มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ฉินเฉากำลังนอนอยู่บนโซฟา แม้ว่าซูเฟยก็กำลังนอนอยู่ห้องติดกัน เขารู้สึกประหลาดใจ มันดูราวกับความงามที่แสนวิเศษนั้นกำลังนอนอยู่ข้าง ๆ เขา

ในเวลาไม่ถึงเดือน ห้องนอนก็ถูกยึดครองโดย 3 สาวงามซะแล้ว สองพี่น้องแซ่ซู แล้วอีกหนึ่งหลี่นาน้อยข้างห้อง

อาจเป็นเพราะบรรพบุรุษได้ยินความยากลำบาก ฉะนั้นพวกเขาจึงส่งโชคมาให้?

ในความมืด ฉินเฉาตบปากตัวเอง ลงโทษที่มีความคิดแบบนั้น ไม่ว่าจะเป็นซูเฟย หรือว่า ซูจี ก็ไม่ใช่อาหาร สำหรับหลี่นาเธอยังเด็กไป เขาไม่สามารถทำอย่างนั้นกับเด็กสาวได้

ไม่อย่างนั้น ต่อให้ซูเม่ยยกโทษให้ เขาก็จะไม่ยกโทษให้ตัวเอง

อย่างน้อย เขาต้องรอจนกระทั่งเธอเข้ามหาลัย

เพี้ยะ! ฉินเฉาตบหน้าตัวเอง

โรซี่ปรากฏตัวอย่างเงียบ ๆ อยู่ข้างหลังฉินเฉา แล้วทันใดนั้นก็พูดขึ้นว่า “อุ้ย∿ หยุดตีตัวเองได้แล้ว มองเห็นนายเป็นอย่างนี้แล้ว มันทำให้หัวใจฉันเจ็บจริง ๆ นะ”

ฉินเฉาไม่ประหลาดใจกับการปรากฏตัวของเธอ ฝังหัวลงกับหมอนแล้วพูดอู้อี้ว่า

“โรซี่ เธอมาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้แล้ว?”

“ในนรก ฉันเอาแต่คิดเรื่องของนาย เมื่อเห็นนายท่าทางแบบนี้ ฉันรู้สึกแย่จริง ๆ ขอพรกับฉันเป็นไง? ฉันทำให้ซูจีรุกหานายได้ทันทีเลยนะ! เธอจะเป็นเตาหลอมสำหรับการฝึกฝนของนาย ถ้านายดูดซับพลังธาตุหยินของเธอได้ เมื่อรวมกับพลังธาตุหยางของนาย จะสามารถทำให้นายเข้าสู่ขั้นที่ 4 สร้างรากฐานได้เร็วมาก ขณะร่วมรักกับเธอ”

“ฉันไม่ต้องการ!” ฉินเฉาผลักปีศาจสาวที่กำลังพิงอยู่ข้างเขาออกไป “ฉันเคยบอกเธอแล้วไง สำหรับเรื่องฝึก ฉันจะใช้ความสามารถของตัวเอง ยิ่งกว่านั้น เธอช่วยหยุดลากฉันไปก่ออาชญากรรมสักที ทุกครั้งที่มีสาวมานอนที่ห้องฉัน เธอมักจะมาชวนฉันทำเรื่องแบบนั้นทุกที”

“นี่เป็นหน้าที่ของฉันนี่ ก็ฉันเป็นปีศาจ เป็นธรรมดาที่งานของฉันคือชี้ทางแห่งบาปให้มนุษย์ ไม่อย่างนั้น นายคิดว่าฉันจะนำนายไปหาสิ่งดี ๆ หรือไง? ถ้าอย่างนั้นนายต้องไปหานางฟ้าแล้วล่ะ”

“เอาละ... ฉันขอละกัน ปล่อยฉันไปเถอะ ในเมื่อฉันขอพรไปแล้ว เห็นแก่หน้าฉัน ให้ฉันนอนเถอะ ตกลงนะ? พรุ่งนี้ฉันต้องพาซูเฟยไปทำงานแต่เช้า”

