cosmic Emperor! สงครามจักรวาลสะท้านภพ

หลังจากที่ตกลงกับลูกสาวทั้งสองคนจนเสร็จสิ้น ไป๋ฉีก็ลืมตาตื่นขึ้นมาใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มแห่งความมั่นใจ ก่อนจะหันไปมองเหล่าพี่ๆทั้งสี่คนที่ตอนนี้กำลังเตรียมความพร้อมสำหรับการช่วงชิงผลโพธิ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้าแล้วกล่าวถามว่า

"พวกท่านพร้อมกันแล้วหรือยังขอรับ?"

พี่ทั้งสี่คนพยักหน้าตอบรับใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง ไป๋ฉีที่เห็นเช่นนั้นก็หันกลับไปมองยังนักสู้คนอื่นๆที่อยู่ริมทะเลสาบอีกครั้ง จากนั้นออร่าของเขาก็พลันเปลี่ยนแปลงไปพร้อมกับชุดเกราะพันธุกรรมสีขาวก็กลับกลายเป็นสีดำ

"ชุดเกราะพันธุกรรมชุดที่สอง!"เหล่าพี่น้องพากันอุทานออกมาด้วยความตกใจ

ต้องบอกก่อนว่าชุดเกราะพันธุกรรมโดยปกติแล้วจะสามารถสวมใส่ได้ครั้งละหนึ่งชุดเท่านั้น ถ้าต้องการจะเปลี่ยนมันจำเป็นต้องดึงเอาชุดเกราะพันธุกรรมชุดเก่าออกมาเสียก่อนแล้วค่อยใส่ชุดเกราะพันธุกรรมชุดใหม่เข้าไป

ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะเคยมีคนเคยทดลองใส่ชุดเกราะพันธุกรรมสองชุดมาแล้ว และผลทดลองที่ได้รับก็คือคนๆนั้นสามารถใช้งานชุดเกราะชุดแรกได้เพียงชุดเดียว ส่วนชุดเกราะที่สองแม้จะถูกผสานเข้าร่างกายเหมือนกันแต่ไม่สามารถเรียกใช้งานได้

ดังนั้นการที่ไป๋ฉีผสานเข้ากับชุดเกราะพันธุกรรมทั้งสองชุด แถมยังสามารถเรียกใช้พวกมันทั้งสองชุดได้จึงเป็นอะไรที่ชวนตะลึงเป็นอย่างมาก

"เหลือเวลาอีกประมาณสิบนาทีสินะ นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับการเตรียมการ"

ว่าแล้วไป๋ฉีก็ผสานมือเป็นสัญลักษณ์แปลกประหลาด หมอกสีขาวจางๆก็แพร่กระจายออกจากตัวของชายหนุ่มไปทั่วทุกสารทิศโดยที่ไม่มีใครรับรู้ถึงการมีอยู่ของมัน

หลังจากนั้นไป๋ฉีก็ห่อหุ่มเหล่าพี่ๆเอาไว้ด้วยแสงสีทองอร่ามและพุ่งทะยานออกไปท่ามกลางฟากฟ้าในทันที ซึ่งมันเป็นเวลาเดียวกับที่ผลโพธิ์สุกพอดิบพอดี

"ตอนนี้แหละ พวกท่านรีบไปเก็บผลโพธิ์มาเร็วเข้า"

ได้ยินเสียงของไป๋ฉี ไป๋หมิง ไป๋ยี่ และไป๋หยุนเอ่อร์พุ่งทะยานไปยังเกาะใจกลางทะเลสาบด้วยความเร็วที่มากที่สุดเท่าที่พวกเขาจะทำได้

ส่วนทางด้านไป๋ฉีและไป๋ฮ่าวเอ่อร์ลอยเด่นอยู่เหนือทะเลสาบใหญ่ แต่ทว่ามันช่างน่าแปลกใจยิ่งที่ตอนนี้ยังไม่มีนักสู้คนใดเคลื่อนไหวออกจากริมชายฝั่งเลยแม้แต่คนเดียวในเวลานี้

"น้องชายทำไมพวกเขายังนิ่งอยู่อีก ทั้งๆที่เวลาเก็บเกี่ยวผลโพธิ์ก็มาถึงแล้ว"ด้วยความสงสัยไป๋ฮ่าวเอ่อร์จึงได้กล่าวถาม

ไป๋ฉีพลันยิ้มจากนั้นก็เริ่มกล่าวอธิบาย "พวกเขาทั้งหมดกำลังติดอยู่ในมิติมายาที่ข้าสร้างขึ้นมา ในสายตาของพวกเขาตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะเก็บเกี่ยวผลโพธิ์ ดังนั้นทุกคนจึงยังไม่เคลื่อนไหว"

"มิติลวงตา น้องชายเจ้าใช้มันตั้งแต่เมื่อไรกันทำไมข้าถึงไม่รู้เรื่องนี้!"ไป๋ฮ่าวเอ่อร์ถามอีกครา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงยิ่ง

"หุหุ ท่านเห็นหมอกสีขาวๆบางๆนั่นหรือเปล่าขอรับ ตั้งแต่ที่เกิดหมอกสีขาวขึ้นทุกคนก็ต้องอยู่ในภาพลวงตาของข้าแล้ว แต่ทว่าอีกไม่นานพวกมันก็น่าจะรู้ตัวว่ากำลังอยู่ในภาพลวงตา"ไป๋ฉีกล่าวอธิบายอีกครา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง

