ตอนที่ 16
“ทำไมถึงได้มีแต่มอนสเตอร์ อ่อนๆแบบนี้ ข้าละนึกว่าจะมีมอนสเตอร์เก่งๆโผล่มามากกว่านี้ซะอีก” หลินพูดขณะกำลังสู้กับมอนสเตอร์ระดับสามัญอย่างผิดหวัง
“ใจเย็นก่อนท่านหลิน ดันเจี้ยนแห่งนี้จะแบ่งออกเป็หลายชั้น เท่าที่ข้ารู้ตอนนี้ดันเจี้ยนแห่งนี้มี 4 ชั้น ในชั้นที่ 4 นั้นจะมีแต่มอนสเตอร์ระดับกษัตริย์มากมายเต็มหมด ข้าเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าดันเจี้ยนแห่งนี้มีทั้งหมดกี่ชั้น เพราะดันเจี้ยนแห่งนี้ให้เข้ามาเฉพาะคนที่มีระดับกษัตริย์ลงไปเท่านั้น ั้แ่โรงเรียนกลางถูกสร้างมา มีเด็กมากมายที่ลงมาในดันเจี้ยนแห่งนี้เพื่อที่จะพิชิตตำนานของชั้นที่ 4 ให้ได้แต่ก็ไม่มีใครสามารถพิชิตได้เลย ทำให้รู้เพียงว่าดันเจี้ยนนี้มีเพียงแค่ 4 ชั้น” ยูกิอธิบาย
หลินตาลุกวาวทันที่ “ไปกันเถอะนิล ข้าอยากรู้ว่ามันเป็ยังไง ไปกันนะๆ”
หลินพยายามอ้อนนิลกาฬ
“ข้าว่าเรากลับกันก่อนดีกว่าไหม ตอนนี้เราลงมายังชั้น 2 ตอนนี้ก็ผ่านไป 4 ชม. แล้วนะหลิน พรุ่งนี้พวกเราก็ต้องเข้าเรียนด้วย เราจะได้เลือกหลักสูตรที่เราจะเข้าเรียนกัน หลังจากนั้นเ้ายังมีเวลาอีกเยอะ เอาไว้ถึงเวลานั้นก่อนข้าจะพาเ้าพิชิตดันเจี้ยนนี้เอง ตกลงไหม” นิลกาฬถาม
“ก็ได้ข้าจะทำตามที่เ้าบอก แต่เ้าสัญญากับข้าแล้วนะว่าจะพาข้าพิชิตดันเจี้ยนแห่งนี้นะ” หลินถาม
“แน่นอนข้าเคยโกหกเ้าหรอหลิน”
“อ..เออ ท่านนิลไม่ทราบว่าท่านจะพาข้ามาด้วยอีกคนได้หรือไม่ ข้าเองก็อยากพิชิตดันเจี้ยนนี้เหมือนกัน” ยูกิถาม
“ยูกินะก็จะไปด้วยกันกับพวกเราใช่ไหม น่าสนุกจริงๆเลย”
“อ..เออ คือว่าพวกเ้าไม่กลัวอะไรกันบ้างเลยหรอ” เสวียนซินถาม
“ทำไมพวกข้าจะต้องกลัวด้วย ก็แค่มอนสเตอร์ระดับกษัตริย์เอง” หลินพูด
“เออ พวกเ้าแน่ใจจริงๆนะ ข้าเป็ห่วงพวกเ้าที่เป็ผู้มีพร์ของโรงเรียนกลาง เขาไม่อยากให้พวกเ้ามาจบชีวิตกันในที่แบบนี้ ถึงพวกเ้า้าฝึกฝนตัวเองในที่แห่งนี้ก็เถอะ ข้าเกรงว่า..”
