บทที่8
กวนเสี่ยวถงก้มดวงหน้าชิดแนบอก ไอสังหารจากบุรุษที่ยืนอยู่เหนือหัวทำเอานางเริ่มหวาดกลัว
“ข้าจะถามเ้าเป็ครั้งสุดท้าย เ้าเป็ใคร”
“หม่อมฉันคือ บุตรของเสนาบดี กวนเสี่ยวถง” กวนเสี่ยวถงยังคงยืนกรานเสียงแข็งทั้งๆ ที่ยังคงก้มหน้าหลบซ่อนสายตาคมอยู่ นางมิได้โกหกอันใด ไม่เข้าใจเหุตใดรัชทายาทแคว้นจ้าวถึงถามนางซ้ำๆ แบบนี้
เสียงลมพัดอื้ออึงอยู่ไม่ไกล กวนเสี่ยวถงเงี่ยหูฟัง เสียงลมนั้นดังเข้ามาเรื่อยๆ จนนางจำต้องเหล่สายตาหลอบมอง ลมหมุนวงเล็กๆ ค่อยๆ ก่อนตัวช้าๆ อยู่ไม่ไก ดวงตากลมโตเบิกกว้าง กระโจมถูกปิดสนิททุกด้านทำไมถึงมีลมหมุนเกิดขึ้นในกระโจมได้อย่างไร
ลมหมุนค่อยๆ ก่อนตัวใหญ่ขึ้นๆ เรื่อยจนกลายเป็วงพายุขนาดใหญ่ ลมกลุ่มนั้นพัดเข้ามาหานาง กวนเสี่ยวถงรีบคลานเข่าหนี แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว ร่างบางถูกลมพายุหอบปลิวลอยขึ้นกลางอากาศ
“กรี้สสสสสสสสสส” บุรุษผู้นี้มีพลังปราณวิเศษ กวนสี่ยวถงหวาดกลัวอย่างที่ไม่เห็นเป็มาก่อน ใจดวงน้อยเต้นระส่ำความตายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ราวกับยมทูตกำลังหายใจรดต้นคออยู่
ยมทูตผู้นั้นยืนดูเหตุการ์ณทั้งหมดเบื้องหน้าด้วยสีหน้าพึ่งพอใจ ในที่สุดเขาก็ทำให้นางหวาดลัวเขาได้
ร่างบางลอยถูกลมหอบมาอยู่เบื้องหน้าจ้าวหยุ่นหลง กวนเสี่ยวถงตื่นตะหนกเมื่อรับรู้ได้ว่าอากาศที่กำลังใช้หายใจกำลังค่อยๆ ถูกดูดออกไป
“หม่อนฉันไม่อยากตาย”
“เด็กน้อยเอ๋ย หากเ้าไม่สู้ เ้าก็ต้องตาย” จ้าวหยุ่นหลงมั่นใจว่าเมื่อครู่เขาถูกนางใช้พลังปราณทำบางสิ่งกับเขา แม้ท่าทางที่ของนางจะดูไม่สู้คนแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความแข็งกร้าวพร้อมจะฉีกทึ้งทุกคนที่ขวางหน้า
ตาย! หากไม่สู้ก็ต้องตาย หากสู้ก็ต้องใช้พลัง นางจะสู้คนตรงหน้านี้ได้อย่างไร จากเดิมก็แทบจะสู้เขาไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งตอนนนี้เขาใช้พลังปราณได้ นางยิ่งไร้หนทางรอด
“หม่อมฉันทำผิดอันใด” กวนเสี่ยวกงกลัวความตายที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ตากลมโตเริ่มคลอหน่วย
“เ้าไม่ได้ทำอะไรผิด ในใต้หล้านี้ผู้ที่ฐานะสูงกว่า เก่งกว่ามีพลังมากกว่าและเหนือกว่าต่างหากเป็คนตัดสินว่าคนที่อยู่ต่ำกว่าผิดหรือถูก เป็ผู้ชี้เป็ชี้ตาย ต่อให้เ้าถูกหากข้าบอกว่าผิด เ้าก็คือคนผิด” จ้าวหยุ่นหลงเอ่ยเสียงเรียบด้วยความเย่อหยิ่ง ดวงหน้าหยกฉายรอยยิ้มเ้าเหล์
กวนเสี่ยวถงพยายามดิ้นรนขวนขวายสูดลมหายใจเข้าปอดแรงเพื่อจะยื้อยุดชีวิตของตน จ้าวหยุ่นหลงทำกับนางเหมือนที่บิดาของนางลงโทษแม่นมนางถึงตาย ทั้งๆ ที่แม่นมทำผิดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แค่ว่ากล่าวตักเตือนกันก็เพียงพอ นี่สินะคนที่ไร้อำนาจไร้พลังไม่ต่างอะไรกับมดปลวก
