หลังจากจัดการซอมบี้ไปสี่ตัว เป็ผู้ชายหนึ่งและผู้หญิงสาม ฉินจงก็มีเหงื่อซึมชื้นที่หน้าผากเล็กน้อย ความมั่นใจและความรู้สึกสำเร็จพลุ่งพล่านอยู่ในอก มันช่วยเติมเต็มความเชื่อมั่นว่าเขาจะเอาชีวิตรอดและแข็งแกร่งขึ้นไปได้อีกขั้น
ถัดจากร้านหนังสือคือร้านน้ำชาดนตรี ร้านค้าที่อยู่ติดกันพวกนี้มักจะมีประตูด้านในเชื่อมถึงกัน ทำให้เขาไม่ต้องเสียเวลาเดินอ้อมออกไปเสี่ยงตรงโถงทางเดินด้านนอก
ฉินจงเดินตรงไปที่ประตู ร้านน้ำชาดนตรีแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่โตนัก แต่โต๊ะเก้าอี้ยอมรับว่ายังคงสะอาดสะอ้าน การตกแต่งก็ดูหรูหรามีระดับ
ในตู้กระจกบานสวยเต็มไปด้วยขนมและคุกกี้หน้าตาประณีต น่าเสียดายที่เวลาผ่านไปกว่าครึ่งปีแล้ว ของพวกนั้นเลยขึ้นราและเน่าเสียจนหมดสภาพไปหมดแล้ว
ชายหนุ่มมองดูขนมหรูหราเ่าั้พลางเลียริมฝีปาก ก่อนวันสิ้นโลกเขาชอบของหวานเป็ชีวิตจิตใจ แต่พอโลกเป็แบบนี้ การจะกินของอร่อยตามใจปากเหมือนเมื่อก่อนก็กลายเป็แค่ความฝันลม ๆ แล้ง ๆ เท่านั้น
คิดมาถึงตรงนี้ ฉินจงก็เผลอยกมือขึ้นตบโทรศัพท์ที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อเบา ๆ ขอแค่มีไอ้เ้านี่อยู่ รอให้ถึงวันที่เกิดพายุฝนฟ้าคะนอง แล้วซุนเสี่ยวเหยียนส่งเสบียงที่เตรียมไว้ข้ามมาให้... บางทีในอนาคตเขาอาจจะไม่ต้องมานั่งกังวลเื่ปากท้องอีกเลยก็ได้
ร้านน้ำชามีขนาดเล็กจนกวาดตามองแวบเดียวก็เห็นทะลุปรุโปร่ง ไม่มีซอมบี้หลงเหลืออยู่ที่นี่ ส่วนร้านอาหารตะวันตกที่อยู่ข้าง ๆ ก็ว่างเปล่าไม่ต่างกัน มองไม่เห็นแม้แต่เงาของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคนเลยสักนิด
หลังจากนั้นยิ่งเดินลึกเข้าไป ส่วนใหญ่ก็จะเป็โซนร้านอาหาร เขาเดินหน้าเคลียร์พื้นที่ไปตลอดทาง จัดการส่งซอมบี้ไปลงนรกได้อีกเจ็ดแปดตัว
แม้จำนวนซอมบี้ที่เจอจะไม่ได้เยอะแยะอะไร แต่การต้องงัดร้านค้นหาไปทีละแห่ง พร้อมกับรักษาระดับความตื่นตัวให้ตึงเปรี๊ยะอยู่ตลอดเวลา ก็ทำเอาฉินจงเริ่มรู้สึกล้าทางจิตใจขึ้นมาเหมือนกัน
กระทั่งถึง่เที่ยง ฉินจงก็มาเจอกับร้านเป็ดย่าง ร้านนี้กินพื้นที่ค่อนข้างกว้าง โซนด้านหน้าเป็ห้องโถงใหญ่ที่มีโต๊ะยาววางเรียงรายอยู่สิบกว่าตัว ส่วนด้านหลังดูเหมือนจะเป็โซนห้องวีไอพี
แสงแดดที่สาดส่องผ่านหลังคากระจกของห้างลงมายังร้านเป็ดย่างเริ่มอ่อนกำลังลง โดยเฉพาะโซนด้านหลังร้านที่ค่อนข้างมืดสลัว แสงสว่างอันน้อยนิดทำให้การมองเห็นพร่ามัวราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านหมอก
บุกตะลุยมาจนถึงจุดนี้ ฉินจงก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า เขาเลยคิดแผนไว้ในใจว่า หลังจากเคลียร์ร้านเป็ดย่างเสร็จ จะใช้ที่นี่แหละเป็จุดพักเหนื่อยและกินมื้อเที่ยงซะเลย
