~ ตืดดดดดดดด ~
โทรศัพท์มือถือที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานสั่นไหว หญิงสาวร่างสูงที่กำลังยืนมองวิวอยู่นอกหน้าต่างใสหลุดจากภวังค์ เธอเดินไปหยิบมือถือขึ้นมากดรับ
"ว่าไงคะแม่"
"รินลูก ใจเย็นๆนะ ทำใจดีๆ"
"....."
"พ่อเสียแล้วลูก พ่อโดนยิง"
เสียงปลายสายร้องไห้โฮหลังพูดจบ หญิงสาวที่ฟังอยู่แน่นิ่งไปชั่วครู่ แต่เธอไม่ได้กรีดร้องออกมาอย่างที่ควรจะเป็ น้ำตาที่เอ่อออกมาเธอใช้นิ้วเรียวเช็ดมัน แค่เพียงเท่านั้น หลังจากนั้นทุกอย่างก็กลับสู่สภาวะปกติ มีเพียงเสียงร้องไห้ของปลายสายที่ยังดังระงม
"รินจะรีบไป เจอกันที่บ้านค่ะแม่"
เธอกดวางสาย แล้วกดเบอร์มือถือโทรหาใครอีกคน เพียงครู่เดียวปลายสายก็กดรับ ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร อีกฝ่ายก็พูดขึ้นมาก่อน
"ริน ลุงเสียใจด้วยนะ แม่เพิ่งโทรมาบอก"
"ขอบคุณค่ะ รินจะรบกวนคุณลุงกระจายข่าวแก่ลูกค้าของคุณพ่อทุกคนด้วยนะคะ"
"ไม่ต้องห่วงหนูริน ลุงจัดการให้เอง เดี๋ยวเจอกันที่บ้านนะ ลุงกำลังจะไป"
"ค่ะลุง"
เธอกดวางสายก่อนจะคว้าเสื้อสูทและกระเป๋าออกจากห้องไป
ตอนนี้เธออยู่ที่โรงงานผลิตไวน์ บ่ายวันนี้เธอวางแพลนจะไปคุยกับลูกค้ารายใหม่ที่สนใจจะนำไวน์จากโรงงานของเธอไปจำหน่าย แต่ก็ต้องเลื่อนไปอย่างกระทันหัน
เธอเดินออกไปยังด้านหน้าโรงงาน แล้วกดมือถือ ไม่ทันจะได้ฟังเสียงสัญญาณรอสาย อีกฝ่ายก็รับสายอย่างรวดเร็ว
"ครับคุณริน"
"เจมส์ เอารถมารับฉันที่หน้าโรงงาน"
"ได้ครับ ไปเดี๋ยวนี้"
ไม่ถึงห้านาที รถสปอร์ตสุดหรูก็เคลื่อนมาจอดหน้าเธอที่ยืนรออยู่แล้ว เจมส์ลงมาเปิดประตูรถให้เธอ และปิดมันอย่างเบามือเมื่อเธอเข้าไปเรียบร้อยแล้ว
"ไปบ้าน" รินพูดสั้นๆ
"ครับ" อีกคนก็ตอบกลับสั้นๆเล่นกัน
ระหว่างทาง บรรยากาศในรถมีแต่ความเงียบ เจมส์คือคนขับรถที่ทำงานกับเธอมานานหลายปี แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้สึกเกรงใจในการวางตัวของเธอ เขาจะไม่เป็ฝ่ายพูดอะไรกับเธอก่อน นอกจากเธอจะถามหรือชวนพูด ซึ่งก็เป็เื่ที่แทบจะยากมาก
"คุณท่านเสียแล้วเจมส์ โดนยิง" รินเอ่ยออกมาท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดภายในรถ
"เป็ไปได้ยังไงครับคุณริน รอบตัวท่านมีบอดี้การ์ดมากมาย ทำไมถึงมีคนทำร้ายท่านได้ละครับ"
เจมส์พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูจะใไม่น้อย
ไม่มีประโยคตอบกลับของอีกฝ่าย เธอเพียง้าบอกเล่าเท่านั้น คำถามที่อีกคนถามกลับมา เธอจึงไม่ได้สนใจมัน ไม่นานนัก รถก็เคลื่อนมายังหน้าคฤหาสน์สุดหรูของริน ที่ตอนนี้ผู้คนจอแจ ไม่ว่าจะเป็นักข่าว ตำรวจ และเมื่อเธอเดินเข้าไป นักข่าวก็กรูกันมาสัมภาษณ์เธอ
"คุณรินคะ คิดว่าการเสียชีวิตของคุณท่านในครั้งนี้เป็ฝีมือใครคะ"
