ทายาทจักรพรรดิ (NC18+)

หลังจากนั้นอีกพักนึงพ่อแม่ของแอลก็มาถึงทั้งสองคนอาศัยอยู่ในเมืองหลวงห่างออกไปจากมหาวิทยาลัยอีกพอสมควรเลยมาช้ากว่า

พอมาถึงทั้ง2คนก็ขอเข้าไปพบลูกสาวและ..

“อีแอลกูอุส่าให้เงินมึงไปเรียน มึงดันไปหาเรื่องทำเรื่องเหี้ยๆทำให้กูเดือดร้อน”มาถึงพ่อของแอลก็ด่าก่อนเลยแถมยังเมามาอีกด้วย

“แม่พาพ่อมาทำไม”แอลหน้าเสียเพราะเธอโทรไปหาแม่แล้วก็ย้ำแล้วว่าอย่าให้พ่อรู้เพราะรู้ไปพ่อก็ช่วยอะไรไม่ได้มีแต่จะทำให้เรื่องมันแย่กว่าเดิม

“ทำไมกูจะมาไม่ได้ กูเป็นพ่อมึง มึงก่อเรื่องกูก็ต้องรู้ แล้วอย่าหวังนะว่ากุจะประกันมึงอยู่ในคุกไปจนศาลตัดสินนั่นแหละ แล้วก็ใช้ทนายรัฐไปกูไม่หาทนายให้มึงหรอก”พ่อแอลด่ากราดลูกสาวโดยไม่ปราณีเลยแม้แต่น้อย 

 “แม่ แม่ช่วยแอลด้วย แอลไม่อยากอยู่ในนี้”พอพ่อไม่สนใจแอลก็หันไปขอร้องแม่แทน

“เดี๋ยวเชิญรอทางนี้เดี๋ยวผู้ปกครองอีกคนมาเราจะเล่ารายละเอียดให้ฟัง”จ่าตำรวจคนเดิมบอกรอให้ให้พ่อแม่แอลไปรอ หลังจากที่ครอบครัวสามาเขาถึงจะเล่าทีเดียว

“ไม่ต้อง ไม่อยากรู้โว้ย ไม่จ้างทนาย ไม่ประกัน ทำผิดก็ติดคุกไป ดีไม่ต้องมาเป็นภาระกู มารับรู้ตามที่บอกแล้วจบนะ”พอพูดจบเขาก็เดินออกไปไม่สนใจแอลอีก

ตำรวจหลายๆคนที่เห็นก็ส่ายหน้า

มีพ่อแบบนี้ลูกจะเละเทะก็ไม่แปลก

“แม่ไม่นะ ไม่ ช่วยแอลก่อน”เมื่อเห็นแบบนั้นแอลก็หน้าเสีย สีหน้าซีดขาว ร้องเรียกด้วยความกลัว

“เดี๋ยวคุณ นั่นลูกนะ”แม่ของแอลร้องเรียกสามี

“มึงจะขับรถกลับให้กูหรือจะให้กูขับเอง”พ่อของแอลที่เดินออกมาจากโซนห้องขังแล้วหันมาตะโกนถามทำให้ตำรวจหันมามองเป็นแถบๆเพราะเขาเมาอยู่เห็นๆ

“กลับจ่ะๆ”แม่ของแอลเป็นคนที่ไม่สู้คน แล้วก็ไม่กล้าหืออะไรกับสามีอยู่แล้วเธอเลยได้แต่ทำตาม

“แม่เดี๋ยว แล้วหนูหละ”แอลถามอย่างสิ้นหวัง

“ก็ทนไปก่อนแล้วกันแกก็รู้ว่าเงินมันอยู่ที่พ่อ ถ้าพ่อไม่ช่วยจะให้แม่ทำยังไงหละ งั้นไปก่อนนะเดี๋ยวแม่จะหาโอกาสมาเยี่ยม”พอพูดจบเธอก็วิ่งออกไปตามสามี ทำให้แอลได้แต่ร้องไห้ออกมา

