(นิยายแปล) ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี : Losing Money to Be a Tycoon

        ทุกคนทยอยออกจากห้องประชุม

        หวงซื่อปั๋วรั้งเปาซวี่ไว้

        “พี่เปาผมต้องให้พี่ช่วยรีบคิดคอนเซ็ปต์ให้เร็วๆเราต้องใช้เวลาอย่างน้อยห้าวันในการร่างแบบ ถ้าพรุ่งนี้พี่ได้ไอเดียคร่าวๆจะดีมากเลยครับ เราจะได้รีบคุยกันให้เร็วที่สุด”

        หวงซื่อปั๋วว่าอย่างสุภาพสุดๆ

        นั่นก็เพราะเขาไม่รู้ว่าเปาซวี่เป็นใครมาจากไหนภาพลักษณ์ของอีกฝ่ายในหัวของเขามาจากสิ่งที่เห็นสองสามอย่าง

        อย่างแรกคือเปาซวี่ดูแก่เพราะหัวเริ่มล้าน

        อย่างที่สองคือเขาเป็นเกมเมอร์มืออาชีพที่บอสเผยไว้วางใจและให้สิทธิ์ทำงานล่วงเวลา

        อย่างที่สามเขามักจะเงียบอยู่เสมอเหมือนคิดอะไรอยู่ตลอด

        จากข้อสังเกตเหล่านี้หวงซื่อปั๋วจึงคิดว่าเปาซวี่ต้องแก่กว่าตัวเองแน่นอน

        เปาซวี่พยักหน้า“ได้ครับ พี่หวง”

        เปาซวี่เองก็ไม่รู้จักหวงซื่อปั๋วเท่าไหร่แต่เพราะเขาเป็นนักศึกษาปีหนึ่งจึงคิดว่าหวงซื่อปั๋วน่าจะเป็นรุ่นพี่เพราะอีกฝ่ายทำงานในวงการมาตั้งแต่เรียนจบ

        ทั้งสองคนคิดว่าอีกฝ่ายใช้คำว่า‘พี่’ เพื่อให้ดูสุภาพจึงไม่ได้คิดอะไรมาก

        ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายหมายความตามที่พูดจริงๆ

        หวงซื่อปั๋วกลับไปที่โต๊ะทำงานรู้สึกทั้งดีใจและหนักใจ

        เขาดีใจเพราะได้เจอที่ทำงานที่มีเจ้านายและเพื่อนร่วมงานที่สุภาพและเป็นมิตรเทียบกับสภาพแวดล้อมอันแสนกดดันและเข้มงวดของที่ก่อนแล้วที่นี่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง

        ที่เขาหนักใจก็เพราะกลัวว่าตนเองจะเป็นภาระจากการที่ยังมีความสามารถไม่เพียงพอ

        เขาเปิดดูแบบร่างต่างๆทที่เคยรวบรวมไว้เพื่อเตรียมตัวล่วงหน้า

        จะได้พร้อมทำแบบร่างทันทีที่เปาซวี่คิดคอนเซ็ปต์เสร็จ

        ส่วนเปาซวี่ก็เริ่มออกแบบคอนเซ็ปต์อย่างรวดเร็ว

        ประสบการณ์การเล่นเกมFPS ต่างๆ ผุดขึ้นในหัว สร้างแรงบันดาลใจให้เขา

        สร้างเกมให้เป็นมิตรกับผู้เล่นใหม่อย่างนั้นหรือไม่ใช่เรื่องยากอะไร แค่ปรับนิดหน่อยก็ทำได้แล้ว

        ตัวอย่างเช่นเขาสามารถปรับพื้นที่ยิงโดนโดยเฉพาะส่วนหัวให้กว้างขึ้นเพื่อที่ผู้เล่นใหม่จะสามารถยิงโดนหัวได้บ่อยขึ้น

        หรือไม่ก็เพิ่มระยะซูมและความเร็วการยิงกระสุนของปืนไรเฟิลผู้เล่นใหม่จะได้เก่งเรื่องซุ่มยิงจากระยะไกลได้ไวขึ้น

        ถึงเปาซวี่จะไม่ได้เก่งเกมแนวFPS ระดับมืออาชีพแต่เขาก็ยังถือว่ามีฝีมือดีกว่าคนทั่วไป

        เขาสามารถปรับแต่งสิ่งต่างๆที่จำเป็นโดยอ้างอิงจากทักษะการควบคุมของตัวเองได้

        ส่วนเรื่องอาวุธที่ให้ซื้อในเกมก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรที่พวกเขาต้องทำก็แค่ตั้งราคาไว้สูงๆ ก็พอ

        สิ่งเดียวที่ยากสำหรับเปาซวี่คือเงื่อนไขข้อแรกของเผยเชียนที่อยากให้มีโหมดเนื้อเรื่อง!

