สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 136

“คุณลุงคะป้อนอีก !!” แอนนาส่งเสียงบอกสตีฟหลังจากกินข้าวต้มคำสุดท้ายเข้าไป

“พอแล้วน่านี่ถ้วยที่เจ็ดแล้วนะ กินเยอะไม่ดีรู้มั้ยร่างกายของหนูจะปรับสภาพไม่ทันเอา” สตีฟพูด

“ไม่เอาป้อนอีกหนูยังไม่อิ่มเลย” แอนนาพูดพลางน้ำตาคลอเบ้า

โอยทำไมต้องทำหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้ด้วยนะก็ได้ฟระ สตีฟเมื่อเห็นสีหน้าและน้ำตาที่กำลังจะร่วงของเธอก็อดใจอ่อนไม่ได้

“ก็ได้ๆอีกแค่ถ้วยเดียวนะ” สตีฟพูดก่อนจะลุกขึ้นไปตักข้าวต้มเพิ่มโดยไม่ทันสังเกตุเลยว่าพริบตาเดียวกันนั้นสีหน้าของแอนนากลับมาเป็นปกติน้ำตาที่เคยคลอก็ไม่มีอีกต่อไป

“คิกๆคุณลุงนี่เหมือนกับคุณพ่อเลยแค่บีบน้ำตานิดหน่อยก็ใจอ่อนตลอด” แอนนาฉีกยิ้มก่อนจะหัวเราะเบาๆก่อนจะรีบเปลี่ยนสีหน้าเพราะสตีฟเดินกลับมาแล้ว

หลังจากสตีฟป้อนข้าวต้มให้แอนนาจนเธออิ่มแอนนาก็เริ่มอ้อนสตีฟอีกครั้ง

“คุณลุงเช็ดตัวให้หนูหน่อย” แอนนาพูด

“เช็ดตัว ??” สตีฟมองหน้าแอนนา

“ค่ะหนูรู้สึกไม่สบายตัวเลย” แอนนาพยักหน้า

ก็นะเธอไม่ได้อาบน้ำมาเกือบสองวันเราเองยังรู้สึกไม่สบายตัวเลยอากาศที่นี่ทำเอาเหงื่อออกตลอดวันเลย สตีฟคิดในใจ

“เอาล่ะๆถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเช็ดตัวให้” สตีฟพยักหน้าก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวออกมาก่อนจะเอาน้ำดื่มที่มีอยู่ในกระเป๋ามาราดผ้าให้เปียกและบิดให้หมาดๆก่อนจะค่อยๆเช็ดตัวแอนนา

เฮ้อ...ยังกับได้ลูกสาวมาคนนึกไม่ถึงเลยนะว่าดูแลเด็กจะทำเอาเหนื่อยขนาดนี้แต่ก็เอาเถอะถือว่าซ้อมไว้ละกันเพราะเรากับซาร่าก็อายุมากแล้วกลับไปคงต้องทำการบ้านบ่อยๆ เราเองก็อยากมีลูกสาวน่ารักๆแบบนี้สักคน สตีฟคิดในใจหลังจากเช็ดตัวเสร็จสตีฟก็หยิบเต๊นท์ออกมากางเตรียมตัวเข้านอน

“คุณลุงอ่านนิทานให้หนูฟังหน่อย” แอนนาพูดกับสตีฟอีกครั้ง

“อ่านนิทานด้วย !!” สตีฟแปลกใจเพราะอยู่กับแอนนาในป่ามาเป็นสัปดาห์ก็พึ่งจะเคยเจอเธอเรียกร้องให้อ่านนิทานให้ฟัง

“นะคะคุณลุงอ่านให้หนูฟังหน่อย” แอนนาพยายามอ้อนสตีฟ

เอาไงดีฟระตรูไม่เคยอ่านนิทานสักเรื่อง แถมสมัยเด็กๆพ่อกับแม่ก็ไม่เคยอ่านให้เราฟัง สตีฟคิดอย่างกลุ้มใจเขานั้นไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับพวกนิทานเท่าไหร่เพราะไม่เคยอ่านและไม่เคยฟัง

