หลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ

หลังจากองค์ราชา องค์ราชินี และองค์หญิงน้อยทานอาหารเสร็จ ก็เสด็จกลับพระราชวัง หลงเฟยจึงกลับออกมาช่วยงานที่ร้านต่อ ซึ่งตอนนี้มีชาวบ้านต่อแถวรอรับอาหารอยู่ไม่มากแล้ว จนกระทั่งตักอาหารให้ชาวบ้านคนสุดท้ายที่มาต่อแถวเรียบร้อยแล้ว ทุกคนจึงได้หยุดพัก หลงเฟยให้ทุกคนไปนั่งรอที่โต๊ะด้านในร้าน และตักข้าวมันไก่ที่เก็บไว้ 4 ชุด สำหรับตัวเองและพวกลีมูล จากนั้นจึงยกไปเสิร์ฟให้ทุกคน “เป็นยังไงบ้างครับพวกพี่ๆ เหนื่อยไหมครับวันนี้ ยังไหวกันอยู่ไหม” หลงเฟยถาม เมื่อวางจานข้าวมันไก่ลงตรงหน้าทุกคน พร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่ว่างอยู่“เหนื่อย” มิเชลตอบ พร้อมลงมือกินอาหารตรงหน้า“ก็เหนื่อยนะ แต่สำหรับข้าเริ่มจะชินแล้วล่ะ” การินกล่าว“แต่ข้าว่า.. เจ้ามีปัญหาแล้วล่ะ” อยู่ๆ ลีมูนก็พูดขึ้นมา พร้อมทำสีหน้าลำบากใจ“เกิดอะไรขึ้นหรอครับ” หลงเฟยถามด้วยความสงสัย“ข้าคงมาช่วยเจ้าบ่อยๆ แบบนี้ไม่ได้แล้วล่ะ เมียข้าเริ่มบ่นๆ แล้วว่าไม่มีเวลาให้ลูกเมีย ต้องขอโทษเจ้าด้วยนะ” ลีมูนอธิบายต่ออย่างลำบากใจ“โถ่ ผมก็นึกว่าเรื่องอะไร ไม่เป็นไรครับ ผมสิต้องขอโทษที่ต้องรบกวนพวกพี่ๆ”“แต่ข้ากับการินยังมาช่วยได้อยู่” มิเชลบอกสั้นๆ“ใช่ๆ” การินเสริมต่อเป็นการยืนยันคำพูดของมิเชล“ขอบคุณครับ แต่สองคนน่าจะไม่พอ พวกมีๆ พอรู้จักคนที่รับจ้างทำงานครัวบ้างไหมครับ” หลงเฟยพยายามหาทางออกให้กับสถานการณ์ขาดคนในตอนนี้“คนรับจ้างก็มีอยู่นะ แต่ถ้าเจ้าต้องการคนทำงานระยะยาว ไม่ซื้อทาสไปเลยล่ะ” การินเสริมต่อ โดยที่ยังไม่ได้เงยหน้าจากจานอาหารตรงหน้าด้วยซ้ำ เมื่อได้ยินคำว่าทาส หลงเฟยก็นึกถึงคนที่ขายชีวิตตัวเองให้คนรวย แบบในละครสมัยโบราณที่เขาเคยดูผ่านตามาบ้างในทีวี ไม่รู้ว่าทาสในโลกนี้จะหมายความแบบเดียวกันไหมนะ “ทาสหรอครับ?” หลงเฟยถาม พร้อมกับทำหน้าสงสัย“ใช่ ก็คล้ายๆ พวกใช้แรงงานนั่นแหละ แต่เจ้าจ่ายเงินครั้งเดียว อาจจะมากหน่อย แต่ได้ตัวมาใช้งานได้ตลอดไปเลยน่ะ” การินที่คิดว่าหลงเฟยไม่เข้าใจว่าทาสคืออะไร จึงกล่าวอธิบายต่อ“คนพวกนี้น่าสงสารนะ ยากจน จนต้องขายชีวิตตัวเอง บางคนเป็นเด็กก็ถูกพ่อแม่เอามาขายแลกกันเงิน บางคนก็ถูกเนรเทศมาจากเมืองอื่น บางคนก็หนีภัยมาแบบเจ้า แต่โชคร้ายโดยพ่อค้าทาสจับตัวไปขาย” ลีมูนที่เป็นคนขี้สงสารที่สุดในกลุ่ม เล่าที่มาของทาสด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ“เศร้าไปก็เท่านั้นแหละลีมูนเอ้ย ชีวิตคนเราก็มีชะตาที่แตกต่างกันไป มาๆ กินข้าวต่อเถอะ” การินขัดก่อนที่ลีมูนจะกล่าวเรื่องชวนให้เศร้ากันไปทั้งโต๊ะ หลังจากทุกคนกินอาหารเสร็จ ก็จัดการเก็บกวาดร้านจนเรียบร้อย หลงเฟยจึงบอกทุกคนว่า เขาอยากจะลองไปซื้อทาสมาสักคน ลีมูนจึงอาสาจะนำทางให้ ส่วนการินที่จะผ่านค่ายทหารอยู่แล้ว จึงอาสาที่จะเข้าไปแจ้งมาร์ให้ ว่าหลงเฟยจะไม่เข้าฝึกในช่วงบ่ายนี้ ลีมูนพาหลงเฟยไปทางประตูทิศใต้ของเมือง