หลังจากฉันลงสตอรี่ไอจีให้รีวิวตัวฉันเองได้ไม่นาน ก็มีข้อความของเธอเด้งขึ้นมาจากการตอบรับนั้น
"ใจดีมากๆเลยค่า thx.all everything m.4-m.6เลยย ไว้เจอกันใหม่ในสักวันนะค้า"
นี่นับเป็ครั้งแรกเลยก็ได้ในประวัติศาสตร์ ที่เธอมีปฏิกิริยาตอบโต้ต่อฉันมากกว่าปกติ
และฉันก็เสียดายที่ฉันไม่สามารถรับรู้ได้ว่าเธอพิมพ์มันด้วยความรู้สึกนึกคิดอย่างไรต่อฉันในตอนนั้น
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจตนาการพิมพ์มันคืออะไร
ฉันเคยทำผิดต่อเธอมากและทำดีต่อเธอมากเช่นกัน แต่หากให้นับเป็ปริมาณ บางทีมันก็มีเพียงเธอที่รู้
จริงๆข้อดีที่ฉันมีอาจคือการไม่ตัดสินจากสิ่งที่เห็น แต่ข้อเสียฉันมีนับไม่ถ้วน
แต่ฉันไม่คิดจะถามเธอ
บางทีสิ่งที่เธอแสดงออกกับสิ่งที่เธอรู้สึกมันอาจไม่ตรงกัน อาทิเช่น การที่เธอยิ้มให้กับทุกคน ไม่ใช่เพราะอยากยิ้มให้ หรือ การยอมพูดคุยด้วยเพราะมารยาทไม่ใช่อยากทำความรู้จัก เป็ต้น
ก่อนที่ฉันจะแสดงออกอย่างชัดเจนว่าชอบเธอ ฉันเคยเกลียดเธอเข้าไส้มาก่อน ไม่ใช่เกลียดเพราะเธอเก่งกว่า แต่มันอาจเป็ความรู้สึกน้อยใจของฉันที่มีต่อคนรอบข้างเอง เลยเกลียดเธอ
เหตุผลแค่เธอบังเอิญเกิดวันเดียวกับฉัน
แต่สตอรี่อวยพรวันเกิดในไอจีเธอในวันนั้นมันมากกว่าฉันโดยสิ้นเชิง
สิ่งแรกที่ทำตอนคิดว่าจะจีบเธอ คือเขียนกลอนจีบ เพราะมันเป็สิ่งที่ฉันถนัดและทำได้ดีที่สุด
เธอไม่ได้ปฏิเสธ ฉันจึงคิดว่าเธอโอเคกับมัน
แต่จริงๆไม่เลย เพื่อนเธอบอกว่าเธอใและกลัวมันเข้าไส้ และเหตุผลหลักมันดูเหมือนว่าเพราะฉันเป็ผู้หญิงเหมือนเธอ
และมันแปลกใหม่จนเธอไปไม่ถูก
ฉันตอนที่รู้แบบนั้น เลยตัดสินใจเลิกเขียนกลอนพวกนั้นทันที แม้จะเขียนไปแล้วหลายสิบบท แต่ก็ตัดสินใจฉีกกระดาษที่เขียนกลอนพวกนั้นทิ้งทั้งหมด
ตอนนั้นเธอพอปพิวลาร์มาก ชนิดที่มีคนซื้อของให้เธอเต็มโต๊ะทุกวันโดยที่เธอไม่ต้องขอร้อง
นมดัชมิลล์สีเขียวรสโปรดของเธอมันเต็มโต๊ะหลายแพ็กทีเดียว
ฉันเองเคยให้เธอหลายอย่าง อย่าง แหวนประจำตระกูล หรือแม้กระทั่งหนังสือ
ฉันเฝ้ามองดูเธอจนรู้สึกว่าตัวเองเป็สตอล์กเกอร์ และฉันก็เลยเลิกมองไป่หนึ่ง
เคยถามเธอเกี่ยวกับเพศทางเลือกก็บ่อยครั้ง
จำว่าวงที่เธอชอบคือ Polycat
