ยุทธจักรเทพยุทธ์ (แปลจบแล้ว)

        เข้าสู่ยามรัตติกาลลมโชยพัดผ่านต้นไม้ใบหญ้าไหวเป็นคลื่นตามสายลมเป็นระยะๆ

        ตู้เซ่าฝู่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ในหุบเขาใช้วิธีฝึกฌานของเหยี่ยวยักษ์ปีกทองในการควบคุมลมปราณ บริเวณรอบๆ มีแสงทองจางๆห่อหุ้ม พลังปราณเคลื่อนไหวอยู่เบาๆ ดูแล้วน่าพิศวง

        ช่องเขาจิตพิภพตั้งอยู่ที่เขตแดนของแนวเขาอสุรกายช่องเขาแต่ละชั้นตั้งอยู่ซ้อนกัน เนินผาชันสูงตระหง่านเมื่อยามฟ้าสางหรือโพล้เพล้จะมีหมอกหนาปกคลุมอยู่ทั่วทำให้วิสัยทัศน์ในการมองไม่ชัดเจน

        ร่ำลือว่าช่องเขาจิตพิภพมีอสูรร้ายกาจยึดครองอาณาเขตอยู่ตลอด ดังนั้นนักล่าอสูรเองก็ไม่กล้าย่างกรายเข้าไปโดยสุ่มสี่สุ่มห้า

        และช่วงนี้นอกช่องเขาจิตพิภพคนฝีมือฉกาจมากมายมารวมตัวกัน แต่ก็ยังไม่มีใครบุกเข้าไปในช่องเขาจิตพิภพเลย

        ยามราตรีหนาวเย็นจนเกิดน้ำค้าง จันทราอันผ่องใสลอยประดับนภา

        ในช่องเขาจิตพิภพมีกลิ่นอายของพลังคุกรุ่นฟุ้งอยู่แน่นหนา ให้ความรู้สึกขนลุกหวิวๆ แปลกๆ

        บนแผ่นหินก้อนยักษ์ที่ตั้งอยู่ข้างนอกบริเวณช่องเขาจิตพิภพมีวัยรุ่นหญิงชายราวๆ สิบกว่าคนยืนอยู่ซึ่งพวกเขาก็คือศิษย์แห่งสำนักยันต์ปราณนั่นเอง

        จูเสวี่ยกัวหมิง และเสิ่นเหยียน ทั้งสามคนยืนอยู่ตรงกลาง มองไปในทิศทางที่มีเงาของคนหลายสิบคนรวมตัวอยู่บนเนินเล็กๆห่างจากพวกเขาราวๆ หนึ่งร้อยเมตร จูเสวี่ยมีสีหน้านิ่งมุมริมฝีปากสีแดงเลือดฝาดขยับขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับกล่าวว่า “คนของสำนักอสรพิษสวรรค์ก็มากันแล้ว”

        “ศิษย์พี่เสิ่นเหยียน ศิษย์น้องหลายคนของพวกเราถูกคนของสำนักอสรพิษสวรรค์ฆ่าตายต้องแก้แค้นให้กับพวกเขาให้ได้” กัวหมิงบอกกับเสิ่นเหยียน

        เสิ่นเหยียนเองก็มองไปที่กลุ่มคนของสำนักอสรพิษสวรรค์สีหน้าเคร่งขรึม เอ่ยว่า “คนของสำนักอสรพิษสวรรค์กับกลุ่มนักล่าอสูรเสือดาวขาวร่วมมือกันอยู่พวกเราลงมือกันตอนนี้ทำอะไรมากไม่ได้หรอก”

        “เสิ่นเหยียน พวกเจ้ามากันไวจังนะ”

        มีเงาของกลุ่มคนเดินเข้ามาเป็นกลุ่มเด็กวัยรุ่นอายุราวๆ สิบเจ็ดสิบแปดปีชายหนุ่มที่เดินนำหน้ากลุ่มสวมชุดดูผู้ดีเฉกเช่นคุณชายพร้อมกับเด็กหนุ่มอีกคนสวมชุดชายเสื้อสั้นที่ดูโดดเด่นกว่าคนอื่นในกลุ่มเดินตามขึ้นมาติดๆเขากระโดดที่ไปบนก้อนหินยักษ์ชายหนุ่มที่สวมชุดคุณชายจ้องจูเสวี่ยด้วยสายตาร้อนแรง

        “หลินป๋อกวัง หวังหยวน พวกเจ้าเพิ่งมากันหรือ?”