“น๊า....คุณลุง” แอนนาพลางทำสายตาอ้อนวอนจนสตีฟต้องใจอ่อน

“เอ่อ...ก็ได้ละ ละ ลุงจะเล่าให้ฟังเอง” สตีฟพูดหลังจากเห็นสายตาออดอ้อนของแอนนา

“อ่ะแฮ่มเริ่มล่ะนะ....กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีชายคนหนึ่งเป็นเพื่อนสมัยเด็กกับหญิงสาวคนหนึ่งครอบครัวของเธอและเขาสนิทกันมากเพราะพ่อแม่ของทั้งคู่นั้นเป็นเพื่อนกันอีกทีหนึ่ง...ชายและหญิงสาวคนนั้นมักจะตัวติดกันเสมอทั้งคู่ชอบไปเที่ยวด้วยกัน...เล่นด้วยกัน...อาบน้ำด้วยกันเป็นบางครั้งเด็กชายนั้นชอบเด็กสาวเพื่อนสมัยเด็กของเขามากๆเพราะเด็กสาวคนนั้นมีในสิ่งที่เด็กชายไม่มีนั่นคือความเป็นผู้นำและความเข้มแข็ง” สตีฟเริ่มเล่าเรื่องไปเรื่อยๆโดยแอนนาคอยฟังอย่างตั้งใจ

เหอะๆตรูไม่รู้จะเอาเรื่องอะไรมาเล่าเอาเรื่องชีวิตวัยเด็กตรูนี่แหละน่าจะได้ สตีฟคิดในใจเรื่องที่เขาเล่าให้แอนนาฟังนั้นคือเรื่องสมัยเด็กของเขาและซาร่านั่นเอง

สิบนาทีต่อมา

“และแล้วในวันที่เด็กชายและเด็กสาวคนนั้นสูญเสียครอบครัวไปเด็กสาวเอาแต่ร้องไห้จมอยู่กับความเศร้าวันนั้นเองเด็กชายก็ได้รู้ว่าแท้จริงแล้วเด็กสาวที่ตนเองคิดว่าเข้มแข็งและมีความเป็นผู้นำแล้วจริงๆนั้นเธอเปราะบางเป็นอย่างมากในที่สุดเด็กชายก็ตัดสินใจพูดกับเด็กสาวว่า....นี่เธออย่าร้องไห้เลยจากนี้เราจะดูแลเธอเอง...แต่งงานกันนะ” สตีฟเริ่มหน้าแดงเพราะดันไปนึกถึงตอนที่ตัวเองพยายามปลอบซาร่าตอนที่รู้ข่าวเรื่องแคนนาดา ที่สูญเสียให้สัตว์กลายพันธ์ไปแล้ว ซึ่งเป็นสถานที่ที่พ่อแม่ของเขาและซาร่าไปเที่ยวด้วยกันนั่นเอง

“แล้วเด็กผู้หญิงคนนั้นตอบตกลงหรือเปล่าคะ” แอนนาถาม

“เหอะๆแน่นอนว่าไม่เพราะเด็กสาวนึกว่าเด็กชายล้อเล่นน่ะสิ” สตีฟนึกถึงซาร่าที่ทำหน้าเหวอตอนได้ยินเขาขอแต่งงานแบบดื้อๆ

“อ่าว...แล้วแบบนี้ทำยังไงต่อล่ะคะ” แอนนาสงสัย

“เหอะๆทำยังไงได้ล่ะก็ตื้อน่ะสิ...ด้วยความพยายามและความหน้าด้านของเด็กชายเขาคนนั้นทั้งคอยทำอาหารให้ซักเสื้อผ้าให้ ทำความสะอาดบ้านด้วยในที่สุดเด็กหญิงก็ยอมใจอ่อนและตอบตกลงแต่งงานด้วยในที่สุด” สตีฟพูดพลางนึกถึงตอนนั้นเขารู้ดีว่าซาร่าทำงานบ้านและทำอาหารไม่ค่อยจะเป็นเขาจึงเลือกจู่โจมไปยังจุดอ่อนนั้นและด้วยความที่เขามีสกิลโคตรพ่อบ้านนั่น ไม่ว่าจะเสน่ห์ปลายจวักหรืองานบ้านงานเรือนเขามั่นใจเลยว่าทำได้ดีที่สุดในสามโลกนั่นจึงทำให้เขามัดใจซาร่าได้ในที่สุด

