ฝืนลิขิตฟ้า ยอดชายาอัจฉริยะ [แปลจบแล้ว]

        ฮูหยินผู้เฒ่าฮวารับกล่องผ้าไหมมาจากมือของหลัวมามา ก่อนจะเปิดมันอย่างอ่อนโยนเผยให้เห็นถึงโสมเลือดที่อยู่ภายใน

        คนที่เหลือต่างพากันตกตะลึงพวกเขาคาดไม่ถึงว่าจะได้เห็นโอสถเลอค่าเช่นนั้นจากตระกูลฮวาโดยเฉพาะคนส่วนมากที่ยังไม่ทราบว่าฮวาชีเยว่มีต้นหลงแดงอยู่ในสวน

        แต่สำหรับฮ่องเต้และฮองเฮาแล้ว การได้ยินข่าวใหญ่เช่นนั้นมาแล้วย่อมเป็นเรื่องปกติ

        ฉางหลงฮ่องเต้มองฮวาชีเยว่ผู้กำลังยอบกายคารวะอยู่เงียบๆท่าทีเคารพนบนอบของนางช่วยเก็บงำความเฉียบแหลมนั้นไว้ได้ดี

        คุณหนูรองฮวาเมิ่งซือก้มศีรษะลงไม่กล่าวอะไรดูแล้วทั้งคุณหนูใหญ่และคุณหนูรองคงจะได้รับการศึกษามาอย่างดี ทว่ามีคนมากมายที่เคยได้ยินข่าวลือที่ว่าคุณหนูใหญ่ฮวาชีเยว่นั้นเป็นสตรีสำส่อนผู้แทบไม่เคยย่างเท้าออกจากจวน

        นี่จึงเป็นครั้งแรกที่นางปรากฏตัวให้เหล่าผู้สูงศักดิ์ทั้งหลายได้เห็น

        ยังนับเป็นครั้งแรกที่ฮูหยินผู้เฒ่าฮวาพาฮวาชีเยว่เข้าเฝ้าไทเฮาเนื่องในวันพระราชสมภพในวังหลวงคนมากมายจึงยังไม่เคยได้พบคุณหนูใหญ่ผู้อ่อนแอและสำส่อนมาก่อนยามนี้เมื่อได้เห็นรูปลักษณ์อันงดงาม ชุดสวมหรูหรา และท่าทีให้ความเคารพนี้แล้วจึงเชื่อว่าข่าวลือในอดีตนั้นย่อมเป็นเพียงเรื่องไร้มูล

        หลี่กงกงนำกล่องจากฮูหยินผู้เฒ่าฮวาไปมอบให้ไทเฮาอย่างระมัดระวังเมื่อเห็นเช่นนั้นแล้ว สีหน้าของอี๋เหนียงสองก็เปลี่ยนไป ส่งเสียงอุทานเบาออกมา

        ฮองเฮาเป็นคนหูไว นางจึงหันมามองอี๋เหนียงสองด้วยท่าทีตกใจ“อี๋เหนียงสอง มีอะไรหรือ?”

        คำถามของฮองเฮาส่งผลให้สายตาทุกคู่ไปรวมกันอยู่ที่อี๋เหนียงสอง

        ฮูหยินผู้เฒ่าฮวาขมวดคิ้วก่อนมองอี๋เหนียงสองอย่างไม่ชอบใจ

        อี๋เหนียงสองกระตุกและหันซ้ายขวา ดูเหนียมอาย “ไม่เพคะ...ฮองเฮาหม่อมฉันเข้าใจผิดไป...เข้าใจผิดว่านั่นคือ..."

        “เจ้าเข้าใจอะไรผิดหรือ?” ฮองเฮายิ้มพอเป็นพิธี

        ฮวาชีเยว่แสยะยิ้มอยู่ในใจ ‘คิดจะทำให้ข้าอับอายต่อหน้าฮ่องเต้หรือชั่วร้ายนัก! แต่การจะทำเช่นนั้นมันไม่ง่ายนักหรอก หากข้าไม่ลงโทษนางเสียตอนนี้โลกนี้ก็คงไม่มีความยุติธรรมเหลือแล้ว!’