พอเดินเข้ามาด้านใน ฉินจงก็ี้เีเกินกว่าจะเดินหาซอมบี้ทีละซอกทีละมุม เขาใช้สันดาบเคาะลงบนโต๊ะตรง ๆ เพื่อใช้เสียงล่อให้พวกมันโผล่หัวออกมาเอง
ต้องเข้าใจก่อนว่าพวกซอมบี้มันไม่ได้มีสมองอะไรนักหนา ปกติขอแค่ได้ยินเสียงดัง พวกมันก็จะส่งเสียงโหยหวนแล้วพุ่งพรวดเข้ามาหาเหยื่อทันที
ทว่าเขาเคาะเรียกอยู่พักใหญ่ ภายในร้านกลับเงียบสงัดราวกับป่าช้า ไม่มีซอมบี้โผล่มาสักตัว นั่นทำให้ฉินจงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูเหมือนว่าที่นี่จะปลอดภัย
เมื่อเห็นว่าไร้คลื่นลม ฉินจงก็ถือดาบเหมียวเตาแบบคว่ำมือแล้วเดินทอดน่องเข้าไปข้างใน กะจะดูสักหน่อยว่ายังมีเป็ดย่างที่ยังไม่บูดหลงเหลืออยู่บ้างไหม
หลายวันมานี้เขาไม่ได้แตะเนื้อสัตว์เลย ขืนปล่อยให้ท้องหิวโซแบบนี้ต่อไป ร่างกายคงประท้วงรับไม่ไหวแน่
ขณะที่ฉินจงตรวจตราลึกเข้าไปจนถึงโซนห้องวีไอพีด้านหลัง จังหวะที่เขาผลักประตูห้องหนึ่งออกไปโดยไม่ได้ระวังตัวมากนัก จู่ ๆ เงามืดสายหนึ่งก็พุ่งพรวดสวนออกมา!
เพราะปักใจเชื่อไปแล้วว่าในร้านนี้ไม่มีซอมบี้ สมาธิของฉินจงเลยหย่อนยานลง เมื่อเห็นเงามืดกระโจนเข้าใส่กะทันหัน เขาจึงรีบสืบเท้าถอยหลังหลบ แต่เวรกรรมดันบันดาลให้ไปเหยียบเข้ากับกระป๋องโค้กบนพื้น เท้าลื่นไถลพรืดจนร่างหงายหลังล้มกระแทกพื้นเสียงดังโครม!
เมื่อเห็นซอมบี้พุ่งตามเข้ามาติด ๆ ฉินจงก็ไม่ได้ตื่นตระหนกแบบพวกมือใหม่หัดสู้ เขาตัดสินใจสวนดาบออกไปทันที คมดาบพุ่งทะลวงปักฉึกเข้าที่หน้าอกของมันอย่างจัง
แต่แผลที่รุนแรงถึงตายสำหรับมนุษย์ปกติ กลับแทบไม่สะทกสะท้านอะไรเลยสำหรับซอมบี้! มือที่แข็งแกร่งดุจกรงเล็บเหล็กตะปบลงบนไหล่ของฉินจงอย่างแ่า มันอ้าปากกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมเต็มปาก แล้วพุ่งเป้าหมายงับลงมาทันที
เมื่อเห็นคมเขี้ยวอยู่ห่างไปแค่คืบ ฉินจงก็หน้าถอดสี เขารีบปล่อยมือจากด้ามดาบทันที แล้วเปลี่ยนมาใช้สองมือตะปบบีบคอซอมบี้ตัวนั้นไว้แน่นพร้อมกับออกแรงยันออกไปสุดชีวิต
ฝ่ามือััได้ถึงความเปียกชื้นเหนอะหนะ กลิ่นคาวเืเน่าเหม็นคลุ้งเตะจมูกจนแทบอ้วก
วินาทีนี้เองที่ฉินจงเพิ่งตระหนักได้ว่า... ไอ้ซอมบี้เวรนี่มันเป็ใบ้! มันไม่ยอมส่งเสียงคำรามเหมือนซอมบี้ทั่วไป แถมยังบังเอิญถูกขังอยู่ในห้องวีไอพีที่เก็บเสียง ทำให้เขาพลาดท่าตกเป็รองอย่างไม่คาดคิด
ฉินจงเค้นพลังทั้งหมดที่มีในร่าง ยันปากเหม็นเน่าที่เต็มไปด้วยหยดเืสีดำคล้ำไม่ให้เข้ามาใกล้ได้มากกว่านี้ เขางัดข้อประจันหน้ากับมันอยู่พักใหญ่ จนเริ่มรู้สึกว่าแขนทั้งสองข้างเริ่มชาและเรี่ยวแรงถดถอยลงเรื่อย ๆ
ไม่ได้การ... ขืนยื้อกันแบบนี้ต่อไป ฉันตายแน่!