        เขาคิดหนัก

        ว่ากันตามตรงเขาไม่เข้าใจเงื่อนไขข้อนี้เลย

        นั่นก็เพราะเกมFPS ในประเทศที่ดังๆ ส่วนใหญ่ไม่มีโหมดเนื้อเรื่องเลยเกม Counter Strike เองก็ไม่มี  สิ่งที่ผู้เล่นต้องทำคือยิงกันเท่านั้น

        ก็จริงที่เกมFPS แบบสแตนด์อโลนชื่อดังบางเกมของต่างประเทศมีโหมดเนื้อเรื่องแต่เกมที่ว่าเหล่านั้นก็ผลิตโดยบริษัทใหญ่ๆ ไม่เหมือนบริษัทเถิงต๋า!

         ทีมมีกันแค่สามสิบคนให้สร้างโหมดเนื้อเรื่องเหมือนที่มีในเกม FPS ดังๆของต่างประเทศถือเป็นเรื่องที่เกินความสามารถไปมาก

        ถึงเปาซวี่จะเพิ่งเข้าสู่อุตสาหกรรมเกมแต่เขาก็ค่อนข้างมั่นใจในเรื่องเหล่านี้

        เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากลองคิดหาทางอื่น

        บริษัทที่มีพนักงานแค่สามสิบคนไม่มีทางสร้างโหมดเนื้อเรื่องเหมือนเกม FPSดังๆ ของต่างประเทศได้

        ถ้าคนธรรมดาแบบเขามองเรื่องนี้ออกและทำไมบอสเผยผู้แสนยอดเยี่ยมของพวกเขาจะมองไม่ออก

        เขาต้องมองออกเหมือนกัน

        ถ้าเขารู้อยู่แล้วทำไมยังบังคับให้มีเงื่อนไขข้อนี้อีก

        นี่เป็นทั้งบททดสอบและคำใบ้!

        บอสเผยกำลังทดสอบความสามารถของพวกเราและบอกใบ้ไปด้วยว่าเราไม่ควรพัฒนาเกมไปในทางเดียวกับพวกเกมFPS ดังๆ ของต่างประเทศ!

        ถ้าเป็นแบบนี้เราจะเดินหน้าต่ออย่างไรดี...

        เปาซวี่จมอยู่ในห้วงความคิด

        ...

        ห้าโมงเย็น

        เผยเชียนออกจากออฟฟิศอย่างสุขสำราญ

        ความรู้สึกที่ได้เลิกงานเวลานี้ช่างยอดเยี่ยมเสียจริง!

        แน่นอนว่าในฐานะเจ้าของบริษัทเผยเชียนไม่สามารถโดดงานไปเฉยๆ ได้

        แต่ถ้าทำได้แบบนั้นเขาก็จะไม่ได้เพลิดเพลินกับความสุขในการรอเวลาเลิกงานและความอิ่มเอมเมื่อช่วงเวลานั้นมาถึง

        ก็เหมือนที่ทายาทลำดับสองของตระกูลอสังหาริมทรัพย์ผู้เป็นเจ้าของอพาร์ตเม้นต์กว่าสามสิบแห่งแต่ก็ยังยืนกรานจะเก็บค่าเช่าเองทุกวันได้กล่าวไว้ว่า “คนเราจะขี้เกียจไม่ได้ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นคนไร้ค่า”

        เผยเชียนเองก็คิดเหมือนกันถึงระบบจะให้สิทธิพิเศษในการใช้ชีวิตอย่างสุขสมตราบเท่าที่ผลาญเงินทุนระบบไปได้เรื่อยๆแต่เขาจะกลายเป็นคนไร้ค่าเพราะลุ่มหลงในความสุขนี้ไม่ได้

        ไปเรียนบ้างตามอารมณ์เลือกเวลาเริ่มงานเลิกงานตามใจชอบ ให้ตัวเองได้มีอะไรทำบ้างจะได้ไม่กลายเป็นคนไร้ค่า

        สัปดาห์ก่อนเผยเชียนต้องไล่ทุกคนกลับบ้านตอนห้าโมงเย็นโดยเฉพาะคนที่เคยชินกับการทำงานล่วงเวลาอย่างหวงซื่อปั๋ว

        นี่คือการปรับนิสัยผิดๆของพนักงาน!