ฟรี้ !! เสียงกรนเบาๆดังออกมาจากปากของแอนนาทำให้สตีฟมองไปที่เธอ

“ในที่สุดก็หลับซักทีนี่ถ้าเรามีลูกขึ้นมาจริงๆเราต้องมานั่งเล่านิทานให้ฟังทุกคืนแบบนี้หรือเปล่าหว่า...ไม่ได้การแล้วกลับบ้านไปต้องไปหาหนังสือนิทานมาอ่านเสียบ้าง ไม่สิหนังสือเลี้ยงลูกด้วย...ต้องศึกษาอาหารเด็กอีกเพราะเรื่องพวกนี้ซาร่าคงทำไม่เป็น” สตีฟพูดก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆแอนนา

สองวันต่อมา

หลังจากสตีฟดูแลแอนนาอยู่สองวันในที่สุดแอนนาก็แข็งแรงพร้อมจะออกเดินทางออกจากป่านี้

แต่เราจะออกจากที่นี่ยังไงดีนะหรือจะเผาต้นไม้พวกนี้ให้เหี้ยนไปเลยดีเผื่อจะหาทางออกได้ ไม่สิถ้าเผามากไปไม่แน่ว่าเราอาจจะตายเองเพราะสำลักควันเอาได้หรือจะเอาเฮลิคอปเตอร์ขึ้นบินจากตรงนี้เลย ไม่ๆถ้าเกิดขึ้นบินไปแล้วเกิดมีอะไรผิดพลาดเฮลิคอปเตอร์พังขึ้นมาจะกลับบ้านไม่ได้เอา สตีฟคิดในใจ

“เป็นอะไรเหรอคะคุณลุงทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น” แอนนาถามหลังจากเห็นสตีฟมีสีหน้าเครียดๆ

“อ๋อ...ไม่มีอะไรหรอกจ๊ะแค่กำลังหาทางออกจากป่านี่อยู่” สตีฟพูด

“ออกจากป่างั้นเหรอคะทำไมคุณลุงไม่เดินออกไปล่ะคะไม่เห็นยาก” แอนนาพูด

“เหอะๆถ้าเดินออกไปได้ง่ายๆลุงไม่มานั่งเครียดแบบนี้หรอกป่านี้มันพิลึกจะตายไม่ว่าจะเดินไปเท่าไหร่สุดท้ายก็กลับมาที่เดิมอยู่ดี” สตีฟบอกเหตุผลที่เดินออกไปไม่ได้

“เดินกลับมาที่เดิม ??” แอนนาสงสัยสตีฟได้ยินดังนั้นจึงเล่าให้เธอฟัง

“อ๋อ...ที่แท้ก็ปรากฎการณ์มิราจนั่นเอง” แอนนาพยักหน้าเข้าใจหลังจากได้ฟังเรื่องทั้งหมด

“ปรากฎการณ์มิราจ ???” สตีฟเหมือนจะเคยได้ยินแต่เขาจำไม่ได้

“ปรากฎการณ์มิราจคือปรากฎการที่ทำให้เกิดภาพลวงตาต่างๆจากการหักเหของแสงค่ะ แต่ในกรณีนี้หนูคิดว่าน่าจะเกิดจากพืชกาฝากที่คุณลุงบอกหนูพวกนี้มากกว่า” แอนนาชี้ไปที่ดอกไม้กาฝากที่ขึ้นอยู่บนต้นไม้

“เหอะๆนี่หนูรู้เยอะกว่าลุงอีกนะเนี่ย” สตีฟสมเพชกับความรู้ของตนที่สู้เด็กเก้าขวบไม่ได้

“ก็หนูอ่านหนังสือเยอะนี่คะเพราะวันๆหนูอยู่แต่บ้านไม่มีอะไรทำจึงได้แต่อ่านหนังสือ” แอนนาพูดเธอนั้นชอบอ่านหนังสือเกี่ยวกับเรื่องเหนือธรรมชาติต่างๆ

ลืมไปเลยหนูแอนนาไม่ได้ไปโรงเรียนนี่นาแถมเธอก็ไม่มีเพื่อนเธอจึงได้แต่จมอยู่กับหนังสือ สตีฟนึกขึ้นได้