ระหว่างที่กัดฟันดันซอมบี้ออกไป ฉินจงก็กวาดสายตามองหาตัวช่วยรอบ ๆ เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นไฟฉายกระเด็นตกอยู่ข้างตัว เขาจึงยอมเสี่ยงปล่อยมือข้างหนึ่งไปคว้ามันขึ้นมา แล้วกดส่องแสงอัดเข้าที่ดวงตาของมันเต็ม ๆ
แต่นรกช่างสรรค์สร้าง... ลูกไม้นี้ดันใช้ไม่ได้ผลกับซอมบี้ตัวนี้!
จังหวะนั้นเอง มันอาศัยช่องโหว่ตอนที่ฉินจงเหลือมือยันแค่ข้างเดียว โถมน้ำหนักเข้าใส่จนคมเขี้ยวขยับเข้ามาใกล้หน้าเขาอีกนิด แรงกดมหาศาลทำเอาข้อต่อกระดูกแขนที่เหลืออยู่ของเขาลั่นดังกร๊อบ!
สัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกด้วยความกลัวตายะเิขึ้นขีดสุด ฉินจงตัดสินใจกระแทกไฟฉายในมือยัดเข้าไปในปากของซอมบี้อย่างแรง!
จากนั้นก็รีดเร้นพลังเฮือกสุดท้ายถีบสวนอัดหน้าอกมันกระเด็นออกไปสุดแรง แล้วรีบกลิ้งตัวหลบออกด้านข้างทันที
ซอมบี้ตัวนั้นลุกขึ้นยืนโงนเงน ไม่รู้เลยว่าไอ้พวกซอมบี้พวกนี้มันไปเอาพละกำลังมหาศาลมาจากไหน แถมยังอึดถึกทนยิ่งกว่าแมลงสาบซะอีก!
ตราบใดที่ยังไม่ได้ทุบทำลายสมองโดยตรง ต่อให้ร่างกายนับาแสาหัสแค่ไหน มันก็แทบไม่ส่งผลกระทบอะไรต่อการเคลื่อนไหวของพวกมันเลย
วินาทีนี้ แม้ฉินจงจะรอดพ้นจากกรงเล็บมรณะมาได้หวุดหวิด แต่แขนทั้งสองข้างกลับสั่นเทาและไร้เรี่ยวแรงจนแทบยกไม่ขึ้นแล้ว เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสับเท้าเดินวนรอบโต๊ะยาวในห้องโถงเพื่อดึงจังหวะซื้อเวลากับมัน
โชคยังดีที่พวกมันไม่ได้มีความคล่องตัวเหมือนมนุษย์ปกติ หลังจากวิ่งล่อเป้าวนโต๊ะไปมาอยู่นับสิบ ๆ รอบ อาการชาหนึบที่แขนทั้งสองข้างของฉินจงก็ค่อย ๆ ทุเลาลงบ้าง
เมื่อพละกำลังเริ่มฟื้นฟูกลับคืนมา ฉินจงก็ปักหลักยืนอย่างมั่นคง ก้มลงไปคว้าดาบเหมียวเตาบนพื้นขึ้นมากระชับไว้ในมือ ตั้งท่าเตรียมพร้อมขั้นสุด พอไอ้ตัวบัดซบนั่นกางกรงเล็บพุ่งเข้ามาในระยะทำการ เขาก็เหวี่ยงแขนกวาดดาบเป็วงกว้างแล้วตวัดฟันลงไปเต็มแรง!
ฉัวะ!!