ตั้งแต่เล็กทั้งสองคนก็เลี้ยงแอลแบบตามดีตามเกิด เธอเอาตัวรอดเองมาตลอดโชคดีที่พ่อพอมีเงินมรดกก็เลยพอจะส่งให้เรียนโรงเรียนรัฐได้ และโชคดีที่เธอเรียนเก่งพอสมควร

แต่สุดท้ายเพราะครอบครัวไม่สนใจเธอ เธอก็เลยอยากเห็นตัวเองดูสำคัญแล้วก็มาคบกับเพื่อนกลุ่มที่เกเรแต่ตอนที่เรียนมัธยมไม่ได้มีอะไรร้ายแรงอย่างมากก็แค่โดนครูดุ พอขึ้นมหาวิทยาลัยแล้วก็ยังไม่ทิ้งนิสัยเดิมแต่ครั้งนี้เธอไม่โชคดีแบบครั้งก่อนๆเพราะดันมาเจอแววเข้า แถมสุดท้ายเพราะพยายามจะเอาคืนโดนเพื่อนบิ้วจนมีอารมณ์ร่วมและก็เพราะแค้นเองด้วยทำให้วางแผนล้ำเส้นจนเกินไปสุดท้ายก็มาจบแบบนี้

“ถ้ารู้ว่าพ่อแม่จะไม่สนใจใยดีแบบนี้ก็ไม่ควรจะทำผิดสิ น่าจะตั้งใจเรียนไปซะ”จ่าตำรวจที่มองอยู่ก็ส่ายหน้าอย่างสมเพช 

ต่อมาคนที่มาถึงคือแม่ของสา

“แม่ โทรบอกพ่อแล้วใช่มั้ย พ่อจะช่วยหนูใช่มั้ย”สาถามอย่างเป็นกังวล เธอกลัวว่าพ่อจะไม่ช่วยเธอ

“ไม่”เสียงตอบสั้นทำเอาสาน้ำไหลพราก ขนาดเกิดเรื่องแบบนี้พ่อยังไม่สนใจดูดำดูดีอะไรเธอเลย ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอโดนซ้อมเธอไม่อยากบอกเพราะรู้ว่าพ่อเธอจะมองว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่แล้วก็ไม่ช่วย หรือไม่อาจจะเลวร้ายกว่านั้นพ่อเธออาจจะโทษเธอแล้วก็พูดอะไรที่เป็นการซ้ำเติมเธออีกด้วย

แต่ไม่อยากเชื่อเลยว่าแม้แต่ตอนนี้ที่เธอกำลังจะต้องติดคุกจริงๆพ่อเธอก็ยังเมิน

“ตอนโทรมาแม่ก็บอกแล้วนี่ว่ายาก ก็รู้ๆอยู่ว่าพ่อแกเป็นยังไง”แม่ของสาส่ายหน้า

“ไม่เป็นไรมันก็มีทนายของรัฐนี่เดี๋ยวก็เรียบร้อย”แม่ของสาพยายามปลอบ

“แต่แม่ หนูก็บอกแล้วว่าพวกหนูทำผิดจริง อีกฝ่ายก็ดูจะมีอำนาจอยู่ไม่น้อยด้วยถ้าพ่อไม่ช่วยหนูแย่แน่ๆ”สาพูดเบาๆด้วยสายตาว่างเปล่า เธอรู้ดีกว่าถ้าพ่อไม่ช่วยยังไงก็ไม่มีทางจบสวย ต่อให้พ่อช่วยก็ยังไม่รู้เลยว่าจะรอดไปได้ไหม 

ทางโน้นถึงขนาดส่งคนเข้ามาแล้วก็ยิงพวกนักเลงทิ้งเลยโดยที่ไม่กลัวกฏหมายสักนิด แถมเรื่องยังกลายเป็นว่านักเลงที่พยายามจะข่มขืนแววสู้เลยต้องป้องกันตัวอีก