        แน่นอนว่าเปาซวี่เป็นข้อยกเว้นการปล่อยให้เขาเล่นเกมต่อในบริษัทช่วยผลาญเงินค่าไฟเพิ่ม

        หลังจากพยายามอยู่หนึ่งสัปดาห์เผยเชียนก็พบว่าพนักงานส่วนใหญ่เลิกนิสัยไม่ดีที่ว่าได้แล้ว

        ก็ใครจะอยากทำงานล่วงเวลาโดยไม่จำเป็นกันล่ะ

        พนักงานทุกคนเริ่มมีนิสัยเลิกงานตรงเวลาเหมือนเผยเชียนซึ่งทำให้เขารู้สึกพอใจมาก

        ...

        ตอนแรกหวงซื่อปั๋วกำลังเก็บโต๊ะแต่ก็นั่งลงทันทีเมื่อเห็นเผยเชียนกลับออกไป

        เขาตัดสินใจจะลองเสี่ยงดู!

        หวงซื่อปั๋วเลือกไม่สนใจคำเตือนของบอสเผยที่บอกจะหักเงินเดือนถ้าอยู่ทำงานล่วงเวลา!

        เขาทำงานล่วงเวลาครั้งนี้โดยสมัครใจ

        นั่นเพราะหวงซื่อปั๋วรู้สึกไม่สบายใจมากๆเขารู้สึกว่าตัวเองมีความสามารถไม่พอที่จะเป็นหัวหน้าฝ่ายวางแผนทำให้อยากอยู่ทำงานล่วงเวลาเพื่อทบทวนสิ่งต่างๆ และเตรียมตัวให้พร้อมจะได้ไม่เป็นตัวถ่วงใคร!

        ส่วนพนักงานคนอื่นๆส่วนใหญ่ต่างเลิกงานทันทีเมื่อถึงเวลา

        ถึงอย่างไรตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่มีอะไรให้ทำทุกคนกำลังตั้งตารอแบบร่างคอนเซ็ปต์จากเปาซวี่

        หวงซื่อปั๋วคิดหาข้อแก้ตัวถ้าจู่ๆบอสเผยดันกลับเข้าออฟฟิศมา

        แต่ไม่นานเขาก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องที่ต้องกังวลเลยบอสเผยไม่น่าจะเป็นคนที่มีเวลาว่างขนาดกลับเข้าออฟฟิศมาตรวจดูว่ามีใครทำงานล่วงเวลาหรือเปล่า

        ผ่านไปสักพักก็เหลือแค่หวงซื่อปั๋วกับเปาซวี่ในออฟฟิศอันกว้างขวาง

        เปาซวี่หยิบมันฝรั่งทอดถุงใหญ่จากโซนขนมพร้อมกาแฟแก้วหนึ่งจากโซนครัวอย่างคล่องแคล่ว

        ทั้งขนมและเครื่องดื่มทางบริษัทมีให้กินดื่มได้ไม่อั้น

        ตอนแรกเปาซวี่ดีใจมากจนดื่มกาแฟกับน้ำอัดลมแทนน้ำเปล่าแต่พอดื่มแบบนั้นไปสักพักก็เริ่มเบื่อจึงกลับมาดื่มตามปกติที่ดื่ม

        ถึงเขาจะแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นหวงซื่อปั๋วยังไม่กลับบ้านแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แค่เดินกลับไปที่โต๊ะเพื่อร่างคอนเซ็ปต์ลงบนกระดาษเปล่า

        ...

        สองทุ่ม

        เปาซวี่ลุกจากโต๊ะเดินถือกระดาษแผ่นหนึ่งที่ดูเหมือนยันต์เพราะเต็มไปด้วยภาพและสัญลักษณ์ต่างๆไปหาหวงซื่อปั๋ว 

        “พี่หวงผมใกล้เสร็จแล้ว” เปาซวี่บอก

        หวงซื่อปั๋วพยักหน้ารัว“อธิบายให้ผมฟังหน่อยครับพี่เปา”

        เปาซวี่ลากเก้าอี้มาแล้วเริ่มอธิบายความคิดคร่าวๆให้หวงซื่อปั๋วฟัง

        “จากเงื่อนไขทั้งสามข้อของบอสเผยสองในสามง่ายมาก ที่ยากอยู่ที่โหมดเนื้อเรื่อง”

        “ผมว่าเราทำโหมดเนื้อเรื่องระดับเดียวกับเกม FPSดังๆ ของต่างประเทศไม่ไหว เรื่องตัวละคร ท่าทางการต่อสู้กับฉากหลังก็ไม่มีทางสู้ได้”

        หวงซื่อปั๋วพยักหน้า“ใช่ ผมก็คิดเหมือนกัน”