        เสิ่นเหยียนเห็นเข้าก็ก้าวเข้าไปข้างหน้า เมื่อเห็นหลินป๋อกวังจ้องจูเสวี่ยด้วยสายตาร้อนแรงก็รู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงความรู้สึกออกมาทางสีหน้า

        ชายหนุ่มที่สวมชุดคุณชายไม่ได้สนใจในตัวเสิ่นเหยียนเลยทว่าชายหนุ่มที่สวมชุดชายเสื้อสั้นมองเสิ่นเหยียนพร้อมกับกล่าวว่า “เสิ่นเหยียนพวกเราตกลงกันไว้ก่อน สำนักกระเงี้ยวนิลของพวกข้าจะร่วมมือกับสำนักยันต์ปราณ จัดการลวี่คุนคนของสำนักอสรพิษสวรรค์ทว่าสุดท้ายยาวิเศษจะเป็นของใคร ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของคนนั้นแล้ว”

        “ไม่มีปัญหา” เสิ่นเหยียนพยักหน้า

        “ไม่ทราบว่าศิษย์น้องคนนี้มีนามว่าอะไร ข้าชื่อหลินป๋อกวังมาทำความรู้จักกันหน่อยดีหรือไม่?” หลินป๋อกวังเดินเข้าไปหาจูเสวี่ยใช้สายตาสอดส่องทั่วร่างของจูเสวี่ย ท่าทางการมองราวกับมองเหยื่อ

        จูเสวี่ยเหลือบมองหลินป๋อกวังสักครู่ด้วยสายตาเย็นชาไม่ต้อนรับ พร้อมกับเอ่ยไปว่า “ท่านสนใจเรื่องของตัวเองไปเถิด”

        บทสนทนาสิ้นสุดจูเสวี่ยหันร่างเพรียวบางของนางไปทางช่องเขา เมินชายหนุ่มคนนั้นนางมิได้มีท่าทีสนใจหลินป๋อกวังเลยแม้แต่น้อย

        “สาวมั่น แบบนี้ข้าชอบไม่ช้าก็เร็วเดี๋ยวเจ้าก็จะได้เป็นผู้หญิงของหลินป๋อกวังแน่นอน”

        หลินป๋อกวังกระซิบข้างหูของจูเสวี่ยจากนั้นก็หัวเราะออกมาเสียงดังอย่างชอบใจและสายตาเขาก็จับจ้องไปทางช่องเขาลึกเช่นกัน กล่าวว่า “ดูท่ายาวิเศษใกล้จะบ่มเสร็จใช้ได้แล้วไม่รู้ว่าสุดท้ายจะตกไปอยู่ในมือของใครว่ากันว่าในช่องเขาจิตพิภพมีอสูรจำนวนมากอาศัยและครองพื้นที่อยู่การครอบครองยาวิเศษ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

        “สำนักยันต์ปราณของพวกข้าและสำนักกระเงี้ยวนิลของพวกเจ้าร่วมมือกันโอกาสที่ได้ก็มากขึ้นเยอะเลย” เสิ่นเหยียนกล่าวตอบสายตามองไปที่หลังของหลินป๋อกวัง พร้อมกับกลับแววตาที่ไม่พอใจได้อย่างแยบยล

        บนเนินเขาลวี่คุนมองเห็นกลุ่มคน รวมถึงเสิ่นเหยียนและหลินป๋อกวังก็แสดงสีหน้าเคร่งขรึมออกมา เขากล่าวกับชายที่อยู่ข้างๆ ความสูงราวๆสองเมตรที่ตัวผอมบางดั่งซี่โครงเดินได้ว่า “หัวหน้ากลุ่มใหญ่ไม่เห็นเจ้าเด็กบ้าที่สังหารหัวหน้ากลุ่มสองและหัวหน้ากลุ่มสามอยู่กับพวกเขาทว่าเจ้าบ้านั่นมีส่วนเกี่ยวข้องกับสำนักยันต์ปราณอย่างแน่นอน”

        “การตายของน้องรองและน้องสาม จะต้องมีคนชดใช้ข้าไม่สนว่าเจ้าบ้านั่นจะเกี่ยวข้องกับสำนักยันต์ปราณหรือไม่ จะอย่างไรข้าก็จะไม่ปล่อยไว้” โซ่วหู่มองอย่างเคียดแค้นนัยน์ตาสั่นเบาๆ

        หนึ่งค่ำคืนผ่านไปเมื่อแสงแรกแห่งอรุณเก็บความมืดมิดไป แสงอ่อนๆ สาดส่อง ณ บริเวณช่องเขาสุดท้ายแสงตะวันก็จ้าไปทั่วท้องนภา

        “โครม!”