ด้วยความสามารถของเขาตอนนี้ไม่สามารถใช้ทักษะมิติลวงตาอย่างสมบูรณ์แบบได้นานนัก แต่มันก็เพียงพอแล้วที่จะถ่วงเวลาให้พี่ๆทั้งสามคนเก็บเกี่ยวผลโพธิ์จำนวนมากมาได้

"น้องชาย พวกเราได้ผลโพธิ์มาทั้งหมดแล้วตอนนี้"ผ่านไปสิบนาทีไป๋หมิงก็ติดต่อเข้ามา ทว่าในตอนนั้นเองผู้เเกร่งกล้าระดับราชาดวงดาวก็ทลายมิติมายาออกมาได้เช่นกัน

"บัดซบ! ที่แท้เป็นพวกเจ้าที่ขังพวกเราไว้"

เสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวดังขึ้นจากทุกสารทิศ ไป๋ฉีที่เห็นเช่นนั้นก็เรียกใช้พลังของชิงชิงและพาไป๋ฮ่าวเอ่อร์พุ่งตัวลงสู่ทะเลสาบอันกว้างใหญ่

จากนั้นน้ำในทะเลสาบก็พุ่งขึ้นมากลายเป็นกำแพงขวางกั้นนักสู้เหล่านั้นเอาไว้ ไป๋ฉีกับไป๋ฮ่าวเอ่อร์จึงใช้โอกาสนี้พุ่งตรงไปหาพวกพี่น้องที่กำลังรออยู่อีกฝั่ง

ในระหว่างนั้นเองหอคอยจักรวาลในร่างกายของไป๋ฉีก็เกิดอยู่ดีๆก็พุ่งออกมาจากร่างกายตรงไปยังเกาะกลางทะเลสาบด้วยความเร็วปานสายฟ้า

ไป๋ฉีที่ได้เห็นก็ถึงกับดวงตาเบิกกว้าง หอคอยจักรวาลกำลังคิดที่จะทำอะไรกัน? ทำไม่ถึงได้ออกไปโดยพลการเช่นนี้

"น้องชายเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ ทำไมเจ้าถึงทำหน้าเช่นนั้น"หลังจากมาถึงอีกฝั่ง ไป๋ฮ่าวเอ่อร์ที่เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกใจของไป๋ฉีก็กล่าวถามขึ้นมา

"เอ่อ..........ท่านพี่เมื่อครู่ท่านไม่เห็นอะไรอย่างนั้นหรือขอรับ"ไป๋ฉีกล่าวถามกลับด้วยความสงสัย

"หืม นอกจากน้ำในทะเลสาบข้าก็ไม่เห็นอะไรนะ"ไป๋ฮ่าวเอ่อร์กล่าวตอบอย่างงวยงง ซึ่งแน่นอนว่าพี่น้องอีกสามคนก็ส่ายหน้าเช่นเดียวกัน ไป๋ฉีที่ได้ยินก็รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก ดูเหมือนว่าคนที่สามารถมองเห็นหอคอยจักรวาลได้จะมีเพียงเขาเท่านั้น

พวกไป๋ฉีพากันหลบหนีมาสักระยะ แน่นอนว่ายังไม่มีใครไล่ตามพวกเขาทัน

แต่ในขณะนั้นเเสงหลากหลายสีสันต์ก็พุ่งตรงเข้าสู่ร่างกายของไป๋ฉีอย่างเงียบๆ ซึ่งมันทำให้ชายหนุ่มรับรู้ได้ในทันทีว่าหอคอยจักรวาลได้กลับมาแล้ว ดังนั้นไป๋ฉีจึงไม่รอช้าและกล่าวถามเสี่ยวไป๋ในใจ

'เสี่ยวไป๋ เมื่อครู่ทำไมหอคอยจักรวาลถึงได้ออกไปเช่นนั้น'

"ฮิฮิ นายท่านไม่ต้องตกใจไป เสี่ยวไป๋แค่บังคับให้มันไปเก็บเกี่ยวผลประโยชน์มาให้นายท่านก็เท่านั้น รับรองว่านายท่านจะต้องพึงพอใจเป็นอย่างมาก"เสี่ยวไป๋ตอบกลับอย่างอารมณ์ดี ไป๋ฉีที่ได้ยินก็โล่งใจ

แต่ทว่าในตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาสำหรับการตรวจสอบหอคอยจักรวาล เพราะพวกเขาต้องหลบนี้การตามล่าของนักสู้คนอื่นๆที่กำลังไล่ตามมาจากทางด้านหลัง

"ให้ตายเถอะ ข้าก็บอกแล้วว่าให้เหลือผลโพธิ์เอาไว้บ้าง พวกมันจะได้พากันแย่งชิงผลโพธิ์เหล่านั้นและตามพวกเรามาน้อยลง"ขณะหลบหนีไป๋หยุนเอ่อร์อดไม่ได้ที่จะบ่น

ไป๋หมิงและไป๋ยี่ที่ได้ยินก็หน้ามุ่ยลง "ก็มันน่าเสียดายนี่ขอรับท่านพี่"

"เอาล่ะๆ ไหนๆเรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้ว พวกเจ้าไม่ต้องเถียงกัน เรามาช่วยกันคิดแผนหลบหนีกันดีกว่า"ไป๋ฮ่าวเอ่อร์กล่าว ทุกคนต่างพากันพยักหน้าตอบรับและช่วยกันคิดหาทางหนี แล้วก็เป็นไป๋ฉีที่คิดวิธีบางอย่างออกมาได้

"ข้าคิดออกแล้วขอรับ ท่านพี่ พวกท่านล่วงหน้าไปก่อนเลย เดี๋ยวข้าตามไป!"