จากนั้น ฉินเฉาก็หันหัวกลับไปแล้วไม่สนใจปีศาจสาวที่ดึงดูดใจนี้อีก วันนี้เขาหมดแรงจริง ๆ ไม่นานเขาก็เข้าสู่ห้วงนิทรา

“ฉินเฉา ฉันขอโทษ นี่เป็นความผิดของฉันเอง ฉันหวังว่านายจะสามารถหาผู้หญิงที่ดีกว่าฉันได้” สาวสวยที่อยู่ในโค้ตสีเทาอ่อนพอดีตัว ผู้ที่กำลังถือแฟ้มเอกสาร ยืนอยู่ตรงข้ามฉินเฉาพร้อมท่าทางที่ต่างออกไป

“ฉานฉาน เธอจะไปไหน?” ฉินเฉาผู้ที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอก พยายามหยุดแฟนสาวที่ทางเข้าอพาร์ทเมนต์

“ฉันไม่สามารถอยู่แบบนี้ได้อีกแล้ว...ฉันจะป่วยถ้ายังเอาแต่กินบะหมี่ถ้วยอยู่อย่างนี้ทุกวัน ฉันไม่สามารถทนให้คนอื่นมองมาที่ฉันได้ เพื่อน ๆ รอบตัวฉันต่างพากันซื้อบ้านแล้วแต่งงานกันหมดแล้ว แต่แฟนของฉันแม้แต่งานก็ยังไม่มี”

เธอหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ แล้วพูดว่า “พวกเราเป็นผู้ใหญ่แล้ว ดังนั้นเราจึงควรทำเหมือนตอนแรก เรากลายมาเป็นคู่รักด้วยความรู้สึกที่ดี ดังนั้นฉันอยากให้เราแยกจากกันด้วยดีเหมือนกัน...”

จากนั้นเธอก็ถือกระเป๋าเดินทางออกไป เหลือเพียงแค่ไอ้บื้อฉินเฉาที่ยืนตรงนั้น เธอเดินลงบันไดโดยไม่หันกลับมามองแม้สักครั้ง

“ฉานฉาน อย่าไป!” เมื่อได้ยินประตูระเบียงเปิด ทันใดนั้นฉินเฉาก็ตื่นจากการเป็นรูปปั้น แล้ววิ่งลงตึกด้วยความกลัวที่กำลังผูกเป็นปมในกระเพาะ เมื่อเขาเปิดประตูห้องโถง แฟนก็ได้นั่งอยู่ในรถนิสสัน ในตำแหน่งคนขับนั้นเป็นเพื่อนร่วมสาขา

ชายคนนี้อ้วนจนแทบปิดใบหน้าจนมิด แต่ครอบครัวค่อนข้างมีเงิน ตอนนี้เขาทำงานโดยมีเงินเดือน 8000 หยวน รายละเอียดอื่น ๆ ฉินเฉาจำได้อย่างคลุมเครือ เพราะว่านี่เป็นข้อมูลที่เขาได้ยินเมื่อแฟนพูดกับมัน

พวกเขาทั้งคู่ติดต่อกันบางครั้ง แต่เขาก็เหมือนกับเจ้าโง่ที่ถูกเมล็ดข้าวบดบัง

พวกเขาทั้งคู่คุยกันแล้วหัวเราะขณะที่ไม่ได้สนใจว่ามีคน ๆ หนึ่งยืนอยู่ใกล้ ๆ เหมือนหนุ่มหน้าขาวที่ถูกไฟส่อง เขายืนอยู่ที่นั่นขณะที่รถขับออกไปเหลือไว้เพียงฝุ่นควัน

“นี่ก็คือเรื่องที่นายกำลังฝันงั้นเหรอ?”

ทันใดนั้นอ้อมแขนอันอบอุ่นก็โอบกอดฉินเฉาจากข้างหลัง ร่างอันสั่นเทาลืมตาตื่นขึ้น เวลานี้เขาได้กลับมาจากดินแดนแห่งความฝันแล้ว

“โรซี่?”

“เธอตามฉันได้แม้แต่ในฝันเลยเหรอ?”

