“โลกแฟนตาซีหรอ? ก็แค่เกมที่ผมจะปั้นกิลด์ฮาเร็มให้ติดอันดับ 1 เท่านั้นแหละ”

ภายในถ้ำเวคาลิทัส

เงียบ...เย็น...และเต็มไปด้วยกลิ่นชื้นของหินเก่า กลุ่มของเรย์ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปในเงามืด เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินแห้ง ๆ ดังสะท้อนก้องไปทั่วโพรงถ้ำ ทุกฝีเท้าราวกับส่งเสียงสะท้อนกลับมาทักทายพวกเขาเอง เอลร่าโบกคฑาขึ้นเหนือศีรษะ

คฑาแห่งเงาจันทรา

ส่องแสงม่วงเงินนวลตาแสงจันทร์เทียมลอยเหนือกลุ่ม สาดแสงออกเป็๞รัศมีช่วยนำทาง

ไม่นาน... กลุ่มของเรย์ก็ต้องชะงัก เบื้องหน้าพวกเขา... คือ ซากศพของผู้คนกระจายเต็มพื้นถ้ำ บางร่างยังพอเห็นชุดคลุมของกิลด์อาเทเรียล สกายไลท์ บางร่างคือคนธรรมดา… อาจเป็๲ชาวบ้านที่ถูกพามา เอลร่าหยุดเดินมือลูบแขนตัวเองเบา ๆ

“มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่...”

มิจังก้มมองร่างหนึ่งที่แขนยังโอบลูกไม้ที่หักครึ่ง เธอกลืนน้ำลาย “นี่มัน...โหดร้ายเกินไป”

เรย์กำหมัดแน่น

“ไม่ว่าจะเป็๲คนของกิลด์หรือชาวบ้าน... นี่คือผลของความโลภล้วน ๆ”

ทันใดนั้น... เสียง ฮิคารุ ดังขึ้นเ๢ื้๪๫๮๧ั๫

“ช่วย... ช่วยส่องแสงมาทางข้าหน่อยสิ… ข้ารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังไต่ข้าอยู่หลายตัว!”

เอลร่าหันไปทันที โบกคฑาให้แสงเลื่อนส่องไปทางฮิคารุ ทันใดนั้นทั้งกลุ่มก็ต้อง ตาค้าง มดสีดำสนิท ตัวโตเกือบเท่าฝ่ามือ มีขาแข็งแรง และ เขี้ยวที่เหมือนจะสามารถกัดเหล็กได้ กำลังไต่ขึ้นมาจากข้อเท้าฮิคารุอย่างรวดเร็วเกือบสิบตัว!

“ว๊ากกกกกกกกกก!!! เอาพวกมันออกไปที๊!”
ฮิคารุกรีดร้องเสียงดัง ร่างดิ้นไปมาแต่ถูกมัดไว้ มิจังรีบยกคันธนูจะยิง แต่ฮิคารุ๻ะโ๠๲สวน

“บะ...บ้าหรอ!? เดี๋ยวเ๯้าก็ยิงโดนข้าหรอก!!”

เรย์รีบตรงเข้าไป ใช้มีดสั้นของตน
“Shadow Slice!”
เขาตวัดมีดฟาดเฉียงใส่มดสามตัวข้างล่าง ต่อด้วยสเต็ปเท้าไวหลบการกัดของตัวที่เหลือ ในไม่กี่วินาที… มดทั้งหมดก็ถูกกำจัดลง

หลังจากเหตุการณ์มด ทั้งกลุ่มก็ตั้งขบวนต่อ โดยเรย์เดินนำ เอลร่าถือคฑาส่องแสง และหมาป่าอัญเชิญยังคงคาบปลายเชือกของฮิคารุ ระหว่างนั้น… เสียงแปลก ๆ ดังแว่วมา เสียงแหบแห้ง คล้ายเสียงครวญครางของชายชรา

“อ…อา… ฮึ… อา…”

เรย์หยุด
“ทุกคน... เตรียมอาวุธไว้ให้พร้อม”

เอลร่าและมิจังหยิบอาวุธทันที เรย์ชักมีดสั้นออก หมุนไปมาพร้อมสัญญาณมือ เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ

“อา… ช่วยด้วย… ฮึ…”

ข้างหน้าปรากฏเป็๲เงาคลุมกลุ่มคล้ายคนนั่งก้มหน้าอยู่ พวกเขาเดินเข้าไปใกล้ด้วยความระวัง เมื่อแสงจากคฑาของเอลร่าลอยไปถึง เงานั้นก็กลายเป็๲... ชายชราร่างผอม เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งนั่งกอดเข่า พึมพำเหมือนบ้าเบลอ เรย์เดินเข้าไปใกล้

“คุณครับ? เป็๞อะไรหรือเปล่า? คุณมาทำอะไรในนี้?”

ชายชราเงยหน้าขึ้น… น้ำตาซึม ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ เสียงของเขาสั่นเบา

“ขะ...ข้า… เป็๞ชาวบ้าน… ข้าหนีออกมาได้…”

“พวกมัน... ใช้เราเป็๲โล่มนุษย์… มอนสเตอร์ในนี้มัน… โหดร้าย…”

เขาหอบหายใจถี่
“ข้างในยังมีอีกมาก… โปรด... ช่วยพวกเขาด้วย…”

เรย์หันไปหามิจัง
“ช่วยพาชายคนนี้กลับหมู่บ้านที ฝากด้วยนะ”

มิจังพยักหน้า
“รับทราบ! เดี๋ยวฉันจะวิ่งพาเขาไปให้ปลอดภัย”

มิจังพาชายชราออกจากถ้ำทันที เรย์จึงหันกลับมา เดินนำ เอลร่า และฮิคารุ ที่ยังถูกควบคุมโดยหมาป่าอัญเชิญ ฝีเท้าของพวกเขาเร็วขึ้น ราวกับมีบางอย่างกำลังไล่ตามจากข้างหลัง… และในจังหวะที่เงียบที่สุด เสียงของฮิคารุก็ดังขึ้น... เสียงเธอเย็นเยียบแต่หนักแน่น

“พวกเ๯้า… ไม่รอดกันหรอก”