“อืม..แล้วจะเอาไงดีนะ” สตีฟเองก็ไม่รู้จะเอาไงดี

“เรื่องนี้ง่ายมากค่ะคุณลุง” แอนนาพูดพลางยิ้มแฉ่ง

“ง่าย ???” สตีฟสงสัยว่าแอนนามีวิธีอะไรถึงได้บอกว่าง่าย

“คุณลุงก้มลงมาหน่อยค่ะ” แอนนาบอกพลางทำท่าเหมือนจะกระซิบสตีฟทำหน้าสงสัยแต่ก็ยอมก้มลงมา

“ซุบซิบ.....” แอนนากระซิบข้างหูของเขาบอกถึงวิธีการออกไปจากที่นี่

“หือ...ง่ายงั้นเชียว” สตีฟอุทานออกมาหลังจากได้ยินสิ่งที่แอนนาบอก

“ค่ะ” แอนนาพยักหน้า

“เอาฟระลองดูก็ไม่เสียหายเอาล่ะขึ้นมานี่” สตีฟอุ้มแอนนาขึ้นมาก่อนจะวางเธอบนคอของเขา

“เริ่มเลยค่ะคุณลุง” แอนนาพูดหลังจากขึ้นมาขี่คอสตีฟ

“อือ” สตีฟพยักหน้าก่อนจะปิดตาลงส่วนแอนนาก็เอามือเล็กๆของเธอมาปิดหูสตีฟเอาไว้และเมื่อสตีฟทำตามที่แอนนาบอกแล้วเขาก็ออกเดินทันที

สวบ !! สวบ !! เสียงสตีฟเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคงเขาไม่รู้ว่าวิธีของแอนนาจะได้ผลมั้ยแต่ก็นะเขาก็ไม่รู้ทำไมเขาเลือกที่จะลองทำตามที่เธอว่า

หลายชั่วโมงต่อมา

สตีฟยังเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆมีบางครั้งที่เขาชนเข้ากับต้นไม้ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาบาดเจ็บอะไรเขาแค่หลบมันและเดินต่อเท่านั้นตลอดระยะเวลาหลายชั่วโมงมานี้สตีฟไม่ได้ลืมตาเลยสักครั้งทันใดนั้นเองจู่ๆแอนนาก็เอามือออกจากหูของเขา

“คุณลุงคะลืมตาได้แล้วค่ะ” เสียงแอนนาพูด

“หือลุงลืมตาได้แล้วเหรอ” สตีฟถาม

“ค่ะ” แอนนายืนยันทำให้สตีฟค่อยๆลืมตาขึ้นมา

“เฮ้ย...นี่เราออกมาได้แล้วงั้นเหรอเนี่ย !!” สตีฟอุทานอย่างตกใจหลังจากเห็นภาพตรงหน้าต้นไม้รอบๆตัวไม่มีดอกไม้กาฝากแล้ว แถมขนาดก็ยังกลับมาเป็นปกติ

“นี่มันเป็นไปได้ไงแค่ให้เดินหลับตา ปิดหูแค่นี้ก็ออกมาได้แล้วง่ายงี้เชียว” สตีฟอุทานออกมา

“เป็นอย่างที่หนูคิดเลยถ้าเราปิดประสาทการได้ยินและการมองเห็น ปรากฎการณ์มิราจนั่นก็ทำอะไรเราไม่ได้” แอนนาพูด

“ฮึ่ม...หนูนี่เก่งจริงๆเลยขอบใจนะ” สตีฟพูดก่อนจะอุ้มแอนนาลงมาจากคอเขาก่อนจะหาที่โล่งๆและหยิบเฮลิคอปเตอร์ออกมา

“คุณลุงจะกลับแล้วเหรอคะ” แอนนาถามหลังจากเห็นสตีฟหยิบเฮลิคอปเตอร์ออกมา

“อือ...นี่ก็เกือบสองอาทิตย์แล้วของที่ลุงต้องการก็ได้มาแล้วลุงว่าเราควรกลับกันเถอะอีกอย่างหนูแอนนาออกมาแบบนี้ก็ไม่ได้บอกใครใช่มั้ยล่ะ ลุงว่ามันไม่ดีหรอกเดี๋ยวที่บ้านหนูจะเป็นห่วงเอา” สตีฟพูด

“อืม...แล้วหนูจะได้ออกมาเที่ยวกับคุณลุงอีกหรือเปล่าคะ” แอนนาพูดด้วยน้ำเสียงดูเหงาๆ