“ถ้าเ้าจะพูดมากขนาดนี้ ครั้งหน้าเ้าก็ไม่ต้องมากลับพวกข้า เชิญเ้ากลับห้องของเ้าไปเลย พวกข้าไม่มีทางเป็อะไรกันอยู่แล้ว และอีกอย่างพวกข้าจะทำอะไรมันก็เื่ของพวกข้า ข้าและเ้าพึ่งจะรู้จักกะนวันนี้วันแรกพวกเรายังเป็แค่คนรู้จักกัน ข้ายังไม่สามารถนับเ้าเป็เพื่อนได้ แต่พวกข้าทั้ง 3 คนนั้นเป็เพื่อนกันอยู่ก่อนแล้ว ข้าอยากจะรู้ว่าเ้ามีสิทธิ์อะไรถึงจะมาห้ามพวกข้า” หลินถามด้วยความโมโห
“ค..คือข้าแค่เป็ห่วงพวกเ้ากลัวว่าพวกเ้าจะเจออันตรายในดันเจี้ยนข้าก็เลยจะมาช่วยปกป้องพวกเ้า” เสวียนซินบอก
“อย่างเ้านะหรือจะมาช่วยพวกข้า ข้ากลัวว่าแค่ลำพังพลังของเ้าก็ไม่สามารถเทียบกับข้าได้ ถ้าเ้าจะมากับพวกข้า ข้าว่าเ้าอยู่เฉยๆจะดีกว่า”
หลินพูดพร้อมกับปล่อยพลังกดดันเสวียนซิน
ทำให้เสวียนรู้แล้วว่าทำไมพวกเขาถึงได้กล้าลงมาดันเจี้ยนกัน ที่แท้ในกลุ่มนี้หลินเป็คนที่มีระดับพลังมากที่สุดนั้นเอง นั้นยิ่งทำให้นางไม่ชอบนิลกาฬเขาไปอีก นางไม่ชอบผู้ชายประเภทที่เกาะผู้หญิงกินเป็แมงดาแบบนี้
เสวียนซินน้ำตาคลอทันที และหันมาทางนิลกาฬมองเขาด้วยสาวยาเ็า
‘เ้าอาจจะหลอกพวกนาง 2 คนได้แต่เ้าไม่สามารถหลอกข้าคนนี้ได้หรอก ข้าจะตามไปเปิดโปงจุดประสงค์ที่แท้จริงของเ้าที่มาตีสนิทกับพวกนางให้ได้’ เสวียนซินคิดในใจ
‘เอาแล้วไงเหตุการณ์แบบนี้ ข้าคิดว่านางคงจะเกลียดข้ายิ่งกว่าเก่าอีก ข้าก็อยู่เฉยๆของข้า ทำไมนางจะต้องเกลียดข้าขนาดนั้นด้วย’ นิลกาฬคิด
“นิลๆไปดูทางนั้นกันเถอะ ก่อนกลับขึ้นไปข้างบน นะๆ” หลินพูด
“อืม ได้สิ ยังไงตอนนี้ก็ใกล้จะค่ำแล้ว หลังจากจัดการมอนสเตอร์แถวนั้นเสร็จ พวกเราจะกลับกันทันที” นิลกาฬพูด
“..” นิลกาฬหันมองยูกิเขารู้สึกว่ายูกิ้าจะพูดอะไรสักอย่าง
หลินรีบวิ่งตรงไปทางนั้นทันที เมื่อถึงหลินเห็นห้องขนาดใหญ่เท่ากับสนามฟุตบอลต่อกัน 2 สนาม
“เ้าจะเข้าไปในนั้นไม่ได้นะ ในนั้นมันเป็บ้านมอน..” เสวียนซินะโออกไปทันที
หลังจากที่หลินเข้าไปแล้วนั้น ก็ได้มีกำแพงกำลังล่วงลงมาปิดทางเข้า
พวกนิลกาฬรีบวิ่งไปทางหลินทันที เมื่อพวกเขาวิ่งมาถึงหลินกำแพงก็ได้ปิดทางเข้าไว้หมดแล้ว
“ทำยังไงดีละทีนี้ ต่อให้หลินมีระดับพลังมากที่สุดในนี้ก็คงไม่สามารถรอดออกไปได้แน่ๆ” เสวียนซินพูด
“ทำไมถึงจะรอดออกไปไม่ได้” นิลหาฬถาม