หรือจำได้ว่าเธอเกิดกี่โมง
วันคริสต์มาสปีนั้นเธอเปิดตัวแฟน และฉันก็อกหักทันทีอย่างไม่ต้องสงสัย
ฉันเคยให้โอกาสตัวเองมองหาคนใหม่ๆหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็จบลงที่ภาพเธอเข้ามาในหัว แล้วเสียงในหัวก็บอกให้ภักดีกับเธอ
ฉันเก็บงำมันมาหลายปี จน่ใกล้จบมัธยมหก เธอกลับมาโสดแบบเต็มตัว ฉันเริ่มทำการเข้าใกล้เธอในฐานะผู้ติดตามในไอจี
แล้วฉันถึงได้พบกฎอยู่สามข้อที่เธอเขียนในสตอรี่ไอจีเกี่ยวกับสเปกของเธอ
ข้อที่หนึ่ง ต้องเป็คนที่เธอชอบ
ข้อที่สอง ให้อิสระกับเธอ
ข้อที่สาม เคารพพื้นที่ส่วนตัวของเธอ
และสำคัญ อยู่ด้วยแล้วสบายใจ
ฉันแพ้ข้อหนึ่งอย่างราบคาบไม่ต้องสงสัย
ฉันเป็คนที่ชอบคนง่าย แต่รักคนยาก
และมันแย่ที่เธอคือคนที่ฉันรัก
แต่รักนั้นอาจไม่สมหวัง
ฉันเจ็บเจียนตายเลยตอนนั้น
แต่พอได้ลองทำกิจกรรมต่างๆ ได้ฟังเธอร้องเพลงสดๆข้างๆกัน ฉันนึกขอบคุณเพื่อนที่ชื่อภู ที่ทำให้ฉันได้อยู่ใกล้ๆเธอ
เพลงแรกที่เราร้องด้วยกันคือเพลง เกินหน้าที่ ถึงมีภูอยู่ด้วย แต่ก็รู้สึกพิเศษอยู่ดี
รูปคู่ของเธอกับฉัน ที่มีภูเป็คนถ่ายให้
เอาจริงๆถ้าไม่มีภู ฉันอาจเป็ไอ้ขี้แพ้นั่งอยู่หลังห้องเงียบๆ มองเธออยู่ห่างๆ โดยที่เธอไม่รับรู้ถึงการมีตัวตนของฉันอยู่เลยก็ได้
อีกอย่างที่ฉันไม่เคยถามเธอถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ
อาจเพราะคนรักเก่าเธอดูดีจนฉันเทียบไม่ติด
หมายถึง ฉันคือผู้หญิง ไม่ใช่ผู้ชาย
และมันทำฉันเสียดายมากๆเลย
เธอเคยพูดว่าเธอชอบคนที่ไม่ชอบเธอ
งั้นเธอก็คงไม่ชอบฉัน
เธอเคยพูดว่าเธออยากไปอยู่กับพ่อที่ต่างประเทศ
งั้นเราคงจะไม่ได้พบเจอกันอีก
จนถึงตอนนี้ ฉันก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอมีความคิดต่อฉันเช่นไร
นั่นอาจเป็เพราะฉันขี้ขลาดตาขาวจนเกินไป
ฉันกลัวคำตอบของเธอ
กลัวมันจะเป็คำพูดในทำนองที่ว่า
มันอาจไม่มีวันเป็ฉัน
ฉันเลยทำได้แต่แสดงออกในมุมแบบนี้ของฉัน
ในมุมมองของไอ้เด็กขี้ขลาดที่ไม่กล้าจีบเธอ
เธอดูรักเขามากเลยจนฉันไม่กล้าทำอะไร
และฉันเกลียดตัวเองสิ้นดี
กับเื่ของเธอ ฉันอาจกลายเป็เด็กขี้แงไปแล้ว
ให้ตายเธอ ประโยคเดียวทำความคิดฉันพรั่งพรูขนาดนี้เลยหรือ แย่แล้วสิเรา