ปีศาจสาวสวยเดินมาข้างหน้าฉินเฉาอย่างนุ่มนวล จ้องมองเข้าไปในตา “เธอเป็นแฟนเก่าของนายใช่มั้ย?”

“ทำไมเธอถามฉันอย่างนั้น?” ฉินเฉามองไปทางอื่น “ที่สำคัญทำไมเธอถึงมาแอบดูความฝันของฉัน?”

“ฉันก็แค่เบื่อ เลยเดินเล่นไปเรื่อย ๆ แล้วก็บังเอิญหลงทางเลยเข้าไปในความฝันของนาย อย่าโกรธเลยนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

เมื่อต้องเจอกับปีศาจสาวที่ไร้เหตุผลอย่างนี้ ฉินเฉาก็ไม่สามารถทำใจโกรธเธอได้

“ลืมเรื่องฝันไปซะ” ฉินเฉากลายเป็นสับสน เขาไม่รู้ว่าจะไปหลบปีศาจสาวที่ไหน

“อาจจะมีฝันหวานก็ได้....” แววตาของโรซี่ไม่คาดว่าจะมีร่องรอยของความเห็นใจแล้วความเมตตาอยู่ในนั้น พร้อมกับโบกมือ ฉินเฉาก็ถูกส่งเข้าสู่ความฝันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ มันเป็นฝันหวาน...หรือ พูดให้ถูกคือ ฝันเปียก

เช้าวันถัดมา ฉินเฉาตื่นแต่เช้าเพื่อทำอาหารเช้าให้ซูเฟยกับตัวเอง ซูเฟยตื่นเช้ามาก ลุกขึ้นมาอาบน้ำเข้าครัวทำอาหารเช้า ซึ่งในเรื่องค่อนข้างต่างจากซูจี

“นายตื่นแล้วเหรอ?” ซูเฟยยิ้มมาที่ฉินเฉา ร่างของเธอใส่ผ้ากันเปื้อนที่ครั้งหนึ่งแฟนเก่าเคยใส่

“อาหารเช้าจะเสร็จแล้ว ไปล้างมือซะ”

“อืม ได้....” ฉินเฉาเข้าไปในห้องน้ำด้วยความมึน หลังจากอาบน้ำ เขาก็สร่าง

‘เดี๋ยวนะ! ซูเฟยกำลังทำอาหารเช้าให้เขา’

เมื่อเขาออกมาอีกครั้ง ก็เห็นกาแฟสองแก้ว แล้วก็แซนด์วิชที่ซูเฟยทำด้วยตัวเองจัดอยู่บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

หลังจากมองดูอาหารเช้าสไตล์ตะวันตกที่ฟุ่มเฟือยนี้ ทันใดนั้นน้ำตาของฉินเฉาก็ไหลอาบหน้า

“ไม่อยากจะคิดเลยว่า ในชีวิตของผม ฉินเฉา จะมีวันนี้กับเขา วันที่เจ้านายมาทำอาหารเช้าให้”

“รีบมากินสิ นี่จะทำให้นายเงียบปากได้สักครู่” ซูเฟยกลอกตา

“อืม... พอกินเสร็จแล้ว เดี๋ยวผมจะพาคุณไปทำงาน”

“ไม่เป็นไร ฉันเรียกเจียงตงมาแล้ว เขาจะมารับฉัน ถ้ากลัวสาย นายก็มากับฉันได้ ถึงนายจะปั่นเร็วกว่าก็เถอะ”

หลังจากนั้นเธอก็กะพริบตา แล้วก็ถามเขาอย่างมีความหวังว่า “นายไม่อยากเป็นบอดี้การ์ดของฉันจริง ๆ เหรอ? เงินเดือนสูงนะ นายก็รู้!”

