ยามเฝ้าประตูระดับพระเจ้า

บรรยากาศในกระโจมพักของสำนักกระบี่เมฆาครามเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะจุดระเบิดได้

ซ่งฉือ เดินกลับเข้ามาด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว ทั้งความสับสนและความโกรธแค้นปะปนกัน "ท่านพ่อ! เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น? ข้ามั่นใจว่ากระบี่ข้าแทงถูกหัวใจจ้าวอู๋แล้ว! ทำไมจู่ๆ มันถึงไปนอนอยู่ข้างล่างได้?"

ซ่งเทียนหาว เจ้าสำนักกระบี่เมฆาครามยืนกอดอก คิ้วขมวดมุ่น "ข้าเองก็ไม่รู้... มันอาจจะเป็นวิชาลับของราชวงศ์ หรือมียอดฝีมือระดับสูงคอยแทรกแซง แต่เรื่องนั้นช่างหัวมันเถอะ!"

ซ่งเทียนหาวเดินเข้ามาจับไหล่ลูกชายแน่น ดวงตาฉายแววอำมหิต "จ้าวอู๋จะตายหรือไม่ตาย ตอนนี้ไม่สำคัญแล้ว สิ่งสำคัญคือ เจ้าชนะ และตอนนี้เราเหลืออีกแค่ก้าวเดียว... อีกแค่ก้าวเดียว 'ผลึกโลหิตมังกรบรรพกาล' ก็จะตกเป็นของเรา!"

"แต่ไอ้นิรนามนั่น..." ซ่งฉือกัดฟันกรอด "มันเป็นตัวขัดขวางที่น่ารำคาญที่สุด"

ซ่งเทียนหาวล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้ออีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้หยิบออกมาแค่เม็ดเดียว แต่เขาหยิบ ขวดหยกสีดำ ออกมา ยัดใส่มือซ่งฉือ

"ในนี้มี โอสถโลหิตมารเข้มข้น อยู่สามเม็ด... มันมากพอที่จะทำให้เจ้ามีพลังเทียบเท่า ขั้นที่ 6 (ขั้นราชันย์) ได้ในระยะเวลาหนึ่ง"

ซ่งฉือมองขวดในมือด้วยความตกตะลึง พลังระดับราชันย์คือสิ่งที่ผู้ฝึกยุทธ์ทั้งแผ่นดินใฝ่ฝัน แต่เขารู้ดีว่าผลข้างเคียงของมันร้ายแรงเพียงใด แต่ความโลภและความแค้นทำให้เขามองข้ามมันไป

"ท่านพ่อ..." ซ่งฉือเอ่ยถามเสียงเย็น "ไอ้นิรนามนั่น... ข้าไม่รู้หัวนอนปลายเท้าของมัน ไม่รู้ว่าสำนักเฝ้าประตูของมันมีเบื้องหลังอะไร หากข้าพลั้งมือ ฆ่ามัน บนเวที จะเป็นปัญหาหรือไม่?"

ซ่งเทียนหาวหัวเราะในลำคอ แววตาเหี้ยมเกรียมดุจสัตว์ร้าย "ฆ่ามันซะ! ไม่ต้องกังวลเรื่องผลที่จะตามมา ทันทีที่เราได้ผลึกโลหิตมังกรบรรพกาลมาอยู่ในมือ เราจะปลดปล่อย เทพมาร ออกมา... ถึงตอนนั้น ต่อให้เป็นราชวงศ์จ้าวหรือสำนักลึกลับหน้าไหน ก็ไม่มีใครหยุดพวกเราได้อีกแล้ว!"

"กฎเกณฑ์ของโลกนี้... กำลังจะถูกเขียนใหม่โดยสำนักมารของเรา!"

เมื่อซ่งฉือได้ยินดังนั้น ความลังเลสุดท้ายก็มลายหายไป เหลือเพียงจิตสังหารที่พุ่งพล่าน "ข้าเข้าใจแล้ว... ข้าจะสับมันให้เป็นชิ้นๆ!"