“ท่านนิลที่แห่งนี้คือบ้านมอน มันเป็สถานที่ลับของดันเจี้ยน ในบ้านมอนนั้นจะมีมอนสเตอร์ปรากฏตัวเยอะมากๆ และระดับมอนสเตอร์จะมากกว่าระดับปกติของชั้นในดันเจี้ยน ข้าเกรงว่าเราจะต้องเจอมอนสเตอร์ระดับกษัตริย์เป็แน่” ยูกิพูดด้วยความกังวล
“ข้าขอโทษนะทุกคน ที่ทำให้เื่ทั้งหมดมันเป็แบบนี้” หลินรีบขอโทษทุกคนทันที
“เื่ทั้งหมดมันไม่ได้เป็เพราะเ้าหรอกหลิน มันเป็ความผิดของหมอนี้ต่างหากที่ให้เ้ามาจัดการมอนสเตอร์แถวนี้ก่อนค่อยกลับขึ้นไป พวกเราเลยต้องมาเจอเื่เลยร้ายแบบนี้ไง” เสวียนซินมองค้อนใส่นิลกาฬ
‘ข้าพอจะรู้แล้วว่าทำไมนางถึงได้เกลียดข้านักหนา ที่แท้นางคิดว่าข้าเกาะหลินกับยูกิอยู่สินะ เฮอออ~ ถึงเื่นี้จะเป็ความผิดเราก็จริงที่ให้หลินมาทางนี้ ใครจะรู้ละว่ามันจะมีสถานที่แปลกๆในดันเจี้ยนได้’ นิลกาฬคิด
“กรรรรรรรร~” เสียงคำรามที่ดังสนั่นหวั่นไหว
นิลกาฬรีบหันไปมองทันที มันมีลักษณะเป็เสือสีขาวส่องแสงจางๆเล็กน้อย รอบๆตัวของมันมีลมพายุหมุนวนอยู่รอบๆ และไม่ได้มีแค่ตัวเดียว แต่มีถึง 2 ตัว หลังจากที่มันคำรามมอนสเตอร์ภายในห้องก็ค่อยปรากฏออกมาเลื่อยๆ พวกนางทั้ง 3 คนหน้าซีดทันที่เมื่อเห็นมอนสเตอร์จำนวนมากขนาดนี้ จากที่นิลกาฬสังเกตุ น่าจะราวๆ 1000 กว่าตัวได้
“ข้าบอกแล้วใช่ไหมมันเป็ความผิดของเ้า เ้าแมงดาหน้าโง่เอ่ย” เสวียนซินะโด่านิลกาฬ มีเพียงนิลกาฬที่ได้ยิน ส่วนคนอื่นๆยังช็อคกับเหตุการณ์นี้อยู่ เมื่อพวกมอนสเตอร์ได้ยินก็วิ่งเข้ามาหาพวกเขาทันที
นิลกาฬปฏิกิริยาไวมาก เขาเรียกบังเกอร์ป้องกันขีปนาวุธออกมา ขนาดของบังเกอร์กว้าง 4 ตารางเมตร สูง 2 เมตร ตัวบังเกอร์นั้นสร้างมาจากแร่ทังสเตนเสริมด้วยแผ่นแม่เหล็กไฟฟ้าหนา 10 ซม. พร้อมด้วยลงอักขระป้องกันขั้นสูงเพื่อเพิ่มความทนทาน แต่ก็ยังมีกล้องขนาดเล็กรอบๆบังเกอร์ ทำให้ภายในบังเกอร์สามารถมองเห็นด้านนอกได้ และสามารถพูดคุยกับคนด้านนอกบังเกอร์ได้
“พวกเ้าหลบอยู่ในนั้นไป ที่พวกเ้าต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ก็เพราะข้า เดียวข้าจะจัดการทั้งหมดให้เร็วที่สุดเองตอนนี้ก็จะค่ำแล้วด้วย” นิลกาฬพูด
มีเพียงแค่ หลินและยูกิเท่านั้นที่รู้สึกปลอดภัย