        ไม่ว่าจะเป็นชาติภพไหนก็มีผู้ที่พยายามใส่ความนางอยู่เสมอฮวาชีเยว่เคยเป็นเถ้าแก่เนี้ยที่เคยพบคู่ต่อสู้ร้ายกาจมาแล้วมากมายทว่าพวกนั้นล้วนแต่พ่ายแพ้ให้แก่นาง

        แต่เพราะนางเคยหลับหูหลับตาเชื่อใจโจวจื่อเฉิงนางไม่เคยใส่ใจแม้ยามที่เขาเกี้ยวพาราสาวใช้ แถมยังตีตัวออกหากนางหลังแต่งงาน

        เมื่อนึกย้อนกลับไปแล้ว นางช่างโง่เขลานักโง่เขลาขนาดที่ไม่สังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงของสามีตัวเอง

        “ฮองเฮา หม่อมฉันนึกว่านั่นเป็น...หลงแดงมิคาดจะเป็นโสมเลือดไปเสียได้เพคะ...”อี๋เหนียงสองหยุดปากลงราวกับเพิ่งรู้ตัวว่ากล่าวอะไรผิดไปเสียแล้วคนจ้องมองฮูหยินผู้เฒ่าด้วยสายตาแตกตื่นหวาดกลัว

        ฮูหยินผู้เฒ่าฮวากลับดูสงบนิ่งรักษาท่าทีนางดันอี๋เหนียงสองออกไปอย่างเย็นชาเหล่าขุนนางต่างก็เคยได้ยินมาแล้วว่าโรคร้ายของฮูหยินผู้เฒ่าฮวาได้รับการรักษาสีหน้าอันสดใสและสายตาเปล่งประกายคู่นั้นเป็นหลักฐานชั้นดี

        “หลงแดงหรือ? สิ่งนั้นนับเป็นสมุนไพรวิเศษพันปีทั้งหายากยิ่งอี๋เหนียงสองเคยเห็นสิ่งนั้นด้วยหรือ?” ฮ่องเต้ตรัสถามอย่างใคร่รู้

        ไทเฮาเองก็มองอี๋เหนียงสองอย่างสนใจนัก

        อี๋เหนียงสองหน้าแดงเล็กน้อย แล้วส่ายหน้าอย่างร้อนรน“หม่อมฉัน...หม่อมฉัน...ขออภัยเจ้าค่ะฮูหยินผู้เฒ่า! บ่าวมิอาจโป้ปดต่อหน้าราชวงศ์มิเช่นนั้นจะนับเป็นโทษมหันต์!”

        ฮูหยินผู้เฒ่าดูไม่พอใจนักนางคิดว่าตนสมควรทิ้งสตรีผู้นี้ไว้ที่จวนเสียฮวาชีเยว่เองก็บอกนางเอาไว้แล้วว่าอี๋เหนียงสองผู้นี้ต้องปล่อยเรื่องหลงแดงออกไปแน่ล้วนแต่เป็นจริงทั้งสิ้น...

        “อี๋เหนียงสองพูดเรื่องอะไรหรือ? หมายถึงสิ่งนี้หรือไม่?” แม้ในใจจะโกรธจนน้ำลายฟูมปาก ทว่าภายนอกยังคงยิ้มนางสั่งให้หลัวมามานำกล่องไม้ใบใหญ่ที่ห่อด้วยผ้าไหมแดงออกมาอีกกล่องหนึ่ง

        ทุกคนต่างก็รู้สึกแปลกกับท่าทีของอี๋เหนียงสองดูเหมือนฮูหยินผู้เฒ่าเองก็คล้ายปิดบังอะไรอยู่ยิ่งอี๋เหนียงสองเอ่ยอะไรแปลกประหลาดออกมาแล้ว

        ได้ยินดังนั้น อารมณ์ยินดีของฮวาเมิ่งซือพลันเหือดหาย

        ไม่ทราบเหตุใด แต่นางทราบว่าเรื่องไม่ดีกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว

        ฮูหยินผู้เฒ่ารับกล่องห่อผ้าไหมแดงใบโตแล้วเปิดมันออกสีแดงสดใสภายในได้สะกดทุกลมหายใจในห้องมาพร้อมเสียงอุทานอย่างยินดีเมื่อกล่องเปิดออก ทั่วทั้งห้องก็อบอวลด้วยกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์

        เป็นกลิ่นที่ทำให้ทุกคนหลงใหลและมัวเมา ฮ่องเต้มองเข้าไปภายในกล่องมีหลงแดงสีสดใสอยู่ภายใน

        บรรดาเชื้อพระวงศ์ต่างพากันเริงร่าขึ้นด้วยกลิ่นของหลงแดง“นี่คือ...”

