เกิดใหม่ทั้งที ดันเป็นฮัสกี้หน้าโง่เนี่ยนะ? (นิยายแปล)

ไม่นานนักจ้าวลี่อิ่งก็เปลี่ยนชุดเป็นชุดออกกำลังกายแล้วเดินออกมาส่วนสวี่มั่วก็ยอมจำใจคาบสายจูงไปวางไว้ที่หน้าประตู

        เมื่อผูกสายจูงเรียบร้อย จ้าวลี่อิ่งก็จูงฮัสกี้ออกจากบ้านไป

        สวี่มั่วสังเกตว่ามลพิษทางอากาศของโลกนี้ดูจะน้อยกว่าโลกเดิมของเขามาก แม้จะอยู่ในปักกิ่งเมืองหลวงที่พลุกพล่าน อากาศก็ยังค่อนข้างบริสุทธิ์ โดยเฉพาะในยามเช้าพอมีแดดอ่อนๆ ส่องลงมายิ่งรู้สึกสบายตัวสุดๆ

        ทั้งคน (หมา?) เหมือนได้รับการฟื้นฟูจากแสงแดดอย่างแท้จริง

        พวกเขาวิ่งเลียบลำคลองข้างหมู่บ้านไปประมาณครึ่งชั่วโมงจากนั้นจ้าวลี่อิ่งก็จบการออกกำลังกายตอนเช้าแล้วจูงฮัสกี้มาที่ถนนสายหนึ่งนอกหมู่บ้านเข้าไปซื้ออาหารเช้าที่ร้านริมทาง...นมถั่วเหลือง ปาท่องโก๋ และซาลาเปา

        มือหนึ่งถือถุงอาหารเช้า อีกมือจูงสวี่มั่ว มุ่งหน้ากลับหมู่บ้าน

        ซาลาเปานั่นดูน่าอร่อยชะมัดเลย...

        สวี่มั่วเงยหน้ามองซาลาเปาในมือของจ้าวลี่อิ่งอย่างอดไม่ได้แล้วเผลอกลืนน้ำลายลงคอเพราะกลิ่นหอมโชยมาเต็มรูจมูกความหิวก็เล่นงานจนท้องร้องโครกทันที

        [ติ๊ง! มีภารกิจใหม่ปรากฏ ต้องการตรวจสอบหรือไม่]

        เสียงระบบดังขึ้นในหัวสวี่มั่ว

        เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพูดอย่างดีใจว่า "ดูสิ!"

        เช้าๆ แบบนี้มีภารกิจให้ทำด้วย ดีจริงๆ!

        [เนื้อหาภารกิจ: ในฐานะฮัสกี้การออกมาเดินเล่นนอกบ้านไม่ควรจะเรียบร้อยขนาดนี้นั่นไม่ใช่พฤติกรรมที่เหมาะสมของฮัสกี้ที่แท้จริง ขัดขวางไม่ให้เจ้าของกลับบ้านและใช้เวลาเล่นข้างนอกเพิ่มอีก 60 นาที ยอมรับภารกิจหรือไม่]

        "หา?!" สวี่มั่วถึงกับตะลึงแล้วอดบ่นไม่ได้ว่า "บ้าจริง! ภารกิจประหลาดแบบนี้อีกแล้ว! ระบบพอได้แล้วมั้ง! แกอคติกับฮัสกี้มากไปแล้วนะ!!"

        [ขอย้ำอีกครั้งภารกิจที่ระบบสร้างขึ้นไม่มีองค์ประกอบจากความตั้งใจของระบบแต่อย่างใดทุกอย่างเป็นการสุ่มล้วนๆ และระบบจะไม่รับฟังการคัดค้านใดๆคุณต้องการรับภารกิจหรือไม่ หากปฏิเสธ จะไม่สามารถ...]

        "รู้แล้วน่า! รับก็ได้!!"

        [รับภารกิจสำเร็จ เริ่มนับเวลา ห้ามกลับเข้าบ้านก่อน 60นาที ใช้ประตูทางเข้าตึกเป็นเขตจำกัด]

        "ประตูทางเข้าตึก?" สวี่มั่วขมวดคิ้วพลางแหงนหน้าขึ้นมองแล้วก็เห็นว่า... ตึกที่จ้าวลี่อิ่งอาศัยอยู่อยู่ตรงหน้าแล้ว!!