ทางฝั่งอุโมงค์ทางเดินเข้าสนาม

เย่ฟาน ยืนนิ่ง สงบจิตใจเตรียมพร้อมสำหรับศึกสุดท้าย ข้างกายเขามี หลี่หมิง ที่กำลังยืนพิงกำแพงเคี้ยวถั่วอย่างสบายใจ และ หลิวรั่วเฉิน ที่ยืนยิ้มให้กำลังใจ

"เย่ฟาน..." หลิวรั่วเฉินเอ่ยขึ้น "ถึงข้าจะเพิ่งรู้ความจริงไม่นาน แต่ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า จัดการมันให้เด็ดขาดเลยนะ!"

หลี่หมิงโยนถั่วเม็ดสุดท้ายเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเนือยๆ แต่แฝงความจริงจัง "เย่ฟาน... จำไว้ว่าหน้ากากที่เจ้าสวมอยู่ มันไม่ได้มีไว้เพื่อปิดบังความกลัว แต่มีไว้เพื่อรอเวลาที่จะเปิดเผยความจริง... วันนี้เล่นให้ใหญ่หน่อย ทำให้พวกมันรู้ว่า สำนักเฝ้าประตู ไม่ใช่ใครจะมารังแกได้"

เย่ฟานพยักหน้าหนักแน่น "ขอบคุณอาจารย์ ข้าจะไม่ทำให้ชื่อเสียงสำนักเฝ้าประตูต้องมัวหมอง"

ก่อนที่เย่ฟานจะก้าวเดินออกไป สายตาของเขาเหลือบขึ้นไปมองบนอัฒจันทร์ฝั่งสำนักหอคอยวารีเร้นลับ

ที่ตรงนั้น... ชิงเสวี่ย กำลังมองลงมา สองมือของนางกุมประสานกันแน่นที่หน้าอก แม้จะไม่มีคำพูดใดเอื้อนเอ่ย แต่สายตาที่สบกันนั้นสื่อความหมายได้ชัดเจนยิ่งกว่าพันคำ

...ข้าจะรอท่าน... ชนะกลับมานะ...

เย่ฟานรับรู้ถึงความรู้สึกนั้น เขาสูดลมหายใจลึก แล้วก้าวเดินขึ้นสู่สังเวียนด้วยความมุ่งมั่นที่เต็มเปี่ยม

"คู่ชิงชนะเลิศ! ศึกตัดสินแห่งโชคชะตา!" "นิรนาม ม้ามืดจากสำนักเฝ้าประตู ปะทะ ซ่งฉือ นายน้อยแห่งสำนักกระบี่เมฆาคราม!"

เสียงเชียร์ดังกึกก้องจนสนามแทบแตก ทันทีที่เย่ฟานก้าวขึ้นมาบนเวที ซ่งฉือที่ยืนรออยู่แล้วก็จ้องมองเขาด้วยสายตาที่แดงก่ำราวกับคนบ้าคลั่ง ความริษยาที่เห็นชิงเสวี่ยส่งสายตาให้เย่ฟาน ทำให้สติของซ่งฉือแทบขาดผึง

ไม่มีการพูดคุย ไม่มีการทักทาย หรือคารวะตามมารยาท

"เริ่มได้!"

ฟึ่บ!

ทันทีที่สิ้นเสียงกรรมการ ซ่งฉือพุ่งตัวออกไปประดุจลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง!

"ตายซะ!"

ซ่งฉือไม่ได้ใช้กระบวนท่าที่สวยงาม แต่เป็นการโจมตีด้วยเจตนาฆ่าล้วนๆ เขาตวัดกระบี่เล็งเป้าไปที่ ลำคอ ของเย่ฟานหมายจะตัดศีรษะให้ขาดในดาบเดียว!

