ผู้พิชิตซอมบี้

เช้าวันต่อมาที่หมู่บ้านใบไม้ม่วง....

“หาววววววววว”

เอริคตื่นขึ้นมาพร้อมกับบิดขี้เกียจ

การได้นอนเต็มอิ่มช่างเป็นเรื่องที่ดียิ่งนัก!

เอริคเดินไปเปิดประตูออกจากบ้านก่อนจะเดินไปที่บ้านหลังหนึ่ง

ก๊อกๆ

“เท็นเจ้าตื่นรึยัง?”

“ตื่นแล้วขอรับ ตื่นแล้ว”

เท็นรีบลุกขึ้นมาเปิดประตูด้วยท่าทีสดชื่น

เอริคว่าจะไปรับประทานมื้อเช้าสักหน่อย

เมื่อวานเย็นเขาเหนื่อมากไปจนหลับไปทำให้ไม่ได้ทานมื้อเย็นเลย

หิวข้าวชะมัดเลยแหะ

 “งั้นเราไปทาน....”

ขณะที่เอริคกำลังจะไปรับประทานอาหาร

กุบกับๆๆ

หือ?นั่น....

กองกำลังหมาป่าทลายสวรรค์?

มาถึงแล้วงั้นรึ?

“คารวะนายท่านเอริค!!”

ผู้นำกองกำลังลงมาคุกเข่าข้างนึงข้างหน้าเอริค

“อืม ลุกขึ้นเถอะ”

“ขอบคุณนายท่าน”

เอริคมองสำรวจไปที่ผู้นำกองกำลังหมาป่าทลายสวรรค์

แม่ทัพหมาป่าทลายสวรรค์?

ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนักว่าระหว่างที่ข้าไม่อยู่ไม่นานเซนจะทำได้ถึงขนาดนี้

ระดับการฝึกตนของคนผู้นี้...

ผู้ฝึกหัดปราณขั้นที่1 กลาง

ไม่เลว...

“อืมก่อนอื่นเราก็ไปทานอาหารกันก่อนเถอะ”

เอริคสังการออกมาก่อนจะรีบเดินไปที่ลานกว้างหมู่บ้าน

“ขอรับ”

แม่ทัพหมาป่าทลายสวรรค์ขานรับออกมาด้วยเสียงปกติและเดินตามไปเงียบๆ

ที่แม่ทัพหมาป่าทลายสวรรค์มีปฏิกิริยาเช่นนี้เพราะเขาคิดว่าทานอาหารของเอริคก็คือทานพวกอาหารแห้งอะไรจำพวกนี้

ถ้าเขารู้ว่าสิ่งที่เขาจะได้ทานคือเนื้อสัตว์อสูรขั้นที่2ล่ะก็

เขาคงตกใจจนพูดไม่ออกแน่

ลองคิดดูว่าตอนนี้มีสักกี่คนที่มีความสามารถพอจะล่าอสูรขั้นที่2 ได้?

“ใช่พวกเจ้าพกเครื่องปรุงมาหรือไม่?”

เอริครีบหันกลับไปถามแม่ทัพหมาป่าทลายสวรรค์ทันที

ข้าเกือบเรื่องสำคัญที่สุดไปแล้วนะเนี่ย

“เครื่องปรุงรึขอรับ?”

“ถ้าเป็นพวกเกลือหรือน้ำตาลข้าน้อยก็มีพกมาบ้างขอรับ”

แม่ทัพหมาป่าทลายสวรรค์ตอบออกมาอย่างงง

ทำไมนายท่านถึงถามหาเครื่องปรุงล่ะ?

หรือว่านายท่านจะทำอาหารกัน?

ไม่น่าเป็นไปได้....

“เยี่ยม!เจ้าช่างรอบคอบยิ่งนัก”

เอริคตอบออกมาด้วยความชื่นชม

ด้วยความดีครั้งนี้ของเจ้าข้าจะให้เจ้าได้ชิมสุดยอดอาหารแห่งศตวรรษ!!

แถมครั้งนี้ข้าจะเสริมสุดยอดเครื่องปรุงลงไปอีกหึหึ

เอริคแสยะยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย

ใบไม้สวรรค์ม่วงอมตะนั่นก็รสชาติไม่เลวเลย

ถ้ามีคนมาได้ยินประโยคนี้ของเอริคคงได้รีบวิ่งมาเปิดกะโหลกเอริคเพื่อดูว่าเขาคิดอะไรอยู่แน่

พี่ชาย!ท่านบ้าไปแล้วรึ?

ท่านคิดจะเอาสมุนไพรระดับสวรรค์มาเป็นเครื่องปรุงอาหารอ่ะนะ?