“หึ อย่างเ้านะหรือจะจัดการเอง ถึงเ้าจะมีของวิเศษ และผลึกิญญาระดับสูงเ้าก็ไม่สามารถช่วยพวกเราได้หรอก ถ้าเ้าไม่จัดการมอนสเตอร์ทั้งหมดในนี้ ทางออกก็จะไม่ปรากฏออกมา” เสวียนซินพูด
“ข้าต้องจัดการให้หมดสินะทางออกถึงปรากฏออกมา” นิลกาฬยิ้มที่มุมปาก
“ข้าเองก็ไม่เคยเห็นนิลเป็แบบนี้มาก่อน ตอนนี้ข้าััได้ถึงความกระหายเืของเขา แสดงว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยแสดงพลังที่แท้จริงมาก่อนสินะ”
หลินพูดพร้อมกับยิ้ม
ยูกิและเสวียนซินมองหน้ากัน
“ท่านหลิน ท่านแน่ใจจริงๆหรือ ที่จะให้ท่านนิลจัดการคนเดียวนะ ถึงข้าจะรู้ว่าท่านนิลแข็งแกร่งมากก็เหอะ แต่ด้วยจำนวนมอนสเตอร์ขนาดนี้ มันจะไม่มากไปยังงั้นหรอ” ยูกิพูดด้วยความเป็ห่วง
มีเพียงเสวียนซินเท่านั้นที่ไม่เชื่อที่พวกนางพูด เป็แค่ระดับปุถุชน จะมาจัดการกับมอนสเตอร์ระดับชั้นยอด กษัตริย์ และราชันย์ได้ยังไง มีแต่ความตายเท่านั้นที่รอเขาอยู่
“ฮ่าๆ~ ความรู้สึกแบบนี้ น่าคิดถึงจริงๆ สถานการณ์ที่ทำให้ข้าสามารถฆ่าได้ตามที่้าและยังทำให้ข้าไม่ต้องรู้สึกผิดบาปอีกด้วย ฮ่าๆ~ อุ้ย! หลุดไปหน่อย นิสัยเดิมของข้าหลุดออกมาซะได้ สติๆ สงบๆ ใจเย็นๆ ฟู~ เอาละมาเริ่มกันเลย เริ่มจาก [สสารมืด]”
นิลกาฬปลดปล่อยพลังของเขาออกมา เขาควบแน่นสสารมืดเป็ดาบใหญ่สำดำออกมา และชุดเกราะทมิฬ เหมือนกับที่นนทกเรียกมาครั้งก่อน นิลกาฬฟันดาบลงไป 1 ที มอนสเตอร์ระดับสามัญและชั้นยอด 10 กว่าตัวตายทันที
เมื่อยูกิและเสวียนซินเห็นภาพที่ไม่น่าเชื่อ ก็ใเป็อย่างมาก
เสวียนซินคิดว่านิลกาฬเกาะผู้หญิงกินไปวันๆ แต่ที่ไหนได้นางคิดผิดมาโดยตลอด นางไม่คิดเลยว่าเขาจะปกปิดพลังของเขาเอาไว้ ยังมีทักษะชั้นยอดและความสามารถมากขนาดนี้ นางไม่เข้าใจทำไมเขาถึงต้องปกปิดพลังของตัวเองด้วย
“ทำไมเขาถึงต้องปิดบังระดับพลังของตัวเองด้วยแสดงว่าเขาจะต้องอยู่ระดับกษัตริย์ขั้นท้ายแน่ๆ ทั้งพลัง ความเร็ว พลังป้องกัน เขาเป็ผู้ฝึกตน 4 สายเลยอย่างงั้นหรอ” เสวียนซินพูด
“คือจริงๆแล้วท่านนิลยังอยู่ระดับปุถุชนแน่นอน เื่นี้ข้าสามารถพิสูตรได้”
ยูกิพูด
“ข้าเองก็เช่นกัน ถึงข้าจะรู้จักเขาแค่2ปีกว่าๆ แต่ระดับพลังของเขาอยู่ระดับปุถุชนจริงๆ ท่านพ่อข้าเคยบอกไว้ว่าพื้นฐานพลังของนิลกาฬนั้นเหนือกว่าคนอื่นเป็ไหนๆ และอีกอย่างข้าเองก็ยังไม่เข้าใจทำไมเ้าถึงได้ไม่ชอบนิลขนาดนั้น เสวียนซิน” หลินถาม
เสวียนซินไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ เนื่องจากสิ่งที่เกิดขึ้นมันตรงกันข้ามกับที่นางคิดทุกอย่าง เมื่อนางเห็นความสามารถที่แท้จริงของนิลกาฬแล้วยิ่งทำให้นางรู้สึกผิดและอายเข้าไปใหญ่ นางคิดว่าทำไมนิลกาฬที่มีพลังเก่งกาจขนาดนี้แต่เขาก็ไม่เคยอวดอ้างว่าเขาเก่ง เขาไม่ไปเที่ยวข่มเหงผู้อื่นเหมือนกับพวกลูกขุนนางหรือตระกลูใหญ่ๆ เขากับสุภาพอ่อนน้อมถ่อมตน ทำไมข้าถึงได้ไปดูถูกเขาแบบนั้นกันนะ
“ค..คือว่า ข้าขอโทษข้าคิดว่านิลกาฬกำลังหลอกลวงพวกเ้าอยู่ ข้าก็เลย้าพิสูจน์ว่าเขากำลังจะหลอกพวกเ้า ข้าก็เลย..”
“เ้าไม่ต้องพูดอีกแล้ว ข้ากับนิลเคยคุยกันถึงเื่นี้แล้ว ตอนแรกข้าเองก็ไม่ค่อยพอใจกับการกระทำของคนอื่นในการดูถูกคนที่มีระดับพลังที่ต่ำกว่าด้วย แต่นิลบอกข้าว่า “มันเป็เื่ปกติของผู้คนที่จะมองแต่เพียงรูปลักษณ์ภายนอกและยิ่งไปกว่านั้นที่ก็อตโทเปียผู้ที่มีพลังเท่านั้นที่สามารถทำอะไรก็ได้ เพราะฉะนั้นอย่าใส่ใจกับการกระทำของคนอื่นเลย ถ้ายิ่งคิดเื่ของคนอื่นมากไปมันปวดหัวไปเปล่าๆ คิดแค่เื่ของตัวเองก็พอจะได้ไม่ปวดหัวเยอะ” ตอนแรกที่นิลพูดให้ฟังข้าก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอก แต่ตอนนี้ข้าพอจะเข้าใจแล้ว” หลินพูด
หลังจากที่หลินพูดจบก็หันมาดูนิลกาฬต่อสู้กับมอนสเตอร์ หลินเห็นนิลกาฬกำลังสนุกอยู่กับการฆ่าเหล่ามอนสเตอร์ หลอนเองก็รู้สึกกลัวนิลกาฬตอนนี้อยู่เหมือนกัน แต่ก็ทำให้หลินรู้นิสัยอีกด้านหนึ่งของนิลกาฬ
‘เ้าหนูๆ ทำไมหลังที่เ้าฆ่าพวกมอนสเตอร์แล้วไม่ใช้มหาเวทย์ดูดดาวละ มันจะช่วยให้เ้าเก็บพลังธาตุได้ไวขึ้น’ นนทกบอก
‘ทำไมเ้าไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้’ นิลกาฬบ่น
‘ก็เ้าไม่ได้ถามข้านิ แล้วอีกอย่างข้าเห็นว่าเป็โอกาศอันดีที่เ้าจะได้เก็บพลังธาตุเลยบอกเ้าสักเล็กน้อย ก็เท่านั้น’
‘นิเ้ากำลังงอลข้าอยู่ยังงั้นหรือ ที่รอบๆตัวข้ามีแต่สาวงามเลยไม่สนใจเ้านะ’ นิลกาฬแซ่ว
‘หึ!!’
‘หรือว่านางจะงอลข้าเื่นี้จริงๆ’ นิลกาฬสงสัย
1K
![师兄 ศิษย์พี่... ท่านงามเกินไปแล้ว [แต่งจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618408943_65406544.webp)