เย่ฟานสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่รุนแรง เขาไม่ประมาท รีบใช้ "กายาพริ้วไหว" โยกคอหลบคมกระบี่ไปได้อย่างเฉียดฉิว ปลายกระบี่ตัดผ่านอากาศจนเกิดเสียงแหลมหวีดหวิว

"อย่าหนีนะโว้ย!" ซ่งฉือคำราม รัวกระบี่ใส่ไม่ยั้ง ฟัน แทง เสือก ตวัด ทุกทิศทางด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จากฤทธิ์ยาเดิมที่ยังตกค้าง

เย่ฟานตั้งรับด้วยความสุขุม เขาใช้ "กายาเหล็กไหล" รับการโจมตีในจุดที่ไม่สำคัญ และใช้ "ก้าวย่างอัสนี" หลบหลีกจุดตาย

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เสียงหมัดเหล็กปะทะกระบี่ดังสนั่นหวั่นไหว การต่อสู้เป็นไปอย่างสูสี เย่ฟานใช้ทักษะกายภาพขั้นสุดยอดเข้าแลกหมัดกับเพลงกระบี่ระดับสูงของซ่งฉือได้อย่างไม่เพลี่ยงพล้ำ

"ทำไม... ทำไมข้าถึงฆ่ามันไม่ได้!" ซ่งฉือเริ่มหอบหายใจ ความกดดันเริ่มกัดกินจิตใจ ยิ่งเห็นเย่ฟานรับมือได้สบายๆ เขายิ่งรู้สึกว่าตัวเองด้อยค่า

เย่ฟานฉวยโอกาสที่ซ่งฉือเปิดช่องโหว่ สวนหมัดตรงเข้าที่ลิ้นปี่! ปึก! ซ่งฉือเซถอยหลังไปหลายก้าว ความจุกเสียดแล่นพล่าน

"แก... ไอ้สวะ... แกกล้าดียังไงมาชกข้า!" ซ่งฉือมองเย่ฟานด้วยความอาฆาต เขาตระหนักได้ว่าลำพังพลังที่มีอยู่ตอนนี้ ไม่สามารถเอาชนะเย่ฟานได้เด็ดขาด และเวลาของเขากำลังจะหมดลง

'ต้องใช้มัน... ข้าต้องใช้มันเดี๋ยวนี้!'

ซ่งฉืออาศัยจังหวะที่เย่ฟานยังไม่เข้ามาซ้ำ หันหลังบังมุมสายตากรรมการ แล้วล้วงมือหยิบ ขวดหยกสีดำ ออกมา

เขาเท โอสถโลหิตมารเข้มข้น ทั้งสามเม็ดเข้าปาก แล้วกลืนลงไปรวดเดียว!

ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!

เสียงหัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกจากอก เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นทั่วใบหน้าและลำคอ ลามไปจนถึงแขนทั้งสองข้าง ผิวหนังเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำ ไอสังหารสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาจากร่างกายราวกับปีศาจร้ายที่หลุดจากขุมนรก

"อึก... ฮ่า... ฮ่าๆๆๆๆ!"

ซ่งฉือเงยหน้าขึ้นหัวเราะเสียงโหยหวน ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อย พลังปราณที่เคยเป็นขั้น 5 ระดับกลาง พุ่งทะลุขีดจำกัดไปจนแตะ ขอบเขตราชันย์เทียม!

แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวซ่งฉือจนพื้นเวทีเริ่มแตกร้าว ผู้ชมรอบสนามรู้สึกหายใจไม่ออก

เย่ฟานขมวดคิ้ว "กลิ่นอายแบบนี้มัน..."

ซ่งฉือหันกลับมามองเย่ฟาน ใบหน้าของเขาตอนนี้ดูไม่เหมือนมนุษย์อีกต่อไป ดวงตาแดงฉานไร้แววตาของสติสัมปชัญญะ มุมปากฉีกยิ้มกว้างจนเกือบถึงใบหู เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอำมหิตและบ้าคลั่ง

"เอาล่ะ... มาเริ่มละเลงเลือดกันเถอะ... เจ้านิรนาม!"