บริเวณที่ไม่ไกลจากจากประตูเมืองมากนัก มีลานโล่งขนาดกลางถูกล้อมรั้วไว้ ด้านในลาน มีคนสวมใสเสื้อผ้าเก่าๆ อยู่จำนวนมาก มีทั้งชาย หญิง เด็ก และคนแก่ ทุกคนมีโซ่ล่ามอยู่ที่ข้อเท้า ทำให้เดินไปมาไม่สะดวกนัก ลีมูนมองภาพตรงหน้า แววตาก็ดูหม่นแสงลงไปมาก “เอ่อ... พี่ลีมูนรอผมข้างนอกก็ได้นะครับ” หลงเฟยบอกเมื่อเห็นท่าทางของลีมูน“ไม่เป็นไร เราเข้าไปกันเถอะ ข้าจะช่วยเลือกคนที่หน่วยก้านดีๆ ให้เจ้าเอง” ลีมูนสูดลมหายใจ พร้อมเดินนำหลงเฟยเข้าไปในลานกว้างตรงหน้า พ่อค้าทาสที่เคยไปซื้ออาหารที่ร้านหลงเฟยมาบ้าง และยังรู้มาว่าองค์ราชาก็เสด็จไปที่นั่นบ่อยๆ เมื่อเห็นหลงเฟยเดินเข้ามา จึงรีบไปต้อนรับเป็นอย่างดี “โอ้ ท่านพ่อครัวคนดังของเมืองเรานี่เอง วันนี้ท่านต้องการจะซื้อทาสคนใด เลือกได้ตามสบายเลยนะขอรับ หากท่านถูกใจคนใด ข้าน้อยจะลดให้เป็นพิเศษเลย” พ่อค้าทาสทักทายอย่างยิ้มแย้ม เป็นมิตร“เอ่อ... ทาสแต่ละคนนี่ขายราคาเท่าไหร่หรอครับ” หลงเฟยถามอย่างกระดากปากอยู่หน่อยๆ ไม่คิดเลยว่าในชีวิตของเขาต้องมาซื้อชีวิตคนแบบนี้“มีหลายราคาขอรับ หากเป็นชายก็ 7-10 เหรียญทอง ประเมินตามความแข็งแรงของร่างกาย หากเป็นหญิงก็ประมาณ 12-20 เหรียญทอง ประเมินตามรูปร่างหน้า หญิงพวกนี้ หากหน้าตาดีๆ ท่านสามารถซื้อไปขัดสีฉวีวรรณแล้วนำมาทำเป็นนางบำเรอได้เลยนะขอรับ” เมื่อพ่อค้ากล่าวถึงตรงนี้หลงเฟยก็ตกใจไม่น้อย เขาไม่ทันคิดว่าจะมีคนมาซื้อทาสไปเพื่อสิ่งนี้ด้วย ส่วนลีมูนเอง แม้จะไม่แปลกใจ แต่ก็มีสีหน้าไม่พอใจอยู่ไม่น้อย เมื่อนึกถึงสิ่งที่เหล่าทาสหญิงต้องเผชิญ “อ้อ ส่วนเด็กๆ และคนแก่ ราคาจะอยู่ที่ประมาณ 5-7 เหรียญทองขอรับ” เมื่อเห็นว่าหลงเฟยกับลีมูนไม่มีท่าทีอะไรตอบกลับมากับการเสนอให้นำทาสหญิงไปเป็นนางบำเรอได้ของตน พ่อค้าทาสก็อธิบายราคาต่อจนครบ “ผมอยากจะได้ผู้ชายแข็งแรงๆ สักคนไปช่วยงานที่ร้านอาหารน่ะครับ” หลงเฟยแจ้งจุดประสงค์ของตน“ได้ขอรับ เชิญนายท่านเดินเลือกได้ตามสบายเลยขอรับ” พ่อค้าทาสกล่าว พร้อมกับรีบนำหลงเฟยไปเดินเลือกทาสที่ถูกล่ามข้อเท้าไว้ที่กลางลาน หลงเฟยและลีมูนเดินตามพ่อค้าทาสไปติดๆ พวกเขาค่อยๆ เดินไปรอบบริเวณลาน พลางสังเกตหาคนที่ดูร่างกายแข็งแรง หน่วยก้านดีไปด้วย แต่ละจุดที่หลงเฟยเดินผ่าน จะมีทาสบางคน ชายบ้าง หญิงบ้าง ที่ทนความเป็นอยู่ในที่กักขังทาสนี้ไม่ไหว พยายามพุ่งตัวเข้ามาหาหลงเฟย และขอร้องให้เขาซื้อตนไปจากที่นี่ด้วย ซึ่งเมื่อผู้คุมเห็นทาสทำตัวลุ่มล่ามกับลูกค้าของเจ้านายก็จะเข้ามาโบยตีคนเหล่านั้นให้กลับไปอยู่ในที่ของตนซะ “ข้าว่าคนนั้นหน่วยการดีใช้ได้เลยนะ” ลีมูนบอก เมื่อในที่สุดเขาก็เห็นคนที่ร่างกายสูงใหญ่ ดูแข็งแรงใช้ได้“ผมขอซื้อคนนั้นครับ” หลงเฟยแจ้งพ่อค้าทาส

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 23

นิยายแนะนำ

หลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 23

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้