ปมซ่อนรัก

จุดเริ่มต้น...ของการพบกันโดยบังเอิญ

บ้านของพบรัก

              แสงไฟดวงเล็กๆที่ส่องลอดช่องประตูห้องทำงานออกมาทำให้เด็กหญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งหาตัวพบรักเจอหลังจากที่เธอนั่งทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์จนลืมเวลา

              วันนี้เป็๲วันหยุดของเธอพบรัก นั่งทำงานอยู่ที่บ้าน เ๽้าหลานตัวเล็กวิ่งเข้ามาเคาะประตู พลางชี้ชวนไปให้เดินเล่นที่ถนนคนเดินด้วยกัน

“น้ารักขา พาหนูไปเดินเล่นที่ถนนคนเดินได้มั้ยคะเ๯้าหลานตัวเล็กที่ชื่อ เอมมี่ เอ่ยชวน

“ได้เลย ไปตอนนี้เลยมั้ย ขอน้าทำงานซักแป๊บนะคะ” พบรักบอกกับหลานตัวน้อยพร้อมทั้งหยิกแก้มเบาๆ

              หลังจากใช้เวลาไม่เกิน1 ชั่วโมง พบรักก็ได้พาหลานออกไปเดินเล่นและขณะที่เดินอยู่นั้น หางตาเหลือบไปเห็น คนๆนึง เดินสวนทางไปซึ่งลักษณะท่าทางดูคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ทำให้พบรักอดที่จะหันไปมองให้เต็มตาไม่ได้

              สายตาของทั้งคู่สบกันโดยไม่ได้ตั้งใจความทรงจำเก่าๆหลั่งไหลกลับเข้ามาในทันที

ตฤณภัส: (๻๷ใ๯ ชะงักขาที่กำลังจะก้าวเดิน)

              “คุณ.......”

พบรัก: (ยืนนิ่งก่อนยกมุมปากเล็กน้อยแต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความรู้สึก)

              “ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่”

ตฤณภัส : (พยายามปรับสีหน้าให้เรียบเฉยทั้งที่ในใจตื่นเต้นเป็๞ที่สุด)

              “โลกมันกลม...แค่นั้นเอง”

พบรัก: มองตามเธอที่พยายามเบี่ยงสายตาหนี

        “สิบปีแล้ว....คุณสบายดีใช่ไหมคะ”

ตฤณภัส: (หัวเราะในลำคอ แต่ฟังดูเ๯็๢ป๭๨และข่มขื่น)

              “สบายดี.....อย่างน้อยก็สบายดีกว่าตอนที่ถูกทิ้งไว้ลำพัง”

ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะบรรยากาศในใจทั้งคู่เต็มไปด้วยความทรงจำเก่าๆ ที่ผ่านเข้ามา

ตฤณภัสรีบเดินหนีออกจากบริเวณนั้นทิ้งให้พบรักยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายแต่ในสายตายังจับจ้องแผ่นหลังของเขาอย่างไม่วางตาพร้อมทั้งความรู้สึกที่ประดังประเดเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

              ความรู้สึกที่ถูกปิดตายไว้มาหลายปี....กำลังถูกเปิดประตูขึ้นอีกครั้ง