        “ฮ่องเต้ ฮองเฮา ไทเฮาบุปผาสองดอกนี้คือหลงแดงที่อี๋เหนียงสองกล่าวถึงเพคะ! ชีเยว่ได้รับหลงแดงนี้มาจากบุรุษลึกลับผู้หนึ่งเมื่อทราบว่าวันนี้เป็นวันเกิดของไทเฮาแล้วพวกหม่อมฉันจึงนำมาถวายให้เป็นของขวัญเพคะ!”

        ฮูหยินผู้เฒ่าคลี่ยิ้มระหว่างที่หลี่กงกงพยายามรีบนำกล่องห่อผ้าไหมไปมอบให้ฮ่องเต้ไม่นานนักทุกคนในโถงจึงได้ยลสมุนไพรโอสถลี้ลับในตำนาน ชวนให้ตื่นตายิ่ง

        “ยอดโอสถ ยอดโอสถ!”

        “ใช่แล้วเพคะ ฮ่องเต้ ดูดอกไม้ทั้งสองล้วนแต่เปล่งประกายสว่างไสวงดงามนัก!”

        สีหน้าของอี๋เหนียงสองเปลี่ยนไปคาดไม่ถึงว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะเตรียมการไว้ก่อนแล้วจิตใจของฮวาเมิ่งซือร่วงไปอยู่ตาตุ่ม เพราะนางได้ยินจากชิวอวิ๋นว่าฮวาชีเยว่ไม่ได้ใช้หลงแดงเป็นของขวัญวันเกิดแล้ว...แล้วนางเตรียมมาได้อย่างไร?

        “ทูลฮ่องเต้ อันที่จริงพวกเราได้รับสมุนไพรนี้มาสักพักหนึ่งแล้วทว่าเนื่องจากเป็นบุรุษลึกลับมอบสั่งนี้มาให้ทั้งชีเยว่และหม่อมฉันต่างก็ไม่เชื่อว่าของจะเป็นสมุนไพรปาฏิหาริย์จริงๆกระทั่งเพาะปลูกจนมันเติบโตขึ้นหม่อมฉันได้ดื่มน้ำแกงหลงแดงเข้าไปทำให้อาการป่วยหายไปได้อย่างปาฏิหาริย์ทำให้ตกตะลึงเหลือเกินเพคะ” ฮูหยินผู้เฒ่าอธิบายอย่างไรพวกนางก็ปิดข่าวเรื่องที่ฮวาชีเยว่ขายหลงแดงไม่ได้แล้ว

        และถึงแม้คนจะมิได้นำหลงแดงไปขายบ่าวไพร่ในจวนสกุลฮวาย่อมต้องพูดคุยถึงมันไม่ช้าเร็วผู้อื่นก็ต้องทราบว่าต้นหลงแดงอยู่ในตระกูลฮวา

        ดังนั้นนางจึงเลือกที่จะเป็นฝ่ายลงมือเองดีกว่าการถูกผู้อื่นวางแผนใส่ความในภายหลัง

        “เมื่อทราบว่าใกล้ถึงวันพระราชสมภพของไทเฮาชีเยว่จึงขอให้หม่อมฉันมอบหลงแดงล้ำค่าสองดอกนี้แก่พระองค์หวังว่าไทเฮาจะพอพระทัย!”

        ฮูหยินผู้เฒ่าคลี่ยิ้มอ่อนโยนมองฮวาชีเยว่ “ชีเยว่ รีบคารวะฮ่องเต้ฮองเฮา และไทเฮาเร็วเข้า!”

        ฮวาชีเยว่คำนับอย่างงดงาม “ถวายพระพรฮ่องเต้ ฮองเฮา และไทเฮาเพคะ”

        เสียงของฮวาชีเยว่นั้นกังวานชัดเจนราวกับนกขมิ้นเหลืองฟังดูเพลิดเพลินสบายหูนัก

        ฮ่องเต้ดีใจเป็นอย่างยิ่ง หลงแดงเป็นสมุนไพรโอสถแห่งปาฏิหาริย์หากมีคนมอบให้ฮวาชีเยว่ย่อมแสดงว่ามีผู้สนใจในตัวนาง