ศีรษะน่าเกลียดน่ากลัวขาดกระเด็นหลุดจากบ่า ฉินจงทรุดตัวลงเอาดาบยันพื้น หอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ติด ๆ กันหลายครั้ง
เมื่อพักจนอาการเหนื่อยหอบบรรเทาลง เขาจึงเดินลากสังขารเข้าไปในครัวของร้านเป็ดย่าง จุดเตาแก๊ส ซาวข้าว แล้วหุงข้าวเตรียมไว้หม้อใหญ่
จากนั้นเขาก็ไปรื้อค้นจนเจอเป็ดที่ถูกบรรจุในถุงซีลสุญญากาศอีกหลายตัวในห้องเย็น พอเปิดดมดูแล้วเห็นว่ายังไม่มีกลิ่นบูดเน่า ชายหนุ่มจึงจัดการเปิดเตาแก๊สอีกหัวแล้วเอาเป็ดขึ้นย่างทันที
หลังจากซัดมื้อเที่ยงแสนอุดมสมบูรณ์จนอิ่มแปล้ ฉินจงก็เริ่มรู้สึกหนังตาหย่อน เขาเดินไปหยิบเรดบูลสองกระป๋องมาจากเคาน์เตอร์ แล้วทิ้งตัวลงกึ่งนั่งกึ่งนอนบนโซฟานุ่ม ๆ ในห้องวีไอพี จิบเครื่องดื่มชูกำลังช้า ๆ พลางทบทวนผลประกอบการของวันนี้ในหัว
เกือบทั้งวันมานี้ เขาบุกค้นร้านค้าไปทั้งหมดสิบสองแห่ง เล็กบ้างใหญ่บ้างปะปนกันไป สังหารซอมบี้ร่วงไปเกือบยี่สิบตัว แต่ผลกำไรก้อนโตที่สุดที่ได้รับกลับไม่ใช่เสบียงอาหาร... ทว่าเป็การใช้ดาบที่พัฒนาจนชำนาญและเฉียบคมขึ้นเรื่อย ๆ ต่างหาก
ก็แหงล่ะ มีเป้าซ้อมเคลื่อนที่ให้ลงสนามจริงเยอะขนาดนี้ ขอเพียงไม่ได้โง่เง่าดักดานจนเกินไป ฝีมือก็ย่อมต้องพัฒนาขึ้นอย่างก้าวะโเป็ธรรมดา
คิดไปคิดมา ฉินจงก็เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ คงเป็เพราะ่เช้าประสาทตึงเครียดหนักเกินไป แถมก่อนหน้านี้ก็เพิ่งจะออกแรงสู้จนแทบหมดก๊อก พอสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกที ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนสีเข้าสู่่โพล้เพล้เสียแล้ว
ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นนั่ง ขยี้ตาไล่ความง่วง แล้วเงยหน้ามองผ่านกระจกใสบนหลังคา ดูเหมือนด้านนอกจะมีหมอกลงจัดจนบดบังแสงดาวไปซะสนิท ในใจเขาแอบตั้งความหวังลึก ๆ
คืนนี้จะมีพายุฝนฟ้าคะนองหรือเปล่านะ?
ทันทีที่ความมืดเข้าปกคลุม เสียงโหยหวนของซอมบี้อันน่าสยดสยองก็ค่อย ๆ ดังแว่วมาจากโถงทางเดินอันว่างเปล่า ความรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้างถาโถมเข้าบีบรัดหัวใจของฉินจง ราวกับถูกหินก้อนั์ทับเอาไว้จนหายใจไม่ออก
เขาจัดการยัดข้าวที่เหลือจากมื้อเที่ยงลงท้องแบบลวก ๆ แล้วเดินกลับเข้าไปนอนแผ่บนโซฟาในห้องวีไอพี หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากระหน่ำกดโทรออกหาเบอร์ของซุนเสี่ยวเหยียนอย่างเอาเป็เอาตาย
ั้แ่รู้ความลับว่าไอ้เครื่องนี้มันต่อสายข้ามมิติกลับไปโลกอดีตได้ เขาก็พยายามโทรหาเธอทันทีที่มีเวลาว่าง
ถึงแม้ว่าสองครั้งแรกจะฟลุกโทรติดแค่ตอนมีพายุฝนฟ้าคะนองก็เถอะ... แต่มันอาจจะมีเงื่อนไขความเป็ไปได้อื่น ๆ อีกก็ได้ใครจะรู้!
ในมุมมองของฉินจง นอนเปื่อยอยู่เฉย ๆ ไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ถ้าบังเอิญกดโทรติดขึ้นมาสักสาย... นั่นแหละคือกำไรล้วน ๆ!
ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...
ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...
"ฮัลโหล... ฉินจงใช่ไหม?"
ในขณะที่ฉินจงกำลังจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ จู่ ๆ หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับมีเสียงผู้หญิงที่คุ้นหูดังลอดมาจากปลายสาย... เสียงของซุนเสี่ยวเหยียน!
พอได้ยินเสียง์นี้ ความง่วงงุนของฉินจงก็ปลิวหายวับไปในพริบตา เขาสะดุ้งตื่นเต็มตา ไม่รู้เลยว่าสายมันเชื่อมต่อติดั้แ่ตอนไหน
ฉินจงผลักประตูห้องวีไอพีเดินออกไปข้างนอกโดยสัญชาตญาณ เขาสะบัดหน้ามองขึ้นไปยังหลังคากระจก้า ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าท้องฟ้าถูกเมฆดำทะมึนกลืนกินไปั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
แถมดูเหมือนว่า... สายฝนกำลังโปรยปรายลงมาแล้วด้วย!
112