"คุณรินคิดว่าเป็อุบัติเหตุรึเปล่าคะ"
"คุณรินจะตามคดีนี้มั้ยคะ"
"คุณรินคิดว่าใครอยู่เื้ัคะ"
หลายคำถามพุ่งมายังเธอ จากนักข่าวหลายสำนัก เมื่อทุกคนพูดจบ ไม่มีใครถามคำถามขึ้นมาแล้ว เธอจึงเอ่ยสั้นๆว่า
"ขอไม่ตอบทุกคำถามค่ะ" แล้วเดินผละออกมา
เธอสะดุดตากับร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคย จึงเดินปรี่เข้าไปหาก่อนจะยกมือไหว้
"สวัสดีค่ะลุงพิชัย"
พิชัย หรือ ลุงพิชัยที่เธอมักเรียกติดปาก พี่ชายแท้ๆของพ่อเธอ เดินเข้ามาสวมกอดเธอพลางปลอบ
"เสียใจด้วยอีกครั้งนะริน มีอะไรให้ลุงช่วยบอกนะ"
"ขอบคุณค่ะลุง คืนนี้อยู่ช่วยรับแขกก่อนนะคะ รินไม่ค่อยจะรู้จักลูกค้าคนอื่นๆของคุณพ่อเลย"
"ลุงคิดว่า รินคงต้องรู้อะไรบางอย่างแล้วละ มันคงถึงเวลาแล้ว"
"อะไรเหรอคะ"
"ธุรกิจที่คุณพ่อดูแล ไม่ใช่มีแค่โรงงานผลิตไวน์และสวนองุ่นนะริน ยังมีอีกหลายธุรกิจ ลุงคิดว่าคนที่จะสานต่อคงต้องเป็รินแล้วละ"
"ธุรกิจอะไรคะ รินคงไม่รับหรอกค่ะ แค่โรงงานไวน์ก็เหนื่อยจะแย่แล้ว"
"ลุงคิดว่า รินคงปฏิเสธไม่ได้ เพราะมีอีกหลายชีวิตจากนี้ที่รินต้องดูแล ธุรกิจด้านมืดของพ่อ มีลูกน้องอีกหลายร้อยคนที่ทำงานให้อยู่ รินต้องสานต่อธุรกิจและดูแลพวกเค้า"
"ลุงว่าไงนะคะ ธุรกิจมืดงั้นเหรอคะ"
"ใช่ บ่อนคาสิโน ปล่อยเงินกู้ และอาบอบนวด ทุกอย่างหลังจากนี้ รินต้องเป็คนดูแล"
"ลุงรู้เื่นี้มานานแค่ไหนแล้วคะ ธุรกิจพวกนี้ของคุณพ่อ"
คนเป็ลุงไม่ตอบ พลางเปลี่ยนเื่คุย
"ไม่สำคัญอะไรหรอกว่ารู้มานานแค่ไหน สำคัญคือรินต้องเป็คนสานต่อ หลังจากนี้"
ศิขริน นิ่งเงียบ พลางครุ่นคิด สีหน้าดูตึงเครียด ไม่นานนักเธอก็ได้คำตอบ
"ได้ค่ะลุง รินจะสานต่อเอง"
คืนนี้มีผู้คนมากหน้าหลายตามาไว้อาลัยแก่การจากไปของเ้าสัวเมธี หนึ่งในนั้นคือ "ธนิล" คู่ค้าทางธุรกิจของเธอ เขาเป็เ้าของร้านอาหาร และร้านเหล้า หลายแห่ง เมื่อเห็นรินยืนอยู่เบื้องหน้า เขาจึงเข้ามาทักทาย
"เสียใจด้วยนะครับคุณริน เดี๋ยวพวงหรีดจะตามมานะครับ"
"ขอบคุณมากนะคะ" เธอตอบกลับสั้นๆ ก่อนจะเดินออกมา เพราะรู้ดีว่าหากอยู่ต่อ อีกฝ่ายก็คงจะเล่าถึงสมบัติและความร่ำรวยของตนเองให้ฟังอีกเช่นเคย
เธอรู้สึกรำคาญและหงุดหงิดเป็ที่สุด และลึกๆแล้วเธอก็ไม่ค่อยจะอยากมีปฏิสัมพันธ์กับเพศตรงข้ามเท่าไหร่นัก แต่หากเป็เพศเดียวกัน ก็คงจะน่าสนใจอยู่สักหน่อย
รินหลบออกมาจากงาน เพื่อหาอากาศบริสุทธิ์ บรรยากาศข้างในที่เต็มไปด้วยผู้คนจอแจ ไม่ใช่บรรยากาศที่เธอชอบนัก เธอชอบบรรยากาศเงียบๆ รักความสงบ ลมเย็นอ่อนๆกระทบผิวกาย ร่างสูงแหงนมองฟ้าที่ตอนนี้มีเพียงความมืดมิด แม้แต่แสงดาวก็แทบจะไม่มีให้เห็นในคืนนี้
พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ รินจะดูแลธุรกิจของพ่ออย่างดีที่สุด ศิขรินคนนี้จะเข้มแข็งค่ะ
3K