“ไม่ต้องทำน้ำเสียงแบบนั้นก็ได้ถ้าเหงาก็มาหาลุงและซาร่าที่บ้านได้บ้านลุงหนูรู้อยู่แล้วนี่นา” สตีฟพูดเขาไม่ได้รับปากแอนนาว่าจะได้ออกมาเที่ยวแบบนี้อีก

“อืมก็ได้ค่ะถ้าอย่างนั้นกลับกันเถอะ” แอนนาพยักหน้าก่อนจะเดินขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์

“เอาล่ะลาก่อนป่าอเมซอนไว้ว่างๆตรูจะมาเที่ยวอีก” สตีฟมองดูป่าที่มอบประสบการณ์ครั้งนี้ให้เขาก่อนเขาจะเดินขึ้นเครื่องไป

เมื่อสตีฟขึ้นเครื่องเขาก็เริ่มเปิดระบบการทำงานทันที

วี้ !! เสียงเครื่องยนต์ของเฮลิคอปเตอร์เริ่มทำงานก่อนไฟในห้องเครื่องจะเริ่มติดขึ้นมา

“เอาล่ะมุ่งหน้ากลับอเมริกาได้ !!” สตีฟจิ้มไปที่แผนที่ที่แสดงขึ้นมาบนหน้าจอ

รับทราบ !! เสียงบางอย่างดังขึ้นมา

“หือเสียงนี่มันจาวิส !!!” สตีฟอุทานออกมาเขายังจำเสียงเอไอนี่ได้มันคือเสียงของจาวิสที่เขาเคยได้ยินตอนที่สวมเจ้าชุดบินได้ที่ยุโรปนั่น

คุณรู้จักชื่อกระผมด้วยอย่างนั้นเหรอครับ !! เสียงเอไอนั่นถามสตีฟ

“คุณลุงคะทำไมเฮลิคอปเตอร์พูดได้ด้วยล่ะคะ” แอนนาถามเธอมองซ้ายมองขวาแต่ก็ไม่รู้ว่ามันพูดได้ยังไง

สวัสดีครับคุณหนูผมชื่อจาวิสเป็นเอไอส่วนตัวของคุณสตาร์ค !! จาวิสแนะนำตัว

“สวัสดีค่ะหนูชื่อแอนนายินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณจาวิส” แอนนาแนะนำตัวบ้าง

ว่าแต่คุณยังไม่ได้บอกผมเลยนะครับว่าคุณรู้จักชื่อผมได้อย่างไร จาวิสถามสตีฟ

“เอ่อ...ตรูจะอธิบายยังไงดีฟระ” สตีฟไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน

ถ้าอย่างนั้นช่างเถอะครับเอาเป็นว่ารัดเข็มขัดด้วยครับเครื่องกำลังจะเทคออฟ จาวิสไม่สนใจสตีฟ

เหอะๆไอ้เอไอเวรชื่อเดียวกันกวนประสาทเหมือนกันอีกนี่คงเป็นจาวิสรุ่นต้นแบบล่ะมั้งตรูจำได้แล้วว่าคอร์นี่เคยเห็นที่ไหนที่แท้มันก็เป็นคอร์ที่เหมือนกับเจ้าชุดเกราะบินได้นั่นสงสัยคนสร้างจะเป็นคนเดียวกัน สตีฟนึกก่อนจะคาดเข็ดขัดให้เรียบร้อย

ฟิ้ว !! เสียงเฮลิคอปเตอร์ค่อยๆบินขึ้นสตีฟมองออกไปนอกหน้าต่างก่อนจะเห็นผืนป่าที่กว้างสุดลูกหูลูกตา

“ไปก่อนนะอเมซอนว่างๆตรูจะมาใหม่” สตีฟพูดก่อนเฮลิคอปเตอร์จะค่อยๆไต่ละดับสูงขึ้นไปเรื่อยๆจนผืนป่าค่อยๆเล็กลงๆและแล้วการเดินทางในป่าของสตีฟและหนูแอนนาครั้งนี้ก็ได้สิ้นสุดลง

จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 136 ออกจากป่า

คล้ายกับเรื่องสุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก ที่คุณอ่าน

สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 136 ออกจากป่า

คล้ายกับเรื่องสุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้