        ดวงตะวันที่เพิ่งลอยขึ้นฟ้าทางทิศบูรพาส่องแสงเจิดจ้าเป็นสีแสดกลิ่นอายของพลังเคลื่อนไหวและคุกรุ่นทั่วช่องเขาอีกครั้ง

        “ยาวิเศษขั้นสูงได้ที่แล้ว รีบเข้าไปชิงเร็ว!”

        เพียงเวลาอันสั้นนอกช่องเขาก็เกิดคลื่นพลังอันน่ากลัวระเบิดออกมามีเงาของคนจำนวนมากเหาะลอยและวิ่งเข้ามาด้านในช่องเขาเกิดเสียงลมพัดแรงปกคลุมทั่วฟ้าอย่างต่อเนื่องพัดพาหมอกในช่องเขายามใกล้รุ่งให้ฟุ้งหนายิ่งขึ้น

        “ยาวิเศษได้ที่แล้ว ลงมือได้”

        เสิ่นเหยียนหลินป๋อกวัง หวังหยวน กัวหมิง จูเสวี่ยและคนอื่นๆ ทุกคนรวบรวมพลังปราณห่อหุ้มร่างจากนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วดังลมกระโจนเข้าไปในช่องเขา

        เงาผ่านแวบไปดั่งฟ้าแลบหมอกยังคงเหลืออยู่ เสิ่นเหยียน หลินป๋อกวัง หวังหยวน กัวหมิง จูเสวี่ยโซ่วหู่และคนอื่นๆ คนสามกลุ่มนี้เคลื่อนไหวได้รวดเร็วที่สุดเข้าไปสู่บริเวณด้านในช่องเขาได้ก่อน สายตาต่างจับจ้องไปที่หินยักษ์ด้านบน

        ในซอกเล็กๆในก้อนหิน มีสิ่งสิ่งหนึ่งความสูงราวๆ หนึ่งนิ้ว มันคือเห็ดหลินจือรูปร่างของมันดูพิลึก มีสีแดงฉาน ลักษณะคล้ายแขนของเด็กทารกมันกำลังเปล่งแสงสีแสดรับกับแสงอาทิตย์ยามเช้า มองดูแล้วแลกับมีชีวิตเคลื่อนไหวได้รอบๆ ตัวมันมีอักษรยันต์ไหลเวียนออกมา พลังแผ่ออกมาทั่ว สิ่งที่พบเห็นมองเห็นมันแล้วต่างตาจะเป็นประกายจากความน่าพิศวงของมัน

        “เห็ดหลินจือโลหิตทารก มีฤทธิ์ทำให้ชีพจรลมปราณแกร่งกล้ายิ่งขึ้นเป็นส่วนผสมหลักของยาวิเศษชั้นเลิศ”

        “เห็ดหลินจือโลหิตทารกเป็นสมบัติอันเลอค่าสำหรับผู้ฝึกฌานขั้นชีพจรพลิ้วไหว”

        สำนักกระเงี้ยวนิลสำนักยันต์ปราณ สำนักอสรพิษสวรรค์ทุกฝ่ายต่างตั้งท่าเตรียมเคลื่อนไหวต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากันสักครู่ แล้วก็บุกเข้าไปข้างหน้าเริ่มต่อสู้ฆ่าฟันกัน

        คนของแต่ละฝ่ายต่างฮึกเหิมกระตือรือร้นกันอย่างมากในขณะนี้ในช่องเขาเกิดการปะทะเป็นสงครามเล็กๆ ที่วุ่นวาย เมื่อมีผู้ใดคิดจะเข้าใกล้เห็ดหลินจือโลหิตทารกก็จะมีคนของอีกฝ่ายรุดหน้าเข้าไปขัดขวางทันทีไม่มีใครแตะต้องเห็ดหลินจือโลหิตทารกแม้แต่คนเดียว

        “แกว่ก!”

        ทันใดนั้นเองก็เกิดเสียงร้องแผดเสียงเสียงดังของนก จากนั้นก็มีอสูรวิหคร่างยักษ์ราวๆสิบกว่าจั้งสิบตัวกระโจนเข้ามา พวกมันสยายปีกทั้งสองข้างปกคลุมบดบังท้องฟ้าง้างกรงเล็บและเตรียมจะงอยปากอันแหลมคมไว้จู่โจมจากนั้นก็พุ่งเข้าไปตะลุมบอนต่อสู้กับผู้คนกลุ่มนั้นมีหลายคนถูกโฉบจับตัวไปและพาเหาะขึ้นไปบนฟ้าแล้วฉีกร่างเป็นชิ้นๆหมอกกลายเป็นสีโลหิตจางๆ น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งยวด

        “โฮกๆ!”