เธอเห็นเองกับตาว่าพวกนั้นไม่ได้สู้เลยสักนิด

หลังจากนั้นแม่ของสาก็ถูกเชิญให้ไปฟังเรื่องจากทางตำรวจซึ่งก็เป็นเรื่องจริงเสียส่วนใหญ่ ที่ไม่จริงก็มีแค่เรื่องที่นักเลงสู้เลยโดนยิง ซึ่งตำรวจจะเอาเรื่องแค่ที่เกิดขึ้นในวันนี้ส่วนเรื่องเก่าๆที่ตีกันจะถือว่ามหาวิทยาลัยจัดการไปแล้ว

แม่ของสาได้ฟังก็แสดงสีหน้าเศร้าๆออกมา เธอก็รู้อยู่ว่าสามีเธออาจจะพอมีความสามารถช่วยได้แต่ว่ามันยากเหลือเกิน เขาคนนั้นไม่ได้อยากนับเธอกับสาเป็นครอบครัวด้วยซ้ำ ที่สำคัญคือสาดันผิดจริงๆเรื่องที่ลูกสาวเธอทำเป็นเรื่องที่ร้ายแรง โชคดีมากที่มันไม่สำเร็จ

“สา แกทำแบบนั้นทำไม”แม่ของสาเดินกลับเข้าไปถามหลังจากที่รับรู้เรื่องกับทางตำรวจอย่างละเอียดแล้ว

“แม่หนูขอโทษ แม่ช่วยหนูด้วย หนูไม่อยากติดคุก”คำขอร้องอ้อนวอนไม่ได้มีผลอะไร แม่เธอก็แค่ชาวบ้านธรรมดาๆจะไปช่วยอะไรได้

“แม่ขอโทษ แต่ในเมื่อมันผิดจริงแม่ก็ทำอะไรไม่ได้ พอได้ทนายแล้วพยายามทำตามที่เขาแนะนำนะ”แม่ของสาพูดด้วยท่าทางเศร้าซึมแต่เธอทำอะไรไม่ได้จริงๆ

“ไม่แม่ ไม่เอา เอาโทรหาพ่ออีกครั้ง ขอร้อง”สาขอร้องอ้อนวอนแต่ไม่มีประโยชน์ 

“หลังจากนี้แม่จะพยายามมาเยี่ยมบ่อยๆนะ”พอพูดจบเธอก็หันหลังกลับไปทั้ังน้ำตา

ส่วนสาก็เอาแค่ขอร้องอ้อนวอนให้โทรหาพ่อของเธอเพราะคิดว่าเขาช่วยได้ถ้าเขาอยากจะช่วย 

เอาจริงแล้วสาคือเด็กที่เกิดมาโดยที่พ่อไม่ได้ต้องการให้เกิด เขาทิ้งเธอกับแม่ไว้แบบไม่ใยดีถึงจะมีส่งเงินค่าเลี้ยงดูมาให้บ้าง แต่ก็แค่เพราะไม่อยากให้มีปัญหา เรื่องนี้ทำให้สาพยายามเรียกร้องความสนใจจากเขาตั้งแต่เด็กแต่ก็ไม่เคยสำเร็จเลย

เธอพยายามเรียนจนเก่งมาก แต่พอไม่ได้ผลก็เริ่มไปใช้วิธีเกเร พอมันเป็นเรื่องขึ้นมาพ่อเธอก็แอบเคลียร์ให้ทำให้เธอรู้สึกว่ามันได้ผล แต่พอเวลาผ่านไปพ่อเธอก็เริ่มที่จะไม่สนใจ เธอจึงเริ่มที่จะทำอะไรรุนแรงขึ้นจนครั้งนี้เธอล้ำเส้นเกินไปทำให้ต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้

สุดท้ายท้าย3สาวก็ได้สัมผัสกับการนอนให้ห้องขังจริงๆครั้งแรก ทั้งอึดอัด ทั้งกังวล แถมพอดึกมากๆก็มีพวกเมาแล้วขับ ไหนจะพวกที่ก่อเรื่องชกต่อย ตบตี มาขังร่วมด้วยอีก ถึงแม้ว่าตำรวจจะแยกชายหญิงแต่มันก็ระแวงคนที่อยู่ในห้องขังเดียวกันจนนอนไม่หลับอยู่ดี