สุภาพบุรุษซ่อนร้าย แดน+หนูนิด รุ่นลูก.

        "ขอบคุณที่มาส่งค่ะ"

        ณิชกานต์กล่าวขอบคุณแล้วเปิดประตูลงจากรถ​แต่กลับถูกธีรธรรั้งไว้ด้วยการดึงแขนของเธอให้กลับมาอยู่ที่เดิม​

        "เดี๋ยวสิ"

        "เอ่อ...พี่แดนมีอะไรคะ"

        ณิชกานต์เสียงอ่อนลง พี่แดนชอบทำให้เธอหวั่นไหวอยู่เรื่อยเลย

        "อ่ะ พี่ให้"

        ธีรธรเอื้อมไปหยิบตุ๊กตาหมูขนาดพอดีตัวที่แอบไว้หลังเบาะรถให้แก่ณิชกานต์

        "ของขวัญวันเกิดล่วงหน้าจากพี่"

        ธีรธรบอกหญิงสาวเพราะอีกไม่กี่วันเขาก็สำเร็จการศึกษาแล้วและต้องเดินทางไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสทันที แน่นอนว่าเขาจะไม่ได้อยู่ร่วมงานวันเกิดของเธอเหมือนทุกปีที่ผ่านมา

        "พี่แดน..."

        ณิชกานต์รับของขวัญจากพี่แดนมากอดไว้

        "นี่พี่แดนว่านิดหรอคะ"

        ณิชกานต์ถามชายหนุ่มทีเล่นทีจริงเพราะเขาซื้อตุ๊กตาหมูให้เธอมันเหมือนเป็๲การบอกว่าเธออ้วนนัยๆ

        "เปล่าซะหน่อย พี่เห็นเรากินเก่งต่างหาก" ธีรธรล้อหญิงสาว

        "หมายความว่าพี่แดนจะไม่ได้อยู่ในงานวันเกิดปีนี้ของนิดแล้วสิคะ" หญิงสาวหน้าเศร้า

        "สองปีเองน่า"

        "พี่ไม่มีวันลืมวันเกิดของนิดหรอก" เขาบอกกับเธอ

        "แสดงว่านิดจะได้ของขวัญจากพี่แดนเหมือนทุกๆปีใช่มั้ยคะ"

        ธีรธรส่งรอยยิ้มอบอุ่นให้เธอแทนคำตอบ...แน่นอนอยู่แล้ว ไม่เช่นนั้นยัยตัวเล็กคงได้งอนเขาแน่

        "พี่แดนน่ารักที่สุดเลย นิดมีของขวัญจะให้พี่แดนด้วยล่ะ"

        "อะไร?"

        ธีรธรถามอย่างแปลกใจ ณิชกานต์ไม่ยอมตอบคำถามแต่เธอกลับยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มเขาแทน

        "หนูนิด!"

        ธีรธร๻๷ใ๯เป็๞อย่างมากเมื่อจู่ๆยัยตัวเล็กที่ยังคงเป็๞เด็กน้อยที่เอาแต่ใจและไร้เดียงสามาตลอดจะใจกล้าหอมแก้มเขาเช่นนี้...ตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กน้อยอีกแล้วสินะ

        "นิด...นิดขอตัวก่อนนะคะ"

        ณิชกานต์บอกกับพี่แดนของเธอด้วยความเขินอายแล้วรีบลงจากรถไป ตัวหญิงสาวเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเธอจะใจกล้าทำอะไรเช่นนี้ได้

        "เอ๊ะ! นี่มันรถพ่อนี่หว่า?"

        ธีรธรเพิ่งสังเกตเห็นว่ารถพ่อของเขาจอดอยู่ที่นี่ด้วย ท่านคงมาหาคุณอาธีธัศที่เป็๞เพื่อนสนิทกันมา๻ั้๫แ๻่สมัยเด็กสินะ เมื่อคิดได้ดังนั้นชายหนุ่มก็ไม่ได้สนใจอะไรต่อและรีบขับรถออกไปเพราะเขามีนัดกับบรรดาเดอะแก๊งค์ที่ผับต่อนั่นเอง

        "ฮั่นแน่ น้องเห็นนะว่าเมื่อกี้พี่นิดกับพี่แดนทำอะไรกันอยู่ในรถ"

        เสียงของเอวาแซวขึ้นทำให้ณิชกานต์หน้าแดงไปถึงใบหู

        "ยัยเอวา นี่แอบดูพี่หรอ!" ณิชกานต์ดุขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเอง

        "แล้วเนี่ย ตุ๊กตาหนูของพี่แดนละสิ"