        ในเวลาต่อมาไม่นานก็มีเสียงคำรามของอสูรดุร้ายในช่องเขาฝึก จากนั้นก็มีอสูรนับร้อยตัวพุ่งออกมาอสูรที่วิ่งนำฝูงมีขนาดหลายจั้งร่างใหญ่มหึมา เขี้ยวเล็บแหลมคม ดูโหดร้ายเลือดเย็นพวกมันออกมาปุ๊บก็กระโจนเข้าไปกัดฉีกร่างของมนุษย์ มีหลายคนที่ถูกกัดบดขยี้เป็นชิ้นๆกระดูกแตกยับเยิน

        “ไม่ได้การละ อสูรหลายตัวเองก็สนใจในเห็ดหลินจือโลหิตทารกแถมอสูรเหล่านี้ก็ร้ายกาจมาก”

        ทุกคนที่กำลังต่อสู้ตะลุมบอนกันอยู่ต่างตกใจเริ่มถอยหลังเหล่าอสูรและปีศาจที่โหดเหี้ยมทำให้ตื่นเต้นหวาดกลัวจนแทบไม่หายใจไม่ออกไม่มีใครคาดคิดว่าอสูรที่ทั้งดุร้ายและเก่งกาจจะพากันออกมามากมายเช่นนี้

        อสูรและปีศาจมากมายปรากฏตัวบุกฝ่าหมอกหนาเข้ามา ความร้ายกาจของมันเหนือล้ำจนไม่อาจพรรณนาได้นี่ไม่ใช่สิ่งที่แค่เพียงมีคนจำนวนมากก็จะสกัดป้องกันไว้ได้

        เหล่าอสูรและปีศาจแผดเสียงขู่คำรามมีคนหลายคนถูกจับฉีกกระชากร่างเป็นๆ ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของความเจ็บปวดก้องไปทั่วช่องเขา

        เสิ่นเหยียนจูเสวี่ย กัวหมิง หลินป๋อกวัง หวังหยวน และลวี่คุนเป็นต้น พวกเขารีบถอยทัพการปรากฏตัวของอสูรมากมายเช่นนี้ แม้เห็ดหลินจือโลหิตทารกจะอยู่ตรงหน้าแล้วพวกเขาก็ไม่กล้าฝืนรุกเข้าไปเสี่ยง

        “หนีเร็ว”

        มีเสียงคนร้องพยายามหนีเอาชีวิตรอดในขณะที่ถูกอสูรไล่โจมตีไปด้วย พละกำลังของพวกเขายังต่ำอยู่มากไม่สามารถป้องกันตัวได้แม้แต่นิดเดียว แต่ละคนสีหน้าซีดเผือดไม่มีใครคาดฝันอยากเห็นภาพฝูงอสูรร้ายมากมายกรูกันออกมาโจมตีอย่างบ้าระห่ำเช่นนี้

        “ดูสิ นั่นใครกัน ไม่หวาดกลัวอสูรเลย”

        ในขณะนั้นเองมีคนเหลือบไปเห็นเงาของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังก้าวเท้าสาวอย่างรวดเร็วขึ้นไปบนเขารอบกายของเขาเปล่งแสงสีทองอร่ามอ่อนๆเขาเดินยืดอกตัวตรงไปทางเห็ดหลินจือโลหิตทารกด้วยท่าทางสง่าผ่าเผยและดูไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อยผู้ที่พบเห็นตะลึงจนอ้าปากค้าง

        “แอ๊ๆ!”

        “แกว่กๆ!”

        อสูรและปีศาจที่อยู่รอบๆแผดเสียงร้องขู่คำราม แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มคนนั้นตรงๆ ก็ถอยไปเองราวกับว่าเกรงกลัวอะไรบางอย่าง

        “นั่นมัน สหายตู้เซ่าฝู่”

        กัวหมิงมองตะลึงตาค้างจากนั้นสีหน้าก็ปีติเป็นอย่างมาก เมื่อพบว่าเด็กหนุ่มท่าทางสง่าคนนั้นคือตู้เซ่าฝู่

        “นั่นมันเขานี่”

        จูเสวี่ยเสิ่นเหยียน ลวี่คุน รวมถึงหลินป๋อกวัง หวังหยวนและคนอื่นๆ ต่างจำตู้เซ่าฝู่ได้ทุกคนมองกลับไปทางช่องเขา ต่างมองตาโตด้วยความตะลึง

        บริเวณที่เด็กหนุ่มท่าทางสง่าผ่าเผยคนนั้นเดินผ่านอสูรที่อยู่ตรงนั้นก็จะถอยไปเองด้วยความเกรงกลัว แสงประกายสีทองอร่ามที่ปกคลุมเขาทำให้เขายิ่งดูน่าเกรงขามมากขึ้นท่าทางในตอนนี้ราวกับว่าเขาเป็นเจ้าแห่งขุนเขาราชาแห่งอสูรทั้งมวล