“เด็กน้อย เ้าจะตายไปทั้งแบบนี้อย่างงั้นหรือ” เสียงทุ้มเอ่ยถาม หากนางใช้ปราณได้นางก็ยังมีประโยชน์กับเขา แต่ต่อให้นางใช้ได้แล้วอย่างไรหากนางไม่คิดที่จะนำมันมาใช้ มีพลังแต่ไม่ใช้ก็ไม่เกิดประโยชน์แก่ผู้ใดไม่ว่าทั้งกับเขาและกับตัวนางเอง
ในห้วงลมหายใจเฮือกสุดท้าย เปลวไฟดวงใหญ่พุ่งออกมาจากกลุ่มลมพายุ
“แค่กๆ แฮกๆ” เสียงหอบเหนื่อยล้าดังออกมาจากร่างน้อยๆ ที่กองอยู่กับพื้น กวนเสี่ยงถงช้อนสายตามองดูผลงานของตน ร่างสูงใหญ่ยืนยิ้มเยาะ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง นางรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่จ้าวหยุ่นหลงไม่เป็อะไรเลย
“ฮ่าๆ” เสียงทุ้มะเิหัวเราะ รอยยิ้มฉีกกว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความได้รับการเชิดชูเกียรติจากผู้คนทั้งใต้หล้า พบแล้ว ข้าหาพบแล้ว ปราณพลังเปลวไฟโลกันตร์
ในเมื่อตัดสินใจสู้แล้ว กวนเสี่ยวถงก็ไม่คิดหนี ยกผ่ามือถือยื่นออกไปตรงหน้า ใช้พลังปราณที่มีทั้งหมด ยังไม่ทันที่จะซัดพลังออกไปมือบางเย็นเฉียบ ไอเย็นกอมกุมผ่ามือของนางเอาไว้จนกลายเป็เกล็ดหิมะเล็กๆ
“ปราณของเ้าในตอนนี้ยังไม่พร้อมที่จะใช้พลังใช้นี้" แม้เขา้าให้นางแสดงพลังปราณที่แท้จริงออกมา แต่เดาจากอายุของนางแล้ว ปราณของนางยังบริสุทธิ์ไม่พอที่จะใช้พลัง จ้าวหยุนหลงตวัดร่างบางช้อนอุ้มขึ้นแนบออก เดินตรงไปยังเตียงบรรทมที่อยู่อีกมุมของกระโจม
“ปล่อยข้า”
จ้าวหยุ่นหลงไม่สนอาการดีดดิ้นนั้น เขากำลังอารมณ์ดีอย่างอธิบายไม่ได้ เมื่อถึงเตียงก็โยนร่างแน่งน้อยลงก่อนที่กายหนาจะเคลื่อนตัวตามลงมา ร่างกายของจ้าวหยุ่นหลงเย็นะเื
กวนเสี่ยวหลงพยายามใช้พลังอีกครั้ง ร่างกายของเธอเย็นเฉียบ ไม่ว่าพลังพยายามรวยรวมกำลังมากเท่าใดมันก็ไร้ผล พลังปราณของนางทำอะไรจ้าวหยุ่นหลงไม่ได้เลย
“เมื่อสู้แล้วไม่เห็นหนทางชนะ เ้าก็ต้องรู้จักถอยเข้าใจหรือไม่เด็กน้อย” สายตาที่เคยเย็นเฉียบ นุ่มลึกมองร่างบางที่ดิ้นคลุกคลักอยู่ใต้ร่างของเขา นางหอบเหนื่อย แต่ก็ยังพยายามที่จะหลบหนีออกจากอ้อมกอดของเขา คิดหรือว่าเขาจะปล่อยให้นางหนีไปได้ไม่มีทางเสียล่ะ
กวนเสี่ยวถงหอบหายใจ นางเหนื่อยมากแล้วจริงๆ ทั้งใช่พลังร่างกาย ทั้งใช้พลังปราณ แต่บุรุษตรงหน้ากลับนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้านอะไรเลยแม้แต่น้อย เมื่อครู่ยังบอกให้นางสู้อยู่เลย แล้วตอนนี้มาบอกให้ถอย เพื่ออะไรกัน หัวคิ้วบางขมวด
จ้าวหยุ่นหลงไม่รอให้นางคิดหาเหตุผลนาน ริมฝีปากหนากดดูดดึงเรียวปากจิ้มลิ้ม ละเลียดชิมรสชาติหวานละมุนจากเรียวลิ้นเล็ก เป็หนแรกที่คนอย่างเขานึกอยากลองปรนเปรอสตรี ไม่ว่าอย่างไรเขาต้องได้นาง หยกล้ำค่าที่หายสาบสูญอยู่ในมือเขาผู้นี้แล้ว
223K