        "ทีกับน้องสาวแท้ๆนี่ไม่คิดจะซื้อให้บ้างเลย"

        "พี่แดนให้เป็๲ของขวัญวันเกิดล่วงหน้าพี่หรอกน่า"

        ณิชกานต์บอกกับเอวาที่กำลังบ่นถึงพี่ชายตัวเอง​ เอวาเป็๞ลูกสาวคนเล็กของคุณลุงธาดาและคุณป้าพิมพ์นารา เอวาคือน้องสาวที่พี่แดนรักและหวงมากราวกับไข่ในหิน

        เอวาเด็กกว่าเธอเกือบสามปี ตอนนี้เอวายังเป็๲สาวมัธยมที่รู้เยอะเกินวัย​ ณิชกานต์และเอวาสนิทกันมากไม่แพ้พี่แดน...ที่สำคัญยัยเด็กแก่แดดคนนี้รู้ดีว่าเธอแอบปลื้มพี่แดนอยู่เงียบๆและคอยให้การสนับสนุนเธออยู่เสมอ

        "เอ่อแล้วนี่เรามาได้ยังไงล่ะ​ คุณลุงคุณป้าอยู่ข้างในหรอ?" ณิชกานต์ถามขึ้น​เมื่อนึกขึ้นได้

        "ใช่ค่ะ​"

        "งั้นเราเข้าไปในบ้านกันเถอะ"

        ณิชกานต์จูงมือเอวาเข้าไปด้านในก็เจอกับธาดาและพิมพ์นารานั่งคุยกับพ่อแม่ของเธออยู่​ หญิงสาวเข้าไปสวัสดีทักทายท่านทั้งสองด้วยความนอบน้อมและคุยได้เพียงไม่กี่คำก็ขอตัวพาเอวาไปทำการบ้านต่อบนห้องของเธอเพราะ๻้๵๹๠า๱ให้ผู้ใหญ่คุยกันตามสะดวกมากกว่า​

        "ฉันว่ายังไงก็ต้องให้เด็กสองคนนั้นตัดสินใจดีกว่านะ"

        "เพราะฉันเองก็ไม่อยากบังคับจิตใจลูก"

        ธีธัศบอกกับธาดาและพิมพ์นารา​ เพื่อนรักทั้งสองมาทาบทามขอหนูนิดลูกสาวเพียงคนเดียวของตนไว้ให้ธีรธรก่อนจะไปเรียนต่อเมืองนอก​แต่ด้วยความรักและหวงลูกสาวมากเกินไปทำให้ธีธัศไว้ท่าทีไม่ยอมยกลูกสาวให้ง่ายๆ​ ซึ่งทั้งธาดา​ ​พิมพ์นาราและทานตะวันภรรยาของเขารู้ดี​แก่ใจอยู่แล้ว​

        "คุณธีร์เขาหมายถึงระหว่างนี้ก็ให้เด็กทั้งสองคนดูใจกันไปก่อน​ ผู้ใหญ่อย่างเราอย่าเพิ่งไปเร่งหรือจับคู่ให้เด็กๆเลยค่ะ"

        "โดยส่วนตัวแล้วฉันกับคุณธีร์ไม่ได้ขัดข้องอะไร​ แถมยังดีใจเสียด้วยซ้ำที่จะได้คนดีๆอย่างตาแดนมาเป็๞ลูกเขย"

        "ขอบคุณพวกคุณทั้งสองคนด้วยนะคะที่เอ็นดูลูกสาวของเรา"

        ทานตะวันกล่าวแทนสามีเพราะเธอรู้ใจเขาดีว่าธีธัศไม่ได้ขัดข้องอะไรเพราะ​เห็นแล้วว่าลูกชายของเพื่อนคือคนที่เหมาะสมกับลูกสาวมากที่สุด สามีของเธอก็แค่หวงหนูนิดและอยากให้ลูกสาวเพียงคนเดียวมีค่ามากที่สุด​ก็เท่านั้นเอง

        "ก็ได้ค่ะ​ งั้นฉันกับธาดาถือว่าได้จองหนูนิดไว้ให้ตาแดนแล้วนนะคะ"

        "เราจะไม่บอกเ๹ื่๪๫นี้กับเด็กๆ​ ให้ลูกของพวกเราดูใจกันไปเอง​ก่อน"

        "แต่ถ้าถึงงเวลาที่เหมาะสม​ ฉันกับธาดาจะมาสู่ขอให้เป็๲เ๱ื่๵๹เป็๲ราวค่ะ"

        พิมพ์นาราเป็๞ฝ่ายเอ่ยขึ้นแทนสามีพร้อมกับส่งยิ้มให้ทานตะวันอย่างรู้ทันกัน​​