ฉินเฉาลูบจมูกแล้วพูดว่า “ลืมมันเถอะครับ ผมรู้สึกว่างานบอดี้การ์ดอาชีพนี้ค่อนข้างเสี่ยง”

“ชิ งั้นก็ช่างมัน” ซูเฟยไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก หลังจากจัดการมื้อเช้าที่สวยงามนี้แล้ว เธอแต่งตัวแล้วเดินลงบันไดไป

ในตอนนี้เอง ฉินเฉา ก็เห็นว่าเจียงตงได้มารอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว เมอร์ซิเดสเบนซ์สีเงินจอดรออยู่เงียบ ๆ เจียงตงยืนพิงรถสูบบุหรี่อยู่

เมื่อเห็นซูเฟยกับฉินเฉาออกมาพร้อมกัน เจียงตงรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เขารีบทิ้งบุหรี่แล้วเปิดประตู

สถานที่นี้เป็นที่อยู่อาศัยของคนธรรมดา เมื่อมีเมอร์ซิเดสมาจอด ทันใดนั้นมันก็ดึงดูดความสนใจของผู้คน

เมื่อพวกเขาเห็นฉินเฉาเข้าไปในรถ พวกเขาก็คิดในใจว่า หรือว่าเจ้าหนูนี่จะรวยแล้ว? หรือไม่ก็ได้สาวรวย?

“คุณหนูใหญ่ เลขาฉินหลิงบอกว่านักเรียนแลกเปลี่ยนจากหลายประเทศจะมาถึงเร็ว ๆ นี้ เมื่อถึงเวลาคุณต้องกล่าวเชิญเข้างาน” เจียงตงพูดขณะขับรถ

“อืม รู้แล้ว” ซูเฟยกลับสู่ท่าทางเย็นชาของเธอ

“คุณหนูใหญ่ ส่วนเรื่องที่สอง” ตอนนี้ น้ำเสียงของเจียงตงเร่งรีบเล็กน้อย “หลังจากที่ถูกตามฆ่าเมื่อคืน ผมคิดว่าคุณหนูใหญ่ควรกลับเมืองเจียงตงนะครับ”

“ไม่... ฉันยังมีเรื่องต้องทำที่นี่ ฉันกลับไม่ได้” ซูเฟยส่ายหัวปฏิเสธ

“ถ้าอย่างนั้น อย่างน้อยก็ช่วยเรียกบอดี้การ์ดจากที่บ้านสักสองคนมาปกป้องคุณที่นี่ด้วยเถอะครับ”

“ไม่ ฉันไม่ชอบถูกคนเป็นกลุ่มคอยตาม” ซูเฟยปฏิเสธข้อเสนออีกครั้ง เจียงตงเกาหัว

“โถ่วววคุณหนูใหญ่ แล้วความปลอดภัยของคุณล่ะ? เห็นอยู่ชัด ๆ ว่ามีคนจับตาดูพวกคุณสองพี่น้องอยู่ แล้วผมก็มีหน้าที่รักษาความปลอดภัยของพวกคุณทั้งคู่!”

“อย่าห่วงเลย ที่โรงเรียนยังมีพวกยามอีก”

“พวกยามไร้ประโยชน์พวกนั้นจะไปทำอะไรได้!? เงินทั้งหมดจ่ายไปกับพวกกาฝาก!”

“อะแฮ่ม ๆ” ในที่สุดฉินเฉาก็ทนฟังไม่ไหว เขากระแอมออกมา “โทษที ที่นายพูดทำให้ฉันรู้สึกอาย”

“อาาา โทษที... ฉันลืมไปว่านายก็เป็นยาม” เจียงตงเกาหัวอีกครั้ง กระดากเล็กน้อยที่ฝีมือของตัวเองยังสู้ฉินเฉาไม่ได้ จากนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า “ว่าแต่ฝีมืออย่างนาย ฉันคิดว่านายไม่เหมาะเป็นยาม นายเหมาะที่จะเป็นบอดี้การ์ดมืออาชีพมากกว่า ทำไมนายไม่มาเป็นบอดี้การ์ดให้คุณหนูใหญ่ล่ะ?”