        ในโลกอันกว้างใหญ่นี้ ทวีปเทียนหยวนมีอยู่ยี่สิบแคว้นทุกแคว้นล้วนแต่แย่งชิงตัวผู้ใช้ศาสตร์พลังปราณและนักรสายนเวทในฐานะทรัพยากรมนุษย์ของประเทศทั้งสิ้นโดยเฉพาะนักรสายนเวทยอดฝีมือนับว่าหายากนัก

        ดังนั้นฮ่องเต้จึงได้แต่งตั้งอวิ๋นสือโม่เป็นหนานอ๋องเพื่อเก็บเขาไว้ในเมืองหลวง

        โอสถปาฏิหาริย์เองก็หายากเช่นกันการที่มียอดฝีมือลึกลับมาสนใจสตรีธรรมดาในอาณาจักรฉางจิงนั้นนับเป็นชัยชนะของอาณาจักรโดยแท้

        “เอาล่ะ เอาล่ะ เอาล่ะ! ลุกขึ้น ลุกขึ้นเถอะ! เงยหน้าขึ้นให้เราได้เห็นใบหน้าของคุณหนูใหญ่สกุลฮวาหน่อยสิ” ฉางหลงฮ่องเต้แย้มพระสรวล แล้วจึงได้เห็นความงดงามราวภูตพรายที่ซ่อนใต้คิ้วเรียวงามตรงนั้นเป็นความงดงามที่มิอาจหาได้ในคนทั่วไป

        “งดงามยิ่ง! ยอด ยอด ยอดมาก! คุณหนูมิเพียงแต่งดงามเท่านั้นเราเองยังเคยสนับสนุนคุณหนูฮวาในเวทีประลองยุทธ์เช่นกัน ยามนี้เราได้ทราบแล้วว่ามีผู้ช่วยเหลือเจ้าอยู่คนผู้นั้นย่อมจะเป็นแขกคนสำคัญของอาณาจักรฉางจิง! หากมีโอกาสเจ้าสามารถนำเขามาพบเราได้!” ฮ่องเต้แย้มพระสรวล ในพระเนตรแฝงร่องรอยความคิดมากมาย

        ฮวาชีเยว่คลี่ยิ้มงดงาม สร้างความตะลึงให้ทุกคน

        หนานอ๋องอวิ๋นสือโม่นั่งอยู่ห่างไปไม่ไกลกำลังมองฮวาชีเยว่ด้วยสายตาไม่เปลี่ยนแปลงไร้ความรู้สึก

        จี้เฟิงและคณะล้วนแต่ตกตะลึงกับฮวาชีเยว่นางได้ยอดยุทธ์ลึกลับช่วยเหลือนับว่าโชคดีเป็นอย่างสูงไม่แปลกที่นางจึงได้เปลี่ยนแปลงไปมากมายนัก

        เห็นฮ่องเต้พอพระทัย ทุกคนต่างก็พากันแสดงความยินดี

        “ขอแสดงความยินดีที่ฮ่องได้รับผู้มีพรสวรรค์”

        “ยินดีกับไทเฮาที่ได้โอสถปาฏิหาริย์!”

        อี๋เหนียงสองและฮวาเมิ่งซือต่างก็อับอายถึงขีดสุดในขณะที่ฮูหยินผู้เฒ่าเหลือบมองพวกนางอย่างเย็นชานางได้ยินมานานแล้วว่าทั้งสองคอยกลั่นแกล้งฮวาชีเยว่อยู่เป็นนิจแต่เดิมนางเคยเชื่อว่าสถานการณ์คงดีขึ้นเอง ทว่าพวกนางยังถึงกับพยายามสร้างความอับอายให้ฮวาชีเยว่ต่อเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้

        แต่ฮวาชีเยว่กลับน่าทึ่งกว่ามากนางปล่อยให้ชิวอวิ๋นแพร่ข่าวลวงจนสามารถหลอกอี๋เหนียงสองได้อยู่หมัดทำให้อีกฝ่ายทำลายตัวเองลงจนได้

        “ฮูหยินผู้เฒ่า บ่าวไร้มารยาทเกินไป แหะๆ...”อี๋เหนียงสองหัวเราะแห้งด้วยไม่ทราบจะกล่าวอย่างไรดี

        ฮองเฮายิ้มมองฮวาชีเยว่ ก่อนจะหันไปหาฮ่องเต้และไทเฮา “ฮ่องเต้เพคะไทเฮาเพคะ คุณหนูฮวาผู้นี้งดงามและมีสัมมาคารวะ เหมาะสมแก่นามแห่งขุนนางนักนางดูไม่คล้ายในข่าวลือภายนอก บางทีผู้อื่นคงริษยาความงามของคุณหนูฮวากระมังจึงได้ปล่อยข่าวลือไร้ข้อเท็จจริงออกไปยามนี้คนถึงกับดึงดูดความสนใจจากปรมาจารย์ลึกลับได้ ย่อมนำโชคมาสู่อาณาจักรฉางจิงเอาเป็นว่า...พวกเราแต่งตั้งนางเป็นจิ่งฮวาจวิ้นจู่...ท่านหญิงจิ่งฮวาเป็นอย่างไรเพคะ?”