ไอ้พ่อคนรวยยยยยยยยยยยยยย

สำหรับผู้คนจากชีวิตก่อนของเอริคแล้วการที่จะได้ใบไม้สวรรค์ม่วงมาสักใบนั้นยากดั่งปีนป่ายขึ้นสวรรค์

การพบเจอมันแต่ล่ะครั้งยิอมทำให้เกิดแม่น้ำโลหิตซากศพกองเท่าภูเขาทุกครั้ง

เพราะกองกำลังส่วนใหญ่ต้องการที่จะนำไปให้รุ่นเยาว์ของพวกเขาฝึกตั้งแต่อายุยังน้อยยิ่งมีระดับการฝึกตนสูงเท่าไหร่ตอนอายุยังยังน้อย อนาคตก็จะยิ่งก้าวไกลเท่านั้น

“เท็นไปเด็ดใบไม้สวรรค์ม่วงอมตะมาสักใบ2 ใบสิ”

เอริคหันไปสั่งเท็น

“ขอรับ”

เท็นได้ยินว่าเอริคจะใช้ใบไม้สวรรค์ม่วงอมตะจึงรีบวิ่งไปเด็ดมันมาทันที

ทำไมเขาถึงดูตื่นเต้นเช่นนั้นกัน?

แม่ทัพหมาป่าทลายสวรรค์มองไปที่เท็นพลางคิดอย่างสงสัย

ใบไม้สรรค์ม่วงอมตะ?

ฟังดูแล้วน่าจะเป็นสมุนไพร?

น่าจะเป็นระดับหายากกระมั้ง?

แน่นอนว่าแม่ทัพหมาป่าทลายสวรรค์ย่อมต้องคิดไม่ถึงว่ามันจะเป็นถึงสมุนไพรระดับสวรรค์อย่างแน่นอน

“เอาล่ะพวกเจ้าไปหาหม้อใหญ่ในหมู่บ้านมาซะข้าจะเริ่มปรุงอาหารแล้ว”

เอริคเดินไปที่อสูรหมูป่าแดงที่โดนแช่แข็งอยู่

เตรียมตัวโดนเชือดซะเถอะหมูน้อย!!

“นาย.....”

ตอนแรกแม่ทัพหมาป่าทลายสวรรค์คิดจะบอกว่า

นายน้อยท่านไม่จำเป็นต้องทำอาหารด้วยตัวเองหรอกขอรับ

ท่านเป็นถึงผู้นำตระกูลมังกรทมิฬเลยนะขอรับ

แต่คำพูดที่เขาจะพูดออกมาต้องถูกหยุดด้วยภาพตรงหน้า

อะ....อสูร?

แถมระดับของมัน.....

อสูรคลั่งขั้นที่ 2!!

สวรรค์!อย่าบอกข้านะว่าเราจะได้กินเนื้อเจ้าอสูรนี่...

เอื้อก

แม่ทัพหมาป่าทลายสวรรค์ห้ามตัวเองไม่ให้กลืนน้ำลายไม่ได้

แม้แต่ลูกน้องน้องของเขาที่ด้านหลังก็ยังห้ามตัวเองไม่ให้กลืนน้ำลายไม่ได้

นายท่านเอริคช่างใจกว้างยิ่งนัก

ใจกว้างดั่งทะ...

ไม่สิ!ดั่งห้วงมหาสมุทรเลยต่างหาก!!

สำหรับรสชาติพวกเขาหาได้สนใจไม่...

พวกเขาต่าจากเอริคที่สนใจเพียงว่าอร่อยรึไม่

จะอร่อยไม่อร่อยช่างหัวมันเหอะ!!

แค่ความสามารถที่สามารถส่งผลต่อการฝึกตนมหาศาลก็ทำให้พวกเขาตื่นเต้นจนตัวสั่นแล้ว

แม้พวกเขาจะไม่รู้ถึงผลประโยชน์ของใบไม้สวรรค์ม่วงอมตะแต่สำหรับเนื้อสัตว์อสูรนั้นพวกเขารู้ถึงประโยชน์ของมันดี

ว่ามันสามารถเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายและยกระดับการฝึกตนได้

ตอนนี้ข้าอยู่ที่ระดับผู้ฝึกหัดปราณขั้นที่1กลาง

แต่ด้วยผลของเนื้อสัตว์อสูรขั้นที่2ข้าจะต้องก้าวขึ้นไปเป็นผู้ฝึกหัดปราณขั้นที่ 1 สูงอย่างเป็นแน่แท้

ฉัวะ!

หัวกับตัวของอสูรหมูป่าแดงพลันแยกออกจากกัน

ถึงเวลา...

ทำอาหารแล้ววววววววว