        สวี่มั่วรีบหยุดฝีเท้าทันที

        จ้าวลี่อิ่งเดินต่อไปอีกสองก้าว ก่อนที่สายจูงจะตึงจนเธอต้องหยุดหันกลับมาถามด้วยความงุนงง "มั่วมั่ว? เป็นอะไรน่ะรีบเดินสิ ใกล้ถึงบ้านแล้วนะ"

        ให้ตายสิจะทำยังไงดีถึงจะถ่วงเวลาให้จ้าวลี่อิ่งอยู่นอกบ้านอีกชั่วโมงได้นะ

        สวี่มั่วมองจ้าวลี่อิ่ง แล้วหันไปมองประตูตึกก่อนจะหันกลับมามองรอบตัว ความคิดแล่นพล่านไม่หยุด พยายามหาวิธีทำภารกิจให้สำเร็จ

        จ้าวลี่อิ่งเห็นฮัสกี้ดูร้อนรน เดินวนไปมาราวกับกำลังหาอะไรสักอย่างจึงร้องออกมาว่า "อ้อ! หรือว่าแกอยากเข้าห้องน้ำ? แต่ตรงนี้ไม่ได้นะ กลับบ้านก่อนเร็ว"

        ว่าแล้วเธอก็ออกแรงดึงสายจูง เตรียมหันตัวกลับ

        "เดี๋ยว! ฉันไม่ได้จะเข้าห้องน้ำ!"แน่นอนว่าสวี่มั่วย่อมไม่ยอมไป เขาโน้มตัวถอยหลัง สู้แรงดึงเต็มที่

        "โฮ่งๆ!"

        จ้าวลี่อิ่งได้ยินเสียงเห่าก็หยุดฝีเท้า หันกลับมาอย่างแปลกใจ "อ้าว? ทำไมไม่ไปล่ะไม่ใช่ว่าอยากเข้าห้องน้ำเหรอ"

        แต่ฮัสกี้กลับส่ายหน้าแล้วหันไปมองทางนอกหมู่บ้านอย่างมีจุดมุ่งหมายราวกับยังไม่อยากกลับ

        คราวนี้จ้าวลี่อิ่งเข้าใจทันที ถึงกับอุทานอย่างแปลกใจ "อะไรนะ ยังอยากเล่นอีกเหรอ"

        ฮัสกี้แสดงสีหน้าดีใจทันที แล้วดึงสายจูงไปในทิศทางที่ต้องการ

        จ้าวลี่อิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางส่ายหน้า "ไม่ได้จบช่วงออกกำลังกายแล้ว เราต้องกลับไปกินข้าวกันก่อนแกไม่อยากกินซาลาเปาเนื้อแล้วเหรอ"

        เธอพูดพลางยกถุงอาหารในมือขึ้นเขย่าเบาๆ

        แต่ฮัสกี้ก็ยังดื้อดึง หันหัวพยายามจะเดินออกนอกเส้นทางแรงดึงที่ส่งผ่านสายจูงมากขึ้นเรื่อยๆ จนจ้าวลี่อิ่งถึงกับถูกลากไปสองก้าว

        เธอเริ่มหงุดหงิดแล้ว "อย่าซน! เชื่อฟังหน่อยสิ! ได้ยินไหม!กลับไปกินข้าวก่อน แล้วค่อยออกมาเล่นทีหลัง!"

        สวี่มั่วพยายามยื้ออีกสองสามที แต่จ้าวลี่อิ่งไม่ยอมเด็ดขาดยังคงดึงเขาเข้าตึกอย่างแรง

        เขาเองก็ไม่กล้าใช้แรงมากเกินไป กลัวจะทำให้เธอล้ม อีกอย่างถ้าเขาหลุดจากเชือก แล้วเธอโกรธจนไม่ยอมตามมา กลับบ้านไปคนเดียวก็เท่ากับล้มเหลวอยู่ดี

        ใช้กำลังไม่ได้ แบบนี้ต้องใช้เล่ห์แทนสินะ...

        สวี่มั่วกลอกตาไปมาอย่างรวดเร็ว แล้วก็คิดอะไรออก

        จ้าวลี่อิ่งสังเกตเห็นว่าฮัสกี้หยุดฝืน จึงหันกลับมามองเธอนึกว่าอีกฝ่ายยอมเชื่อฟังแล้ว จึงยิ้มอย่างพอใจ "เข้าใจแล้วใช่ไหม ดีงั้นรีบกลับ... เฮ้ แกทำอะไรน่ะ!"

        ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นฮัสกี้งอขาทั้งสี่ ขยับตัวเอนนิดหน่อยแล้วทิ้งตัวนอนแผ่กับพื้นไม่ขยับเลย...

        จ้าวลี่อิ่ง: "..."