โทษที ! พี่มากับระบบ x100

ตอนที่ 143 การกลับมาของตระกูลหลิน

 "เจียงเฉิน เจ้าคิดว่าข้ายังเหมือนเดิมเหมือนก่อนหน้านี้รึไง "

"กล้าที่ดูถูกข้าเช่นนี้ ข้าจะทำให้เจ้ารู้เองว่าความเสียเป็นยังไง !"

ดวงตาของเหล่ยชิ่งก็กลายเป็นคมชัดและดาบก็เป็นประกายขึ้นในมือของเขาพร้อมกับเสียงฟ้าร้อง 

เมื่อสายฟ้าและเสียงฟ้าร้องปรากฏขึ้นท่ามกลางสายตาของผู้คนทันทีกลิ่นอายของนักรบระดับก่อกำเนิดก็ระเบิดออกมา  

ปังง ปังง...

พร้อมกับเสียงสายฟ้าที่เย้ยหยัน สายฟ้าก็ฟาดออกมาจากดาบยาวในมือของเหล่ยชิง  !

“วิชาดาบฟ้าคำราม!”

เมื่อเหล่ยชิงตะโกนออกมา  สายฟ้าก็ฟันไปที่เจียงเฉินโดยตรง  

เมื่อเผชิญหน้ากับดาบของเหล่ยชิง เจียงเฉินก็ยังคงสงบนิ่ง

เหล่ยชิงที่อยู่ข้างหน้าเขาแม้ว่าจะสามารถทะลวงเข้าสู่ระดับก่อกำเนิดได้แล้วก็ตาม  

แต่ในแง่ของพลังการต่อสู้แล้ว เขายังแย่กว่าหวู่เฟยหลงอีกตั้งไม่รู้กี่เท่า

เจียงเฉินมองไปยังการโจมตีที่กำลังจะมาถึงอย่างสงบนิ่ง

จนกระทั่งแสงดาบสายฟ้าปรากฏห่างจากเขาไปไม่ถึงสามฟุต เขาก็ตะหวาดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ  

บูม!

เมื่อเสียงดังก้องขึ้นในอากาศ ดาบสายฟ้าของเหล่ยชิงก็ถูกหมัดกระแทกเข้าใส่ทันที 

เมื่อหมัดชกออกไปประทะกับวิชาดาบฟ้าคำรามของเหล่ยชิง เจียงเฉินก็หายตัวไปและปรากฏตัวข้างๆเหล่ยชิงในพริบตา จากนั้นเขาก็โจมตีเหล่ยชิงโดยตรงด้วยหมัดที่หนักแน่น  

ตอนนี้เอง!

พวกเขาก็เห็นร่างของเหล่ยชิงถูกหมัดของเจียงเฉินซัดเข้าใส่เต็มๆ  

พัฟ!

เลือดของเหล่ยชิงพุ่งออกมาอย่างรุนแรงและร่างของเขาที่ถูกชกก็กระเด็นออกไปหลายฟุตอย่างอนาถ !

เขามองไปยังเจียงเฉินที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างภาคภูมิใจ และการแสดงออกของเขาก็กลายเป็นหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 

“อ๊ากกกกก!”

“นี่สินะความแข็งแกร่งของพี่ใหญ่เจียงเฉินเจียงเฉิน  มันผิดปกติยิ่งกว่าที่ตำนานบอกไว้ซะอีก!”

“ใช่ แม้แต่ยอดฝีมือที่อยู่ระดับก่อกำเนิดก็ยังพ่ายแพ้ในหมัดเดียว เขาช่างแข็งแกร่งจริงๆ  !”

เมื่อเห็นฉากที่น่าอัศจรรย์นี้ต่อหน้าเขา นักเรียนทุกคนในวังหลิงหยุนก็ตกตะลึง

แค่กำปั้นน้อยๆของเขาก็เพียงพอที่จะระเบิดนักรบระดับก่อกำเนิดแล้ว  !

แม้ว่าพวกเขาจะรู้อยู่แล้วว่าเจียงเฉินนั้นแข็งแกร่งมาก แต่พวกเขาก็ยังคิดไม่ถึงว่าเจียงเฉินจะแข็งแกร่งขนาดนี้ !

“พาพวกของเจ้าจากวังชางเหว่ยไสหัวออกไปซะ !”

"ถ้าในอนาคตเจ้ายังไม่มีความสามารถมากพอ ก็จงอย่าเสนอหน้ามาสร้างความอับอายอีก"

เหล่ยชิงนั้นถูกหมัดชกเข้าอย่างแรงจนหมอบอยู่ีท่พื้น เจียงเฉินมองลงไปที่เหล่นชิงอย่างดูถูกและเสียงอันแผ่วเบาของเขาก็ดังเข้าไปในหูของทุกคนโดยตรง  

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเฉิน ใบหน้าที่ซีดเซียวของเหล่ยชิงก็ดูยากขึ้นทันที

เมื่อรู้สึกถึงการเยาะเย้ยจากนักเรียนวังหลิงหยุนรอบๆตัวเขา เหล่ยชิงก็รู้สึกละอายใจและอับอายเป็นอย่างมาก  

เขาไม่กล้าที่จะมองไปที่เจียงเฉินแม้แต่น้อยและจากไปพร้อมกับนักเรียนของวังชางเหล่ยนับโหลด้วยความอับอายทันที 

หลังจากแก้ปัญหาของเหล่ยชิงและพรรคพวกของเขาจากวังชสงเหล่ยเสร็จแล้ว เจียงเฉินที่ไม่มีอะไรให้ทำแล้วก็วางแผนที่จะกลับไปยังบ้านตระกูลเจียง  

ชีวิตทุกวันนี้ในวังหลิงหยุนนั้นน่าเบื่อสำหรับเขาเป็นอย่างมาก  

อย่างไรก็ตาม ยังเหลือเวลาอีกไม่กี่วันก่อนที่งานประลองเก้าวังของอาณาจักรต้าเซี่ยจะเริ่มขึ้น เจียงเฉินจึงตัดสินใจไปที่เมืองหลวงของอาณาจักรต้าเซี่ยก่อนล่วงหน้า 

หลังจากนี้เจียงเฉิงเองก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาที่เมืองหลิงหยุนอีกทีเมื่อไหร่  

ดังนั้นเขาจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องกลับไปที่บ้านตระกูลเจียงเสียก่อน

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว เจียงเฉินก็จากวังหลิงหยุนไปเพียงลำพังทันที 

เมื่อกลับมาถึงเมืองคังซาน  เจียงเฉินรู้สึกว่าบรรยากาศในเมืองคังซานแปลกไปเล็กน้อย

เมืองคังซานที่แต่เดิมมีชีวิตตอนนี้กลายเป็นรกร้างมากขึ้นและทั้งเมืองก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟัน  

“เด็กน้อย วันนี้เป็นวันสำคัญที่ตระกูลหลินของข้าจะทำลายตระกูลเจียงและเข้ายึดเมืองคังซานแห่งนี้ ดังนั้นตอนนี้จึงมีกฏห้ามไม่ให้บุคคภายนอกเข้าไป ถ้าเจ้าไปอยากตายก็ไสหัวไปซะ  !”

เมื่อเจียงเฉินเดินมาถึงประตูของเมืองคังซาน ยามติดอาวุธหลายคนก็เข้ามาหยุดเจียงเฉินโดยตรง  

ตระกูลหลิน.. พวกมันกลับมาที่เมืองคังซานแล้วงั้นรึ!

ใบหน้าของเจียงเฉินก็กลายเป็นเยือกเย็นทันที!