        เป็นคำพูดนี้เองที่ฮ่องเต้ต้องการได้ยินฮ่องเต้ทั่วทวีปเทียนหยวนต่างก็แต่งตั้งผู้ใช้ศาสตร์แห่งปราณให้เป็นอ๋องหรือองค์หญิงเพื่อรักษาพรสวรรค์เหล่านั้นไว้ในแคว้นทั้งสิ้น

        มีเพียงผลประโยชน์ทางโลกเท่านั้นจึงจะดึงตัวผู้ใช้ปราณและนักรสายนเวทให้มาเข้าแคว้นได้ฮ่องเต้ทรงทราบดีจึงได้พยักหน้าอย่างพอใจ “แน่นอน คุณหนูฮวาสามารถปลูกต้นหลงแดงได้นับเป็นเรื่องดียิ่งแล้วแต่งตั้งนางเป็นจิ่งฮวาจวิ้นจู่เถอะ มอบผ้าไหมหนึ่งร้อยพับทองคำหนึ่งร้อยแท่งและคฤหาสน์หนึ่งหลังให้ท่านหญิงจิ่งฮวา!”

        ฮวาชีเยว่ตกใจนิ่งไป นางไม่สนตำแหน่งที่มีเพียงชื่อเช่นนั้นดอกแต่การมีไว้ก็จะช่วยให้นางทำงานได้ง่ายขึ้น

        “ขอบพระทัยในพระกรุณาเพคะ!” ฮวาชีเยว่แสดงความขอบคุณ

        หลังได้รับคำชมอีกชุดหนึ่งจากไทเฮาและฮองเฮาจนจบแล้วนางจึงนั่งลงข้างฮูหยินผู้เฒ่า

        โชคดีนักที่นางมิได้พาเทียนซีมาด้วยพิธีการยาวยืดนี้คงทำให้เขาเบื่อเป็นแน่

        ฮวาเมิ่งซือและอี๋เหนียงสองมองหน้ากันและกันสายตาแสดงความไม่อยากยอมรับ แต่พวกนางก็มิอาจแสดงความไม่พอใจต่อหน้าคนหมู่มากได้

        ยิ่งกว่านั้นฮวาชีเยว่ได้เปลี่ยนจากนางสำส่อนผู้อ่อนแอไปเป็นถึงท่านหญิงจิ่งฮวาแล้วขุนนางมากมายต่างพากันอิจฉาจวนที่นางได้รับ เพราะพวกเขายังมิเคยได้อะไรเช่นนั้นเลย

        บุตรีของเหล่าขุนนางต่างก็มองฮวาชีเยว่ด้วยสายตาดูแคลน เมื่อเห็นอีกฝ่ายได้รับฐานะขึ้นมาเพียงเพราะโชคดีได้รับต้นหลงแดงสองต้นเท่านั้น

        ถึงแม้อาณาจักรฉางจิงจะเป็นแคว้นที่ใหญ่ แต่แคว้นอื่นก็กำลังเพ่งเล็งแคว้นนี้อยู่เช่นกันทำให้มีแรงกดดันสูงเหลือเกินดังนั้นฮ่องเต้จึงอยากรวบรวมเหล่าผู้มีพรสวรรค์ให้มากขึ้นความคิดนี้ทำให้มีผลดีมากมาย

        ทว่าคุณหนูเหล่านี้กลับไม่เข้าใจว่าฮ่องเต้เองก็รับชมการประลองระหว่างฮวาชีเยว่และโอวหยางหลิวเอ๋อร์เช่นกัน

        ในฐานะของฮ่องเต้แห่งแคว้นแล้วย่อมไม่มีทางถูกหน้ากากของฮวาชีเยว่หลอกลวงได้ หากทรงไร้ประโยชน์จริงบัลลังก์มังกรนี้คงถูกชิงไปนานแล้ว