หลังจากที่เห็นพลังของฉินเฉากับตาตัวเอง เจียงตงยิ่งมั่นใจกับความสามารถของฉินเฉา

สายตาของซูเฟยมองฉินเฉาอย่างล้อเลียน ฉินเฉารู้สึกอายมากขึ้น เขากระแอมไอแล้วหันหน้ามองออกนอกรถ

“แล้วซูจีล่ะ?”

“เธอยังนอนอยู่ ผมจะพาเธอมาส่งที่โรงเรียนทีหลังครับ”

“อืม ดูความปลอดภัยของเธอด้วย ฉันไม่อยากให้มีเรื่องไม่ดีเกิดกับน้องสาว” ซูเฟยแอบมองฉินเฉาผู้ที่นั่งข้าง ๆ เธอ คิดว่า ‘เรามีกันสองคน ใครที่นายอยากจะปกป้องกัน?’

ซูเฟยไม่ได้สังเกตเลยว่าทำไมเธอถึงกำลังคิดเทียบตัวเองกับน้องสาว

ไม่นานรถก็พาพวกเขามาถึงโรงเรียน มหาลัยกวงหยวนแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ด้วยป้ายผ้าที่มีอยู่ทุกที่

“ยินดีต้อนรับกลุ่มตัวแทนจากต่างแดนอย่างอบอุ่น”

“ยินดีต้อนรับนักเรียนทุกคน”

ป้ายที่ติดอยู่ทั่วโรงเรียน ทำให้ฉินเฉามหัศจรรย์ใจ กับการเตรียมการที่ฉับไว พูดตามจริงแล้ว ตลอดชีวิตนี้เขาเคยเดินสวนกับชาวต่างชาติแค่ครั้งเดียว นั่นคือตอนที่เขายังคงอยู่ที่มหาลัย ซึ่งชาวต่างชาติเหล่านั้นล้วนเป็นชาวแอฟริกัน-อเมริกัน ที่สอนพูดอังกฤษในคลาส สำเนียงที่ชาวต่างชาติพูดนั้นประหลาด ทำให้ฉินเฉาคิดว่าเขามาจากบ้านนอกใน USA

ยังไม่มีใครในหน่วยรักษาความปลอดภัยมา ดังนั้นเมื่อเป็นยาม จึงเป็นหน้าที่ของฉินเฉาในการเปิดประตูโรงเรียน

“ป้าบ! จริงสิ...วันนี้เป็นวันหยุดฉันนี่!” ฉินเฉาตบหัวตัวเอง ร้องว่า “สุดสัปดาห์ฉันมีวันหยุด เพราะเมื่อคืนเราดันพาผู้อำนวยการกลับไปนอนที่บ้านเลยลืมเรื่องวันหยุด โอ้ยยย เศร้า!”

“อรุณสวัสดิ์ครับ พี่ฉิน!” ไม่นานเพื่อนร่วมงานก็ทยอยกันมาถึง จางลี่เป็นคนแรกที่ทักเขา “เวรเมื่อคืนเหนื่อยมั้ยครับ? ให้ผมดูแลที่นี่เอง พี่ฉินกลับไปพักเถอะครับ”

“ไม่ ไม่เป็นไร ฉันวางแผนจะทำโอที” ฉินเฉาทำสัญญาณมือ เขารู้สึกอย่างคลุมเครือว่าวันนี้จะมีเรื่องเกิดขึ้น “วันนี้โรงเรียนจะมีงานเลี้ยงต้อนรับ การตรวจตราจะต้องรัดกุม อย่าให้มีอันตรายเกิดขึ้นกับผู้อำนวยการซูได้อย่างเด็ดขาด”

“ที่นี่จะมีอันตรายได้ยังไง?” จางลี่หัวเราะแล้วพูดว่า “นี่ก็เป็นแค่งานเลี้ยงต้อนรับ ไม่ใช่การประชุมของประธานาธิบดีสหรัฐซะหน่อย”

จางลี่จะไปรู้ได้ยังไงว่าซูเฟยถูกองค์กรนักฆ่าสากลจับตามองอยู่? มันจะไม่มีใครรู้จนกว่าองค์กรจะเอาชีวิตของซูเฟยอีกครั้ง

จบตอน#