        ที่ตู้เซ่าฝู่มาที่นี่เพราะได้ยินว่าจะมียาวิเศษเกิดขึ้น การฝึกวิชาร่างของเหยี่ยวยักษ์ปีกทองจำเป็นต้องใช้ยาวิเศษในการบ่มเพาะขนเทพตามหลักดังนั้นโอกาสแบบนี้เขาจะพลาดไปไม่ได้

        ที่จริงตู้เซ่าฝู่มาถึงช่องเขาจิตพิภพนานแล้วและเห็นคนของสำนักยันต์ปราณและสำนักอสรพิษสวรรค์มาแต่ที่ไกลๆเพียงแต่ไม่ได้เปิดเผยตัว แอบอยู่ในความมืดรอจังหวะเข้าไปชิงยาวิเศษเพราะนี่ถึงจะเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด

        ในเทือกเขาอสุรกายแม้ตู้เซ่าฝู่ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร ว่าทำไมอสูรและปีศาจทั้งหลายจะกลัวเขาทว่าเขาตระหนักได้ว่าตนมีข้อได้เปรียบเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอสูรพวกมันทั่วไปหากเห็นเขามีลมปราณของเหยี่ยวยักษ์ปีกทองก็จะตกใจและเกรงกลัวดังนั้นตอนนี้เป็นจังหวะที่ดีที่สุดที่จะลงมือ

        ตู้เซ่าฝู่ที่มีแสงสีทองปกคลุมรอบกายมีพลังอำนาจเหนือกว่าสิ่งใดๆ ตรงนั้น ไม่มีอสูรตัวไหนที่ไม่กลัวและหลบให้เขาและแล้วเขาก็เดินเข้าไปถึงจุดที่ปรากฏเห็ดหลินจือโลหิตทารก

        มันมีปราณไหลเวียนอย่างหนาแน่นตู้เซ่าฝู่เห็นแล้วก็มีสีหน้าดีใจขึ้นมา ยาวิเศษนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ธรรมดาจริงๆหากเขากินมันแล้ว จะช่วยในการบ่มเพาะขนเทพสำหรับฝึกร่างอย่างมาก

        “โฮก!”

        ในขณะนั้นเองกลางท้องฟ้าก็เกิดคลื่นสั่นไหว มีเสือบินได้ร่างยักษ์ตัวหนึ่งปรากฏตัวขึ้นรูปร่างเหมือนราชาแห่งกิเลน มีปีกแข็งแรงสองข้าง กิริยาร้องคำรามเฉกเช่นเสือเมื่อสยายปีกความกว้างของปีกมีมากถึงราวๆ ยี่สิบจั้งมันจ้องตู้เซ่าฝู่ด้วยสายตาโหดเหี้ยมอำมหิตเลือดเย็นเห็นได้ชัดว่ามันอยากได้เห็ดหลินจือโลหิตทารก

        “คุณพระช่วย อสูรราชาพยัคฆ์กิเลน ถือว่าเป็นราชาแห่งอสูรได้เลย”

        “อสูรราชาพยัคฆ์กิเลน ต่อให้เป็นผู้ฝึกฌานขั้นชีพจรพลิ้วไหวก็ต่อต้านได้ยากปราณของมันแข็งแกร่งมากๆ”

        ทุกคนบริเวณนั้นตกตะลึงเมื่อเห็นอสูรเสือตัวนั้นสยายปีกบินโฉบไปมาพวกเขากลัวจนหายใจติดขัดและสติแทบหลุดลอย

        ตู้เซ่าฝู่แหงนหน้ามองอสูรราชาพยัคฆ์กิเลนร่างยักษ์ที่อยู่บนฟ้าทันใดนั้นเอง แสงประกายของตัวของเขาก็จ้าออกมา เขารวบรวมพลังปราณมีอักษรยันต์ไหลท่วมท้นออกมาจากนั้นพลังก็พลุ่งพล่านออกมามากและรุนแรงดังน้ำป่าไหลหลากพลังแสงพุ่งทะยานไปสู่ฟ้า เกิดเป็นเงาที่คล้ายๆกับภาพอสูรเหยี่ยวยักษ์ปีกทองสยายปีกเบ่งอำนาจ

        จากนั้นตู้เซ่าฝู่ก็ร้องคำรามเสียงดังว่า “เจ้าอสูรชั้นต่ำยังไม่ไสหัวไปอีก!”