไปทางสัตว์ประหลาด ประกายไฟจากปลายกระบอกปืนสว่างวาบ ดงกระสุนพุ่งทะยานกรูตามกันไปเหมือนสายธารแห่งความตาย

          โทชิโร่และทีมกระโจนเข้าหาที่กำบัง ไม่อยากตกเป็นเป้าหมายและโดนลูกหลงนี้ไปด้วย

          ตัวประหลาดที่รูปร่างคล้ายนกยักษ์ใช้เท้าและแขนของมันที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ไล่เหยียบ ไล่ขยี้มนุษย์ตัวจ้อยที่รายล้อมอยู่รอบ ๆ ให้กลายเป็นเนื้อบด

          แววตากลมโตจ้องมองทุกสิ่งด้วยความกระหาย

          “บัดซบ! ต้องฆ่ามันให้ได้ ถึงตายก็ห้ามถอยนะโว้ย!!”

          กองกำลังศัตรูกระจายออก พยายามยิงสวนตอบโต้กลับ กระสุนสาดใส่เนื้อหนา ๆ ของมันจนมองเห็นเลือดออกเป็นหย่อม ๆ

          พื้นถนนอาบย้อมไปด้วยเลือดทั้งจากฝ่ายมนุษย์และปีศาจ การต่อสู้ทวีความรุนแรงมากขึ้นทุกที

          บนตัวของเจ้าสัตว์ประหลาดมีบาดแผลกระจายอยู่เต็มไปหมด ปรากฏเป็นรูเล็ก ๆ แถมยังมีเลือดเหนียว ๆ ไหลออกมาซึ่งเกิดจากกระสุนปืน ทว่าโดยรวมกลับไม่มีบาดแผลไหนที่พอจะมองออกได้ว่าสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงให้กับมันได้เลย

          โทชิโร่อาศัยความวุ่นวายพุ่งตรงเข้าไปควานหากุญแจจากในซากรถ โดยอาศัยลูกทีมช่วยคุ้มกัน เขาพบนาโอกิในสภาพอันน่าอเนจอนาถ ครึ่งท่อนร่างบี้แบนจมอยู่ในซากรถ มือยังกำกุญแจทั้งสองดอกไว้แน่น

          “ฉันขอคืนก่อนล่ะนะ”

          โทชิโร่พึมพำ ก่อนกวาดสายตามองสถานการณ์เลวร้ายที่กำลังเกิดขึ้นรอบ ๆสถานการณ์รบจากทั้งสามฝ่ายตอนนี้โกลาหลถึงขีดสุด

          “ยังไงก็เถอะ ฉันคิดว่าคงปล่อยให้มันอาละวาดต่อไปเรื่อย ๆ แบบนี้ไม่ได้ เราจะล่อมันให้ห่างออกจากที่นี่ พวกนายส่วนหนึ่งคุ้มกันคนกลับเข้าไปด้านในให้หมด และแจ้งให้ทุกคนเตรียมตั้งรับเต็มอัตราศึก”

          หากปล่อยให้เจ้านกยักษ์นั่นยังมีชีวิตอยู่ อาจเป็นอันตรายต่อพวกเขาในภายหลังได้

          โทชิโร่สูดหายใจเข้าลึก ๆ สบตากับลูกทีมทุกคน

          “ไปลุยกันเถอะ!”